Nieuws/Binnenland
1045231
Binnenland

Felicitaties aan mezelf!

Hoera! Het is feest. Deze week ben ik 13 jaar zelfstandig ondernemer. Ik feliciteer mezelf met dit heuglijke feit. Tijd voor gebak! Maar ook tijd voor een korte terugblik. Want, waarom is het me eigenlijk gelukt?

Een blauwdruk voor ondernemerschap had ik in ieder geval niet op 10 oktober 2000. Ik kom namelijk niet uit een ondernemersfamilie. Ik kom wél uit een gezin waar we nooit nee zeiden tegen ambities en waar mijn ouders ons altijd stimuleerden onze eigen talenten te ontdekken en daar iets mee te doen. Initiatieven werden niet geblokkeerd. Soms kreeg ik tegengas; de ene keer was het gemeende oppositie (‘Doe het alsjeblieft niet!’) en de andere keer was het om mij te prikkelen (‘Kijken of Jerry volhoudt!’).  

Die positieve stimulans heeft me hoe dan ook een succesvol onafhankelijk bestaan opgeleverd. Het is een combinatie geworden van geweldige ervaringen en overigens ook zeer diepe teleurstellingen.

Marco van Basten

Wat die geweldige ervaringen zijn? Wel, ik heb bijvoorbeeld door mijn ondernemerschap vaste voet aan wal gekregen in Duitsland. Regelmatig ben ik er om leuk werk te doen en dus om geld te verdienen. Ik heb een boek geschreven dat dit jaar de zevende druk nadert en intussen officieel tot het ‘cultureel erfgoed’ van Nederland behoort. Wauw! Ook kreeg ik het ooit voor elkaar om de beste voetballer die Nederland ooit heeft gehad, in te kunnen zetten voor de pr-doeleinden van een persoonlijk project. Dank aan Don Marco! Voormalig verkeersminister Karla Peijs heeft ook ooit op mijn verzoek meegewerkt aan iets waar ik zelf beter van werd. Hoera! Of dat ik een pitch won door professionele grote gereputeerde communicatiebureaus te verslaan in de laatste ronde! Ik was bovendien de eerste zzp’er van Nederland die de handelsdag op de beurs van Amsterdam mocht openen. Kort geleden werd ik bovendien gevraagd door een wethouder of ik ondernemersambassadeur wilde worden. Alleen had deze politicus even niet in de smiezen dat ik niet zijn gemeente woonde. Dat is jammer. Maar natuurlijk wel een mooi compliment voor mij.

Ellende

Maar goed, ik ken de gemiddelde lezers intussen wel. Eigenlijk willen die helemaal geen succesverhalen horen. En juist voor die zuurpruimen dan ook hier een selectie van wat ellende uit die 13 jaar: bijvoorbeeld dat ik eindelijk een afspraak had met een potentiële klant, maar dat ik zonder benzine, in de stromende regen, in de polder langs de kant van de weg stil stond in mijn al vier keer APK-afgekeurde vijfdehands autootje. Ik had geen geld om te tanken. Of dat mijn vriend onze relatie verbrak omdat hij vond dat ik te hard werkte en dat ik óók tijd aan hem moest besteden. Of dat ik in m’n naïviteit té veel vertrouwde op een potentiële samenwerkingspartner en daar volledig (en dan bedoel ik écht volledig!) het schip mee in ging. Of dat ik nachtenlang doorwerkte en me tegelijkertijd afvroeg waarom ik dat überhaupt deed.

En wist u dat in de eerste vier jaar van mijn ondernemerschap het woord ‘vakantie’ niet in mijn woordenboek voorkwam en dat ik vaak op de 26ste van de maand constateerde dat ik niet genoeg saldo had om de volgende dag mijn hypotheeklasten te kunnen betalen? Maar ook dat klanten niet (op tijd) afspraken nakwamen en dat ik het geld met knikkende knieën persoonlijk ging ophalen, bij de klant thuis! En… zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar op de één of andere manier heb ik het gered. Net als een zeerob. Want wist u dat dit prachtige dier elke 10 minuten omhoog moet om zuurstof te happen, maar dat hij in noodsituaties tóch 45 minuten onder water kan blijven?

Gelooft u mij. In mijn eerste ondernemersjaren zat ik vaak tegen de verdrinkingsdood aan. Maar ik kwam steeds weer boven. En dáár is meteen het antwoord op de vraag waarom ik ben geslaagd: ik heb ‘gewoon’ de intrinsieke ambitie om mezelf elke keer te willen redden.

Ja, dat is een felicitatie waard. Aan mezelf. Op naar de volgende 13 jaar!