Lifestyle/Reizen
834506362
Reizen

Op reis in stilte

Inzichten in het Marokkaanse Atlas-gebergte

Vijf dagen hiken in het Marokkaanse Atlasgebergte, met alleen een rugzak en tentje. Zonder telefoon en vooral in stilte.

We gaan vijf dagen door de bergen van het onherbergzame Marokkaanse Atlasgebergte wandelen. Zonder telefoon (help!), zonder horloges en dus besef van tijd (oh!), met alleen het hoognodige in de rugzak en tentjes die we elke dag op een andere plek opzetten.

Door weg te zijn van al die verplichtingen en dat drukke leven kom je tot jezelf en (eventueel nieuwe) inzichten, zo is de overtuiging van Hidde de Vries, die deze Recharge Leadership Trail ontwikkelde. Even stil staan. Of beter gezegd stil lopen, want een groot deel van de wandelingen, variërend van 2 tot 6,5 uur per dag, wordt in stilte gedaan.

Uitdaging

Een uitdaging, zowel mentaal als fysiek, want hoewel de paden goed bewandelbaar zijn, zullen we uiteindelijk tot 2700 meter hoogte klimmen en met de nodige ademoefeningen de nodige mindfulness voorgeschoteld krijgen.

Met een groep van 13 man, inclusief twee Nederlandse en twee lokale begeleiders, gaan we de uitdaging aan. Beginnend met een lunch in het dorpje Laazib, op een uurtje rijden van Marrakesh. Bij de al snel dieper wordende gesprekken blijkt iedereen hier een eigen vraagstuk te hebben: meer innerlijke rust, balans in werk en privé of zoekend naar een nieuwe stap, zo blijkt als we een voor een de zogeheten talking stick ter hand nemen. Met deze in het bos gevonden houten stok in handen heb jij het woord. Anderen luisteren, zodat je niet wordt onderbroken.

Telefoons inleveren

Op het kleurrijke kleed voor onze matjes – ze zullen vijf dagen lang onze stoelen zijn – worden dampende tajines en verse salades neergezet. Er ontstaan gesprekken die al snel verder gaan dan het gebrek aan slaap wegens vroeg opstaan voor de vlucht. Afgewisseld met een grap of een plaspauze achter een van de hoge bomen; de menselijke behoeftes gaan immers door, toilet of niet.

Vlak voor de eerste wandeling naar het eerste kamp in Torord, een klein plaatsje met amper 400 inwoners op 1019 meter hoogte, is daar Het Moment: alle vormen van hedendaagse afleiding als horloges en boeken moeten worden ingeleverd. Dus óók die telefoon, waarmee elke vorm van communicatie met de buitenwereld in een plastic zak verdwijnt.

De wandelstokken worden ter hand genomen en de tocht begint. In volledige stilte, want stilte laat je nadenken en verbind je meer met de natuur.

In stilte wandelen zorgt voor inzicht.

In stilte wandelen zorgt voor inzicht.

Een natuur die zich al snel aandient: we lopen door de indrukwekkende Ourigane-vallei in een omgeving waar droge kiezelige paadjes ons langs groene struiken voeren, het water van de Oued Nfis rivier in de buurt en met het roodbruine van de kleigrond en het blauw van het stuwmeer als contrast.

Confronterend

Na tweeënhalf uur bereiken we ons eerste kamp, waar de bagage en zelf op te zetten tentjes al liggen te wachten en de rugzakken worden uitgepakt. Met de talking stick als gevoelsmatig nog licht dreigend middelpunt komt een confronterende vraag; wat heeft jou gebracht tot waar je nu bent?

Een voor een vertellen we beknopt ons levensverhaal, waarbij de nodige tranen vloeien. Het maakt dat we ons nog meer verbonden voelen met elkaar en met een vol hoofd onze tentjes opzoeken. ’s Nachts worden we gewekt door de gebedsoproep die door de luidsprekers van de lokale moskee schalt . We zijn immers in Marokko, ook nog eens gedurende de Ramadan.

