Nieuws/Binnenland
1045638
Binnenland

‘Toen ik uit het ziekenhuis mocht, keek ik toch even met meer dankbaarheid naar de wereld’

Zen kaartjes

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Terug uit het ziekenhuis bekijkt ze de wereld met andere ogen.

Eén van de meest opvallende dingen van ziek zijn vond ik dat iedereen heel geïnteresseerd is in wat je hebt (een hevige bacteriële infectie), hoe je eraan komt (is het besmettelijk?) en wat de symptomen zijn (kan ik het ook krijgen?) – om vervolgens uitgebreid over hun eigen ziekte te beginnen. Of over die van de buurvrouw: “Die is na drie dagen aan zo’n infectie gestorven! Ja, die was gewoon dood! Dus doe maar rustig aan, Daf!”. Ik begrijp het wel, want ik doe het zelf ook. Als je hoort dat iemand opeens heel ziek is, zeker iemand van je eigen leeftijd, dan ga je toch op zoek naar een soort bezwering, in de hoop dat jou zoiets niet overkomt. Of naar iets wat diegene ‘verkeerd’ heeft gedaan (het bezoeken van een vleermuisgrot in Afrika, ik noem maar wat) zodat je een mentale aantekening kan maken van: dát ga ik dus in ieder geval niet doen. Maar of het helpt? Welnee.

Er zijn natuurlijk gewoontes die je gezondheid bepaald niet vooruit helpen (sorry, rokers) maar uiteindelijk is het allemaal één grote loterij. Dus toen ik na vier dagen het ziekenhuis weer mocht verlaten, keek ik toch een tijdje met meer dankbaarheid naar de wereld. Het went overigens weer heel snel hoor; de files, het jakkeren, het overal aan voorbij lopen. Maar zeker in de weken dat ik nog thuis aan het herstellen was, vond ik het najaarszonnetje net even wat mooier, de glinstering op het water sprankelender, de bloemen in mijn tuin kleuriger. Ik heb ook stapels tijdschriften doorgewerkt; daar kom ik normaliter nauwelijks aan toe. In een oude Happinez kwam ik een soort ‘Zen-kaartjes’ tegen met allerlei opdrachten. Eén van die opdrachten was: “Bekijk vandaag minstens vijf niet-menselijke wezens alsof het je grootste leraren zijn; van de dode mot in je vensterbank tot de klimoprank in je achtertuin.” Nou, dat was precies in mijn straatje.

Eerst keek ik eens aandachtig naar mijn muurtelefoon met zijn lange, altijd-in-elkaar-gedraaide telefoondraad. Om de zoveel tijd moet ik de hoorn rustig op z’n kop naar beneden hangen, en dan draait-ie vanzelf weer helemaal uit de knoop. Daar zit vast ergens een leermomentje in. Daarna zag ik een Vogue liggen, met alle najaarsmode. Dat blijken bloemenprints en beenwarmers te zijn, jezussandalen en hoge hakken, leren rokken en wollen jassen. Geen peil op te trekken, dus. En het mooie is: ik heb al die ‘nieuwe’ onderdelen al eens zien komen – en weer zien gaan. Een geruststellende gedachte. Maar eenmaal buiten viel mijn oog op een wesp die in een hevig gevecht met een libel was verwikkeld. De wesp won uiteindelijk, beet de kop van de libel eraf… en at hem op! En dáár moet ik iets van leren? Moeder Natuur is een bitch. Daarna stond de postbode aan de deur met een word-snel-beter cadeautje van RTL: een verwenpakket voor onder de douche, met de naam Ancient Beauty. Antieke schoonheid – serieus? Al die tijd lag mijn hond Raffa rustig op zijn rug in het zonnetje. Hij veroudert zeven keer sneller en kwispelt er niet minder om. En daar heeft-ie geen Zen-kaartjes bij nodig.