Nieuws/Lifestyle
964811
Lifestyle

Wrange smaak van wraak

Filmrecensie| Blue Ruin

Waar Uma Thurman in Kill Bill twee films voor nodig had, doet de hoofdpersoon in Blue ruin al na ongeveer een kwartier. Echt zoet is Dwights wraak niet te noemen. Nadat hij de moordenaar van zijn ouders in een plas bloed op een smerig toilet heeft achtergelaten, haalt hij zich nog open aan zijn eigen mes.

Het is het tegenovergestelde van de vaste formule: Dwight is onhandig, impulsief en krijgt geen enkele voldoening. Zwartkomisch is het bijna, maar Blue ruin ontvouwt zich vooral als een benauwend drama, waarin Dwight uit alle macht zijn familie moet beschermen tegen represailles. Binnen het kalme tempo van de film zorgt dat voor momenten van knoeierige en expliciete geweldsexplosies.

De boodschap dat geweld niets oplost, is misschien belegen, maar regisseur Jeremy Saulnier weet de clichés verder goed te omzeilen. Dwight ontpopt zich niet tot koele moordmachine, maar blijft geloofwaardig als een angstige en klungelige vent. De relatief onbekende Macon Blair zet die gefrustreerde wanhoop sterk neer.