Nieuws/Binnenland
1025340
Binnenland

‘ Zelfs op de kinderboeken vonden ze sporen van cocaïne’

 Boekenworm

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze keer heeft ze het over vieze boeken.

Met je neus in de boeken zitten’ kun je tegenwoordig behoorlijk letterlijk nemen. Het Belgische tv-programma Man over boek heeft de tien meest uitgeleende bibliotheekboeken op hun hygiëne laten controleren, en wat bleek? Alle tien bevatten zij sporen van cocaïne; zelfs de kinderboeken. Dat mensen snuiven boven Het Diner van Herman Koch, of zelfs boven het brave In Europa van Geert Mak – nou ja, vooruit. Maar coke op het kinderboek De Schildpaddenschat? Ik kan me niet voorstellen dat kinderen die net binnen de lijntjes kunnen kleuren ook al lijntjes kunnen leggen, dus het moet wel van hun ouders afkomstig zijn.

Kinderboeken hebben meestal een gladde, harde kaft dus misschien dat paps of mams die gebruikt om het spul netjes op te verdelen? Het geeft anders zo’n rommel hè, op de salontafel. Het verbaast me overigens niet, al die cocaïne overal. Op de toiletten van het Duitse regeringsgebouw zijn immers ook volop sporen van cocaïne teruggevonden; net als op de toiletten van het Engelse parlement en op 41 van de 46 toiletten van het Europese Parlement in Brussel. De dames en heren politici zitten blijkbaar nogal ‘strak’ in het pak. Maar ook op negen van de tien eurobiljetten zit coke, en op bijna alle Amerikaanse dollarbiljetten.

Maar weet je wat ik misschien nog wel veel viezer vind? Wat de onderzoekers van het programma Man over boek nog méér hebben teruggevonden in en op bibliotheekboeken. Het herpesvirus bijvoorbeeld, op Vijftig Tinten Grijs. Voordat je denkt dat iemand het boek heeft staan swaffelen (al zou dat óók zomaar kunnen): hier wordt het herpes simplex virus bedoeld, oftewel de koortslip. Maar dan nog. En dan wil ik niet eens nadenken over de hoeveelheid snot en oorsmeer tussen de pagina’s. Yuk!

Je vraagt je af wat mensen allemaal met zo’n bibliotheekboek dóen. Nou ja, hoewel – ik hoef alleen maar te kijken naar wat ik zelf met boeken doe. Ik lees bijvoorbeeld graag op de wc; vooral omdat de deur op slot kan en er dus niemand aan mijn hoofd kan komen zeuren. Maar wat zou ik ervan vinden als er een logboek op een bibliotheekboek zat, en ik precies kon terugzien hoe lang de vorige lezer er mee op de pot had gezeten?

Een vriendin van mij werkt met een collega die de kantoorkrant graag meeneemt naar het toilet. Zodra de krant beduimeld en wel terugkomt op de balie, loopt de rest van de collega’s er met een flinke boog omheen. Maar of dat nodig is? Deurkrukken, telefoons, liftknoppen – alles zit onder. Het is goed voor je weerstand, zullen we maar zeggen.

Een andere vriendin van mij geeft les op een lagere school, en zij vertelde dat kinderen graag hun harde snotjes onder de tafels plakken. Die moeten er allemaal weer worden afgebikt. Brrrr. Maar leren mensen bij als ze ouder worden? Blijkbaar niet; nu plakken ze er pagina’s mee aan elkaar. Ik ben altijd dol geweest op de geur van boeken, maar inmiddels begrijp ik dat ik niet al te diep moet inademen. Of misschien juist wel? Het kan nooit kwaad om ’n beetje extra cultuur op te snuiven.