Nieuws/Lifestyle
953829
Lifestyle

Hart & Ziel

Een nieuw begin

De huiskamer onderging een metamorfose, want onmetelijk verdriet moet toch eens worden afgesloten... „Ja, streep eronder! Maar nooit een kras onder ons gevoel”, zeggen Paula en Linda Kroesen in de laagbouwwoning van de Rotterdamse wijk Hoogvliet. „Moeder zal altijd in ons hart blijven. Onze moeder blijft de liefste van de hele wereld.”

Dus nieuwe leren bank, nieuwe stoelen, vers verfje, keurig behangetje. Andere bedden ook. Alles fris en schoon. Een nieuw begin! Natuurlijk met een inwijdingsfeest. Met drankjes, zelfgemaakte hapjes, vlaggetjes, bierviltjes en vooral veel Hollandse hits.

Er moest ook iets gebeuren, want de pijn en de stress waren voor het tweetal ondraaglijk geworden. „Het was hoognodig”, beaamt Paula (49). „We gingen eraan onderdoor.” De zeven jaar jongere Linda knikt en kijkt naar het posterschilderij van ’mamma’.

Jarenlang leefden de twee zussen in het mausoleum van hun moeder, volledig gewijd aan het leven en de dood van Willie van Dijken. Zij stierf in 2013, op 8 mei, de dag die eens haar trouwdag was. In het verpleeghuis Breede Vliet, na overplaatsing vanuit het Ruwaard van Putten Ziekenhuis in Spijkenisse. Naar volle overtuiging van haar dochters aan de gevolgen van verzorg- en medische fouten.

Het ziekenhuis bestaat inmiddels niet meer, kort na haar dood ging het failliet – een poel van zakelijke ellende en onverwerkt menselijk verdriet achterlatend. Na jarenlange problemen op de afdeling Cardiologie nam de inspectie maatregelen, die lang daarna het einde van het ziekenhuis inluidden.

Het dossier-Ruwaard van Putten mag dan zijn gesloten en weggeborgen, maar het gemis van dierbaren wordt nog dagelijks door velen gevoeld.

Sinds het overlijden van moeder Willie was haar woonkamer verworden tot een gedenkplaats. Met ingelijste foto’s van het definitieve afscheid in alle vertrekken: moeder in gelukkige(r) tijden, moeder in haar ziekbed, nog opgewekt lachend en omringd door haar kinderen. Moeder verstild, omrand door de satijnen bekleding van haar kist; moeder op haar laatste tocht, vol eerbied weggereden in een witte rouwkoets met vier zwarte paarden...

Midden in de huiskamer lag de hartvormige urn met haar as op een salontafeltje. Daarachter een stevige Romeinse zuil van kunststof, waarop een grote decoratieve Franse bloempot eveneens van plastic met een breed uitwaaierende kunstplant. De opstelling naast het bankstel oogde als een praalgraf. Precies op de plek waar moeder altijd zat, als middelpunt van een gezellige kring.

Paula en Linda Kroesen klaagden op eigen kracht, zonder enige rechtsbijstand, tot in hoger beroep een grote groep artsen en verpleegkundigen aan. Een hele prestatie, ook al verloren ze de strijd. Want tegen geen van de behandelaars en verzorgers volgen disciplinaire maatregelen.

Toch zullen ze het geloof in de doodsoorzaak van hun moeder nooit opgeven. Zorgend voor elkaar, hopend op betere tijden, proberen Paula en Linda hun levens weer op de rails te krijgen. Het zal ze lukken, doorzetters die ze zijn.

Mail r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst