Nieuws/Lifestyle
818400
Lifestyle

Sympathieke losers

Filmrecensie: De Masters

Ooit wilden de Masters in het rijtje Da Vinci, Mozart en Shakespeare horen. Nu zitten de oude rapvrienden Aziz, Marco, Lloyd en Donny vastgeroest in suffe baantjes: sloper, pizzabezorger, kantoorklerk. Maar dromer Aziz blijft broeden op die ene wereldhit met teksten 'zo glad als Beyoncé’s poesje in het maanlicht’. Nog één keer roept hij zijn crew bij elkaar voor een comeback.

De vriendenreünie die regisseur Ruud Schuurman (televisieseries Draadstaal en Verliefd op Ibiza) en hoofdrolspeler/scenarist Mimoun Oaïssa (Shouf shouf habibi!) in elkaar draaiden, giert natuurlijk gruwelijk uit de klauwen. Een eerste optreden in Lutten (volgens Aziz een stad met een rijke hiphoptraditie) loopt uit op een matpartij. En de opnamen van een explosieve videoclip gaan letterlijk in vlammen op.

Het zijn clichérijke, flauwe en voorspelbare scènes die grotendeels gecompenseerd worden door de aanstekelijke chemie tussen de vier sympathieke losers. Ruben van der Meer ontroert als Marco, de blowende zoon van een zuipende moeder (Tosca 'Thea’ Niterink) wier AOW hij vergokt. En Willie Wartaal (van De Jeugd van Tegenwoordig) is als Lloyd op dreef met zijn scherpe tirades tegen de blanke maatschappij. „Zelfs de snelwegen zijn zwart, met de witte pijlen die zeggen waar we naartoe moeten.” Meer van zulk gepeperd vermaak had De Masters boven het niveau van een opgerekte Draadstaal-sketch uitgetild.