Afwisselend landschap

Gids Rachid zal ons de komende dagen door het Atlasgebergte leiden. Een keten met een lengte van 2500 kilometer, met als hoogste punt de 4165 meter tellende Toubkal; wij lopen door het Hoge Atlas, op zo’n 170 kilometer van Marrakesh. Tijdens de wandelingen zien we puntige rotsformaties, groene terrassen met veelal mais en graan, groenere bosjes, grijze walnootbomen, diepe kloven met door onze voetstappen naar beneden vallend gruis en vergezichten naar dat wat we op de derde dag ons anker zullen noemen: de berg Jbel Gourza.

In totaal lopen we zo’n 55 kilometer. Af en toe wordt er gestopt om te genieten van het onherbergzame en na elke bocht veranderende landschap met de waterstroompjes die overal vandaan lijken te komen. En om de geur van de groene muntplantjes te ruiken en de al vroeg schijnende zon te voelen; alle zintuigen dienen te worden geprikkeld.

Blarenpijn

Gedurende de dagen kloppen ook de fysieke uitdagingen aan. Bij de een de pijn van blaren, de ander worstelt met een niet meewerkende rug of uitgeput lijf. Ook dat hoort erbij: uit die comfortzone stappen.

Ademshalingsoefeningen boven op de berg.

Ademshalingsoefeningen boven op de berg.

Al zijn ze er ook, en vooral, op mentaal vlak. De elke dag in de middag door begeleider Niek van Halteren begeleide ademhalingsoefeningen zorgen voor inzichten, maar ook voor mental breakdowns. Er vloeien tranen die door de rest van de groep liefdevol worden gedroogd met een opbeurende klap op de schouder, sympathiserend knikje of oprechte omhelzing.

De stoet wandelende toeristen trekt het nodige bekijks.

De stoet wandelende toeristen trekt het nodige bekijks.

Het tweede kamp wordt opgezet in de nabijheid van berberdorp Assif Zwgzawn. Het konvooi van ons Westerlingen wordt gade geslagen door kinderen die ons met een vrolijk bonjour! enthousiast toezwaaien. We komen langs en door meer van dit soort dorpjes, met stenen huizen die niet lijken te zijn afgebouwd. En met bewoners waarvan we grappen – want er wordt ook genoeg afgelachen – dat zij wél op hun smartphone kunnen turen.

De afwezigheid van de mobiele telefoon blijkt eigenlijk geen enkel probleem. De grote boze buitenwereld bestaat even niet; hier in het Marokkaanse gebergte zitten we in onze eigen bubbel. Het gebrek aan tijdsbesef is vreemder: niet weten hoe lang je hebt gelopen, noch hoe lang je nog moet, wanneer je wakker bent geworden of bent gaan slapen.

Afzien

Dag 3 blijkt de langste dag, naar het dorp Aguerd N’oussoul op 2200 meter. Hij lijkt eindeloos, waarbij bijna in meditatieve staat wordt doorgebikkeld. De omgeving blijft onveranderd magisch en veranderlijk, met steeds meer hoogte en dus rauwheid van de bergen en het gesteente.

Weer komen we in een bergdorpje, waar de in een piepklein winkeltje gekochte cola, verse dadels en noten voelen als een eerste levensbehoefte. De beloning is er in de vorm van de lunch in Tizgui, het grootste dorp van de regio, waar jochies spelen met van plastic limonadeflessen gemaakte vliegtuigjes.

Een van de tentenkampen tijdens de reis.

Een van de tentenkampen tijdens de reis.

Eenmaal in het een na laatste kamp in Aguerd N’oussoul is daar de grootste prijs: het uitzicht vanuit de opgezette tentjes, met prachtige vergezichten naar het Atlasgebergte en indrukwekkende zonsondergang en -opkomst.

