Nieuws/Wat U Zegt

Veel ouderen willen zelf geen contact

Wat U Raakt: Geraniums

Tegendraads dat ik ben, wil ik bij alle maatschappelijke opwinding over de na tién jaar dood gevonden vrouw, éven een ander geluid laten horen: ouderen mogen ook wel eens de hand in eigen boezem steken. Mail mij!

 

Teveel ouderen wijzen elk sociaal contact af, willen met de boze buitenwereld niets te maken hebben. Dan moet je niet raar opkijken als je pas lang na je dood wordt gevonden!

Zelf woonde ik jarenlang in een hofje, enkel hoogbejaarde buren. Zielsgelukkig achter hun geraniums wilden zij met mij zo min mogelijk te maken hebben. Enkel nog bezig met hun eigen belangetjes, zagen zij mij voornamelijk als een bedreiging. Aanbellen werd niet op prijs gesteld, en-passant informeren hoe ´t ermee ging al evenmin, mijn hofjesburen wilden, op een enkeling na, alléén gelaten worden en zeiden dat soms ook met zoveel woorden: ´Laat mij liever met rust!’

‘Ik denk dat je daar de kern van het probleem raakt’, zei mij ouderenombudsman Jan Romme, met wie ik de Rotterdamse tragedie nog eens doornam, nu het hoog opgewaaide stof wat is neergedaald. ‘Oudere mensen moeten ook zélf de regie nemen,’ meent Jan, directeur van het Nationaal Ouderenfonds. Weet hij zelf alles van. Heeft zelf zo’n oude tante, die sinds er óóit ruzie was met zijn allang overleden moeder, godbetert met hém niks te maken wil hebben.

Je zou nog gaan denken dat sommige bejaarden ruzie móói vinden, wel prettig om nog iets te hebben waar zij boos over kunnen zijn. Dat zij zwelgen in afkeer van familie, zich daar zelfs in verkneuteren.

Natuurlijk hebben wij, zeker nu de overheid onze verzorgingsstaat terug wil brengen tot een participatiemaatschappij, verantwoordelijkheid voor elkaar. Maar dan wel met de nadruk op elkáár. Heeft een mens het recht om stilletjes en eenzaam te overlijden, de omgeving in verwarring en zelfverwijt achterlatend?

Vereenzaming onder ouderen wordt niet zelden veroorzaakt door die ouderen zelf.

Er is in Nederland ongelooflijk veel goede wil om oudere mensen te helpen. Maar wat moet je met bejaarden die per sé niet geholpen willen worden, die de voordeur nooit open doen en de telefoon niet opnemen, omdat ze die niet horen en te gierig zijn om zelf een gehoorapparaat te kopen als ze dat niet van het ‘ziekenfonds’ vergoed krijgen?

Zelf had ik zo’n oude buurman. Helemaal gevuld, minstens nog twee extra levens nodig om z’n spaarkapitaal te kunnen opmaken. Maar niks uitgeven. ‘Jij neemt alles lekker mee!’ plaagde ik hem wel eens. Altijd op de penning, te krenterig om op vakantie te gaan of om zo´n alarmsysteem te kopen, waarmee de buitenwereld bij onraad  gewaarschuwd kan worden.

De tragiek van ‘Rotterdam’ is dat die mevrouw in eenzaamheid is gestorven, niét dat ze tien jaar dood in haar huis heeft gelegen. Hoe dat kon, wordt onderzocht. Het werkelijke drama is dat veel bejaarden hun sociaal isolement over zichzelf afroepen.

Mail mij via waturaakt@telegraaf.nl