Lifestyle/Wetenschap
76081098
Wetenschap

Review: Death Stranding

De verschillen tussen een film en een game worden vandaag de dag steeds kleiner. Niet alleen zien games er tegenwoordig veel levensechter uit dan voorheen, diverse gamekarakters komen ook steeds vaker naar het witte doek.

Ook Death Stranding is zo’n kruisbestuiving. Een grote cast met bekende acteurs is namelijk opgetrommeld om in dit mysterieuze avontuur een rol te vertolken. Denk aan namen als Mads Mikkelsen (Hannibal) en Léa Seydoux (Spectre). Het resultaat is een prachtige game, maar wel eentje die zeker niet bij iedereen aan zal slaan door de manier van vertellen en de wat trage gameplay.

Wat is het?

Death Stranding dompelt je onder in een alternatieve toekomst van onze aarde waar de mensheid is opgeschrikt door een gigantische ramp. Een paar jaar vooruit in de tijd is de poort tussen de dodenwereld en die van de levenden opengegaan en deze reactie heeft een zogenoemde ‘death stranding’ teweeggebracht. Levende mensen werden opgeslokt door de demonische wezens, BT’s genoemd, die uit die andere wereld tevoorschijn zijn gekomen en dit heeft een kettingreactie veroorzaakt. Hierdoor is een groot deel van al het land opgeblazen, waaronder de Verenigde Staten zoals we die nu kennen.

Wat over is gebleven is een opgebroken wereld met groepjes overlevenden die zich proberen schuil te houden voor al het kwaad dat over hen is uitgeroepen. In die nieuwe wereld zijn bezorgers de nieuwe elite geworden. Zij brengen goederen van plek naar plek, terwijl ze hun leven riskeren in de wildernis die daar tussenin ligt. Een van die bezorgers is Sam Porter Bridges, gespeeld door de bekende acteur Norman Reedus. Reedus speelt al jaren een grote rol in de serie The Walking Dead als het karakter Daryl, dus een nieuw avontuur als Death Stranding is op zijn lijf geschreven.

Sam Porter is niet zomaar een bezorger. Hij krijgt namelijk al vrij snel de opdracht van niemand minder dan de President van Amerika om het land weer bij elkaar te brengen. Door middel van een speciaal netwerk moet Porter alle steden met elkaar verbinden, zodat men elkaar weer kan steunen en het land één wordt. Dat is alleen makkelijker gezegd dan gedaan, want in de kleine 40 uren die volgen moet je je een weg zien te vinden door rivieren, gebergtes, sneeuwvlaktes en nog meer gevaarlijke situaties.

Tijdens je verbindingstocht moet je namelijk ook gewoon pakketten afleveren en die bezorgafspraken worden er gaandeweg de game niet makkelijker op. Je komt namelijk de eerdergenoemde wezens nog steeds tegen, je hebt last van tijdregen die jouw materiaal aantast en ook liggen er regelmatig plunderaars op de loer. Wie het bovenstaande leest kan vrijwel meteen stellen dat Death Stranding een geval apart is en dat klopt. De game laat zich lastig vergelijken met andere titels.

Is het wat?

Maar dat mysterieuze aspect is ook hetgeen dat je die 40 uur geboeid naar het scherm laat kijken. De spelwereld zit vol met landschappen waar je je een weg doorheen moet vinden en van begin tot eind zien die vergezichten er prachtig uit. Je hebt bijna het gevoel dat je door een natuurdocumentaire heenloopt, inclusief de bijpassende muziek die willekeurig begint te spelen tijdens je vele trektochten. Terwijl je pakketten van A naar B brengt, kom je allerlei karakters tegen die het plot verder blootleggen en je steeds kleiner verklaringen geven voor alle heisa die zich heeft onttrokken in de wereld.

Daarbij ben je tijdens je expedities niet helemaal alleen, want tijdens het spelen kom je allerlei hulpmiddelen tegen die andere spelers hebben achtergelaten. Je kunt namelijk allerlei voorwerpen en gebouwen in elkaar knutselen om je avontuur te bevorderen. Denk aan een safehouse om even uit te rusten of een zip line om makkelijk van de ene naar de andere plek te komen. Al jouw bouwwerken worden weer gedeeld in de spelwerelden van andere spelers en vice versa. Het versterkt weer het ‘verbindende’ aspect dat al zo sterk in de kern van Death Stranding is verwikkeld.

Maar ook onderweg vind je steeds nieuwe materialen die jou kunnen helpen. Denk aan een snelle motor, een grote truck om veel zwaar materiaal mee te vervoeren of mechanische pakken om Sam zelf behendiger mee te maken als hij te voet op pad gaat. Ook al blijft de kern van de gameplay gelijk, er wordt altijd wel weer wat nieuws naar je toegegooid om het leuk te houden. Een nieuw gebied of stuk speelgoed kan alles weer veranderen namelijk.

Jammer is wel dat de besturing soms een beetje wankel is. Zo kan Sam soms onnodig omvallen omdat hij raar van muurtjes of hellingen afglijdt zonder goede reden en kan je voertuig willekeurig vast komen te zitten tussen de kleinste kiezels. Het laat zien dat de afwerking niet perfect is, maar gelukkig gebeurt dit niet vaak genoeg om de spelervaring echt te vergallen.

Wie het idee van alleen maar rondlopen te saai vindt, kan zich gelukkig ook opmaken voor een aantal pittige aanvaringen met minder goedgezinde mensen, maar ook de mysterieuze BT’s komen regelmatig langs. Door middel van diverse wapens en granaten kun je dat kwaad bij je weg houden, maar soms is het ook gewoon beter om de benen te nemen dan de confrontatie aan te gaan. Toch is Death Stranding niet een typische actiegame. Er wordt de tijd genomen om alles uit te leggen en ook het tempo van de gameplay ligt laag. Hierdoor is Death Stranding zeker niet voor iedereen weggelegd.

Plus en minpunten

+ Beeldschone spelwereld

+ Een mysterieus en intrigerend verhaal

+ Indrukwekkende sterrencast

+ Help andere spelers en word geholpen

- Het tempo van de game voor sommigen te laag

- Onnodig vast komen te zitten en andere ongemakken

Conclusie

Toch is Death Stranding een van de meest intrigerende games van dit jaar geworden. Het mysterieuze verhaal dat hier wordt gepresenteerd voelt soms als een film aan door de sterrencast die erin schittert en de lengte van sommige tussenfilmpjes. Daarbij wil je gewoon doorspelen tot het eind om het mysterie te kunnen snappen en die climax wordt zeker bereikt. Toch zorgt vooral de gameplay ervoor dat lang niet iedereen van de game kan genieten.

Het rondtrekken door een verwoeste Verenigde Staten is een prachtig avontuur, maar wel eentje waar niet altijd even veel gebeurt en je vaak wel even onderweg bent. De een kan genieten van een klimtocht van 30 minuten en de ander gooit halverwege zijn console uit. Heb je dat geduld, dan is Death Stranding zonder twijfel een aanrader die in je PlayStation-bibliotheek thuishoort.

Deze review is in samenwerking met XGN.NL