Nieuws/Vrouw

VROUW vertelt

'Ik was meteen al ziek van heimwee'

"Ik wist het zeker: na een jaar tevergeefs solliciteren, zou ik vijf maanden een cursus volgen in Frankrijk. Ik zou de taal vloeiend leren spreken, internationale contacten opdoen en terugkomen als een geheel nieuwe en verbeterde versie van mezelf. Na een groot afscheidsfeest met familie en vrienden was het zo ver. Ik vertrok.

Mijn man bracht me met een volgepakte auto 800 kilometer naar het zuiden. Onwennig nam ik de sleutel van mijn appartementje in ontvangst en zette mijn koffers in de gang. Gelukkig bleef mijn man die nacht slapen, maar daarna zou hij terug naar huis rijden. Zonder mij. Als afscheid gingen we samen uit eten, maar in het restaurant voelde het alsof iemand mijn keel dichtkneep. De tranen stonden me nader dan het lachen en ik kon geen hap door m’n keel krijgen. Ik dacht de hele tijd: morgen ben ik helemaal alleen.

Die nacht sliep ik nauwelijks, kon alleen maar aan het afscheid denken. En dat kwam sneller dan gehoopt. Daar stonden we dan voor de auto. Na een paar dikke knuffels moest hij echt gaan, terwijl ik me groot probeerde te houden. Maar zodra hij uit het zicht was, jankte ik de ogen uit mijn kop. Wat voelde ik me ineens klein en eenzaam.

De dag die erop volgde was verschrikkelijk. Ik had zoveel heimwee dat ik wel verlamd leek, ik kon het zelfs niet opbrengen om mijn koffer uit te ruimen. De volgende dag moest ik beginnen aan de taalcursus. Maar ik wilde niet meer. Dit was niets voor mij. Ik was helemaal geen avonturier, ik wilde naar huis! Meteen! Ik zat alleen wel met een probleem.

Een jaar lang had ik mijn man ervan proberen te overtuigen dat ik dit echt dolgraag wilde doen en dat het zeker geen bevlieging was. Hij was er namelijk zeker van dat het niets voor mij zou zijn, zo ver en zo lang weg van hem en de familie. Bovendien was het duur en konden we mijn spaargeld wel beter gebruiken. Ik kon het toch niet maken om het dan na drie dagen al op te geven? Maar bij de gedachte dat ik langer moest blijven, brak me het zweet uit. Ik hield het geen dag langer vol.

Ik belde mijn man diezelfde ochtend nog op: “Er is een fout gemaakt, de cursus is overboekt. Ze zeggen dat ze me nog hebben gemaild, maar ik heb dat bericht nooit ontvangen. Zo erg! Maar goed, dat geld krijg ik terug. En ik sprak net de huisbaas; als ik morgen vertrek hoef ik geen huur te betalen.” Mijn man vervloekte eerst de organisatie maar bedacht zich geen moment. Hij nam een dag vrij en reed opnieuw 800 kilometer om me op te halen.

Ik was zo blij dat ik naar huis mocht, dat het voelde alsof ik de loterij had gewonnen. Bij thuiskomst vertelde ik mijn vrienden hetzelfde verhaal. Het geld dacht ik kwijt te zijn, maar omdat ik niet had deelgenomen aan de lessen, kreeg ik het alsnog terug. Misschien ook wel omdat ik had gelogen dat er een sterfgeval in de familie was. Ik denk niet dat ik de waarheid ooit ga vertellen. Ik schaam me dood."

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam