Nieuws/Lifestyle
818427
Lifestyle

Dracula met boerka

Filmrecensie: A girl walks home alone at night

Een Iraanse vampierenwestern, zo wordt A girl walks home alone at night aangekondigd. En die benaming blijkt nog te kloppen ook. Sterker nog, deze opmerkelijke film is nog veel meer. Een beetje James Dean hier, een snufje film noir daar, en tussendoor nog wat scènes die doen denken aan Scarface of werk van David Lynch. Volgt u het nog?

Regisseuse Ana Lily Amirpour is gek op cinema, zoveel wordt wel duidelijk uit dit speelfilmdebuut. Ze weet dat allemaal sfeervol te brengen, met fraai gestileerde zwartwit-beelden en een soundtrack waarin indiepop-liedjes worden afgewisseld met muziek die rechtstreeks uit een jaren 60-western lijkt te komen. Een prikkelende mix van genres, maar toch voelt het ook een beetje als gebakken lucht.

Buiten de opmerkelijke stijl is A girl walks home alone at night namelijk aan de kale kant. Met een ernstig verloederd woestijnstadje als setting en een meisjesvampier die uitsluitend haar tanden laat zinken in maatschappijverziekers, lijkt Amirpour nog een halfslachtige boodschap mee te willen geven, maar overtuigen doet dat niet. Haar film moet het daarom vooral hebben van losse momenten.

Want daar zitten best leuke vondsten tussen. Zo rolt de Iraanse bloedzuiger op een gestolen skateboard door de verlaten straten van Bad City, waardoor ze net als een klassieke vampier over de grond lijkt te zweven, met een wapperende islamitische sluier in plaats van een Dracula-cape. Je moet er maar op komen.