Nieuws/Binnenland
1025343
Binnenland

 ‘ Een oerkreet van mevrouw Dijkstra daalde op mij neer’

Koude douche

Journalist Bert Dijkstra legt elke week zijn oor te luister in het sluimergebied tussen man en vrouw.

Al die oeverloze uren tv-voetbal, in de meeste gevallen niet om aan te gluren en toch trekkend als een magneet, dus feitelijk kauwgum voor de ogen… Kan een man daar nog iets van leren? Relatietechnisch gezien zeer zeker. Kom je in het nauw, wordt de druk van de tegenstander (ook wel ‘vrouw’ genoemd) te groot, dan ben je van nature geneigd om subiet in de verdediging te schieten. Dat is onverstandig. Doe het en je weet in de onmiddellijke nabijheid van een vrouw één ding zeker: nederlaag onafwendbaar. Inderdaad: de aanval is zeker in huiselijke kring de beste verdediging. Daarbij moet je ook weer niet overdrijven.

Een vage kennis werd door zijn onverwacht huiswaarts gekeerde wederhelft betrapt toen een naakte vreemde mevrouw nogal gehaast onder de echtelijke sponde probeerde weg te kruipen. “Het is niet wat je denkt,” sprak de vage kennis. Dat noemen we een hopeloos gevalletje van in eigen doel schieten. Maar in de meeste gevallen kom je als man binnen het huwelijk goed weg met dat van voetbaltrainers geleende naar-vóren-denken, ook wel vroegtijdig storen genoemd. Voor een geheel kostenloze les gelieve het volgende praktijkvoorbeeld goed tot u te nemen.

De grote mevrouw Dijkstra staat boven onder de douche als ik beneden in de keuken in een vlaag van onachtzaamheid de kraan opendraai. Een oerkreet daalt op mij neer. En het besef: die heeft zojuist geheel onvrijwillig een akelige plens koud water over haar warme lijf gekregen. Bij nader inzien heeft ze, voordat ze naar boven ging, iets geroepen in de trant van: “Ik ga douchen, blijf alsjeblieft met je poten van de kraan af.” Dat gegeven maakt mijn positie er niet benijdenswaardiger op. In zo’n geval is een man snel geneigd om zonder enig verzet schuld te bekennen, met nederige zinnetjes als “sorry schat, kan ik het goedmaken met een lekker kopje koffie?” Niet doen! Geheid dat je nog uren wordt bestookt met de onvermijdelijke woorden: “En ik zeg nog zo…” Geloof me: betogen die worden ingeleid met “en ik zeg nog zo…” beloven weinig goeds.

Dus hou ik mij manmoedig vast aan de voetbalwijsheid, als de grote mevrouw Dijkstra met een onweerswolk boven de druipende haren de trap af dendert. Voordat ze iets kan zeggen, roep ik met luide stem: “Zeik niet! Hartstikke gezond voor huid en bloedsomloop, die afwisseling van warm en koud. Weet je hoeveel je daarvoor betaalt in wellnesscentra? Bij mij krijg je ’t gratis.” Onthutst kijkt ze mij aan. Sprakeloos. Aanval afgeslagen, tactiek geslaagd.