Nieuws/Lifestyle
806005
Lifestyle

Skylines

Parijzenaar contactgestoord?

Een ouderwetse zinken bar, een tap en een koffieapparaat dat veel lawaai maakt. Tegeltjes tegen de muur, kleine tafeltjes met twee stoeltjes en het menu op een zwart bord. Dé plek voor een ’petit café’, een croissant, ’menu du jour’ of een ’ballon de rouge’. Parijser kan het niet, zo’n bistro.

Toch zijn niet alle Fransen fan van de typische bar. Het mag dan fraai ogen, erg gezellig is het niet. „Toen ik hier net woonde, ging ik drie weken lang elke avond wat drinken in hetzelfde café”, zegt Parijzenaar David met een biertje in zijn hand. „Ik dacht dat ik zo wat mensen zou leren kennen, toch op z’n minst het personeel.” De Fransman maakt een resoluut gebaar met zijn rechterhand. „Maar nee. Geen blijk van herkenning, er kon nog geen ’ça va’ vanaf.”

Het was mij ook al eens opgevallen dat die leuke authentieke bistrotafeltjes niet echt uitnodigen om contact te leggen. Ook op de terrassen waar je met je elleboog bijna tussen de ribben van je buurman zit, wordt een poging tot conversatie vaak in een kille blik gesmoord. Toen ik eens tegen de Française naast me zei dat we dezelfde sandaaltjes aanhadden, keek ze me geërgerd aan. „Die van jou zijn anders wel een paar maten groter”, antwoordde ze snibbig en wendde zich weer tot haar vriendinnen.

David verruilde de onpersoonlijke uitspanning voor de vorig jaar geopende Social Bar, vlakbij het Gare de Lyon. „Hier is het juist de bedoeling dat je mensen leert kennen”, zegt medeoprichter Renaud. „Een praatje maken is toegestaan; je krijgt geen chagrijnige reactie.” Hij wendt zich tot een nieuwe gast, de zestiger Marie-Annique. Het idee achter het café trok de Française blijkbaar, maar terwijl ze haar blik over de menigte laat glijden, constateert ze: „Een oma is hier.” Renaud glimlacht bemoedigend. „De laatste dame die dat zei, stond hier ver na middernacht nog.”

Hoe sympathiek het idee van een bar om te socializen ook is, het ijs breekt niet zomaar. Dus schrijf ik braaf mijn naam en mijn favoriete straat in Parijs op een papiertje, allang blij dat de kennismakingstruc van vanavond niet uit een spelletje hints bestaat. Ik plak het op mijn blouse en wend me tot het meisje naast me. Verdomd, de vriendelijke fysiotherapeute wil best uitleggen waarom ze zo dol op de Boulevard Périphérique is.

Zijn Fransen nou zo gesloten? Of ligt het aan de Parijzenaar? Mij is het een raadsel. Er zijn veel grote, ongezellige cafés waar de klanten worden ’afgewerkt’, maar in een buurtbar is dat heel anders. De zeventigjarige Egyptische eigenaar van mijn voormalige stamkroeg in het twintigste arrondissement kletste de oren van mijn hoofd als hij in een goede bui was. Hij liet me de sms’jes van zijn dertig jaar jongere vriendin lezen en vroeg me wat hij moest terugsturen. Kon ik anders meteen even een berichtje intikken op dat vervelende, kleine toetsenbordje? Ik ontmoette er buurtbewoners met wie ik nog steeds contact heb, ook nu ik niet meer in Oost-Parijs woon.

De gasten in de Social Bar weten het ook niet. Misschien is het de grote stad die zo onpersoonlijk is, een doorgangsplaats waar velen slechts tijdelijk wonen of werken. Élodie die in het café al heel wat nieuwe vrienden heeft gemaakt, vermoedt dat mensen gewoon niet uit hun comfortzone durven te komen. Ik kijk rond in de bar. Marie-Annique heeft het opgegeven.

In Skylines berichten onze correspondenten in Parijs, Moskou, New York en Londen over wat hen opvalt.