Nieuws/Lifestyle
988648
Lifestyle

Daad- krachtig manwijf

Filmrecensie| Kenau

„Op een stadswal in oorlogstijd is geen plaats voor een vrouw!” schreeuwt legerkapitein Ripperda tegen Kenau Hasselaer, als tijdens de Tachtigjarige Oorlog de legers van Alva Haarlem bestormen. Maar als de daadkrachtige weduwe met succes een aanval op de Sint-Janspoort afslaat, ontpopt zij zich tot de schrik van de Spanjaarden. Een ’marimacha’ wordt Kenau in het kampement van commandant De Toledo genoemd, een manwijf dat vecht als een kerel. Met haar hulp weet de stad zeven maanden stand te houden.

Een ’Braveheart met vrouwen’ moest Kenau volgens scenaristen Karen van Holst Pellekaan en Marnie Blok worden. Die ambitie weet Maarten Treurniet (De Heineken ontvoering) maar gedeeltelijk waar te maken. Met een budget van 6 miljoen euro liet de regisseur in Boedapest een realistisch ogend Haarlems stadsdecor optrekken.

Met Monic Hendrickx (Kenau), Barry Atsma (Ripperda) en Sallie Harmsen (Kathelijne van Kenau) heeft de cineast charismatische hoofdrolspelers aan boord en ook de winterse scène waarin Kenau en haar witgeklede vrouwenleger op schaatsen een Spaans voedseltransport overvallen, is aardig.

Pijnpuntjes

Maar Kenau kent ook pijnpuntjes. Treurniet plaatst een familiedrama in historisch perspectief, maar roept verder weinig echte spanning op. Daarnaast doen de gevechten en bijbehorende digitale effecten amateuristisch aan. Want waardoor laten de belagers zich kinderlijk eenvoudig afleiden als Kenau ongezien hun buskruitdepot wil opblazen? Door joelende krijgsters met ontblote borsten tussen de Haarlemse kantelen.

Verder blijkt het moeilijk de gezwollen retoriek („We jagen ze de hel in!”) serieus te nemen. Toch blijft Kenau als avontuurlijk lesje geschiedenis zeker genietbaar.