De top bereikt

Met een ferme yella yella zet de altijd enthousiaste Rachid ons de volgende dag weer in de benen. Zijn felblauwe omgeknoopte keffiyeh, een Marokkaanse hoofddoek, is als een vuurtoren die de weg leidt. De laatste tocht is aangebroken en brengt ons via de Tizi N Tagdalt track naar het hoogste punt met 2700 meter. Een stevige klim langs verraderlijk smalle steenpaadjes, maar ook wijdverspreide roodbruine vlaktes. De twee kleine hoopjes sneeuw worden gebruikt voor een geïmproviseerd sneeuwballengevecht: we hebben het gehaald!

Om dat te bereiken zijn sommigen van ons letterlijk en figuurlijk door diepe dalen gegaan, mede door de begeleide ademhalingsoefeningen.

De laatste scherpe afdaling voert ons naar eindpunt Tizi Oussem, langs watervallen, grote steenpartijen en een steeds groener wordend landschap. De tocht naar het dorp is korter dan verwacht, voor zover er al verwachtingen waren; het voordeel van geen tijdsbesef. Op de matjes schrijven we in ons aan het begin van de trip overhandigde kladblokje op wat de belangrijkste ervaringen waren (wandelen in een steeds veranderende omgeving, de sterke energie van de groep en geen behoefte aan telefoon en tijd), welke inzichten deze trip ons heeft gegeven, welke invloed die op ons leven heeft en wat de actiepunten worden (onder meer minder worden geleefd door telefoon en tijd).

Elke dag lunch met traditionele Marokkaanse gerechten.

Elke dag lunch met traditionele Marokkaanse gerechten.

Reis naar onszelf

Via een steile bergweg met de nodige haarspeldbochten naar ons eindpunt: een ecolodge in het dorpje Ouirgane aan de rand van Nationaal Park Toubkal. Na alle stilte, de afwezigheid van andere mensen en luxe als een stoel, bed, toilet en douche is het wennen om weer in de geciviliseerde wereld te zijn, al is die douche welkom na vier dagen wassen met vochtige doekjes of koud water.

Bij het avondeten volgt de laatste opdracht: een voor een vertellen we met alleen positieve bewoordingen de anderen wat hun kwaliteiten zijn en hoe we hen zien. Het levert wederom mooie gesprekken en momenten op, zoals zoveel op deze trip.

De conclusie: we zijn niet alleen op reis naar het Marokkaanse Atlasgebergte geweest, maar ook op reis naar onszelf.

Na de reis

In de dagen na de reis is er nog volop contact tussen de deelnemers. De een voelt zich nog wat ontheemd, de ander heeft moeite weer in de waan van alledag te komen. Los van de fysieke en memntale uitdagingen tijdens de reis is de uitdaging nu verder te gaan met de inzichten die in het Atlas-gebergte verkregen zijn.

Dat lukt het ene moment beter dan het andere, zeker wanneer de werkelijkheid van werk, drukte, agenda, toch ook die telefoon en tijd, zeg maar gewoon van Het Leven zich weer aandient. Gelukkig is daar het kladblokje waar alles in opgeschreven werd, en waar na thuiskomst zo nu en dan nog in wordt gebladerd om weer even terug te zijn in die mooie momenten en verkregen inzichten.

Contact is nog altijd, een reünie staat op de planning en onderling spreken en zien de deelnemers elkaar ook nog. Zelfs maanden na terugkomst blijft het gevoel: dit was een van de mooiste en meest bijzondere reizen ooit. Er zijn niet alleen herinneringen gemaakt, maar ook vriendschappen voor het leven.

De volgende Recharge Leadership Trail vindt plaats van 6 tot en met 11 december in de Sahara; vier dagen trekken door de woestijn. De reis wordt afgesloten in Ouarzazate, Marokko. Meer info: therechargecompany.com/trails.