Nieuws/Binnenland

Wadlopen; he-le-maal te gek!

Beulen in de klei!

,,Wandelen is leuk: wadlopen is héél wat anders. Sterkte kerel!" De woorden van Telegraaf-wandeljournalist Joop Duijs klonken weinig bemoedigend maar één ding is zeker: wadlopen is he-le-maal tè gek! Ook al duurt de meest populaire 'zwerftocht' ruim vier uur: alleen de avondkilte en het opkomende water jagen ons van 'het wad'. Niet eens zozeer de gids. Die vindt wadlopen namelijk ,,altiiiijjjd leuk".

Pieterburen is de place-to-be voor de ervaren, maar ook onervaren wadloper. Bekend van het zeehondencentrum, de onvermijdelijke Lenie 't Hart, is dit de uitvalsbasis voor tochten over het Wad. Zelfs naar Schiermonnikoog is een traject uitgeschreven. „Maar”, zo verzekert onze gids Menno, „de zwerftocht van vandaag is toch wel het meest in zwang: zwoegen, overzichtelijk, een mooie, zware tocht en een mooie opmaat voor de inwendige mens die na de slijtageslag om calorieën schreeuwt.”

Menno kan het weten: „Ik loop al tientallen jaren mee als gids. Gemiddeld 170 tochten per jaar. Ken het wad op mijn duimpje en geniet nog elke wandeling. De weidsheid, het zuigen van de blubber onder je zolen, flora en fauna: alles komt aan bod op het buitendijkse land en daarna op het ondergelopen wad. Fe-no-me-naal: dit verveelt nooit.”

Basketbalgympen

Met speciaal in Pieterburen aangeschafte wadschoenen, zeg maar basketbalgympen, gaan enkele tientallen deelnemers een paar kilometer verderop de dijk over. Het weer is vandaag prima, weinig wind en een graad of twintig. Twee gidsen met megagrote stokken in de aanslag, vergezellen ons. Menno: „Die stokken dienen voor twee hoofddoelen: we kunnen er onderweg provisorisch een brandcard van maken bij lichamelijk ongemak of we kunnen je uit de klei trekken als je vast komt te zitten.”

Dat laatste hoef je geen twee keer uit te leggen. Drie uur lang gaat het goed maar in de 'finale' met uitzicht op Pieterburen zak ik tot mijn middel in de klei. Die stok doet dus inderdaad wonderen…

Onderweg is het superheerlijk laveren tussen de geulen door. Die lopen het eerst vol en waarschuwen dus voor het wassende water en dan moet je weg zijn. We zien een groenige substantie. „Dit is nou de Waddensla”, legt Menno uit. „Het groeit en bloeit hier volop en het is supergezond.”

Japanse oesters

Even verderop stikt het letterlijk van de mosselen, oesters en kokkels. Er zitten de nodige Japanse oesters tussen. „Die Hollandse oesters haal je er zo uit: die Jappen zeggen namelijk niets terug”, grapt de gids, maar sommige mede-wadlopers nemen het ter plekke bloedserieus van hem aan.

Op het wad vallen uiteraard ook zeehonden te spotten. En geloof nou niet dat die allemaal even lief zijn, ook al zien ze eruit om op te eten. „Ook die kleintjes bijten de vingers van je handen”, weet een andere gids. „Laatst hadden we een brandcard gemaakt voor een kennelijk zieke huiler, een gigant van een zeehond. Aan de wal hoorden we dat het beest pas een paar maanden oud was. Je moet ze altijd voorzichtig benaderen want jouw en mijn handen zijn soms hapklare brokken.”

 

 

Vaak reiken we tot onze enkels in de klei net onder het Waddenwater. Maar het laatste stuk is het beulen alvorens het weidse land nabij de dijk weer wacht. En dan de finale. Ook leuk. Modder tot achter de kiezen, de benen dik in de modder en zelfs modder in de oren. Wasbakken en borstels dienen als ouderwetse schoonmaakmiddelen, zoals zo vaak beschreven door mijn collega Emile Bode uit de Huishoudrubriek. Na een kwartier poetsen komt de schone huid pas weer tevoorschijn.

Daarna terug naar Pieterburen. Daar wacht een gratis Waddenwellness. Zwemmen, sauna en even onderuit, goddelijk. Na deze poetsbeurt resteert een overheerlijke maaltijd in een van de plaatselijke restaurants, zoals Waddenweelde, Waddengenot en cafe de Buren van Pieter. Overnachten kan ook, en dat allemaal voor een paar tientjes.

Reiswijzer

Pieterburen ligt op zo'n 200 kilometer rijden vanaf Utrecht en is eenvoudig met de auto te bereiken. Trein kan ook, via Zwolle, Groningen en Winsum en dan met de bus naar Pieterburen.

Hotel Waddenweelde in Pieterburen is een prima uitvalsbasis om te gaan wadlopen of een bezoek te brengen aan de zeehondencreche. In de omgeving van dit dorp kunt u ook goed fietsen en wandelen. Tevens is het hotel het startpunt van het Pieterpad. Op www.waddenweelde.nl vindt u allerlei informatie over wadlopen (kledingadviezen!), verschillende tochten en arrangementen.

Wadlopen…

…is het betreden van het wad bij laagwater middels lange wandeltochten waarbij soms overgestoken wordt van of naar een Waddeneiland zonder het contact met de vaste grond te verliezen. Het vindt plaats over het wantij. Wadlopers lopen door slik, over zandplaten en over mosselbanken die deels onder water liggen.

Bij een aantal tochten moeten diverse prielen en geulen worden doorwaad, waarbij het water tot de borst kan komen te staan. De moeilijkheidsgraad van de tochten is afhankelijk van het doel van de tocht, maar vooral van de weersomstandigheden. Bijvoorbeeld harde noordwestenwind stuwt het water op en bemoeilijkt het lopen.

In Nederland is het mogelijk tussen het vasteland en de eilanden Terschelling, Ameland, Engelsmanplaat, Schiermonnikoog, Simonszand en Rottumeroog te lopen. De tocht naar Terschelling is alleen geschikt voor zeer ervaren lopers, en die naar Rottumerplaat is vanwege de bescherming van de natuur niet toegestaan. Ook tussen Texel en Vlieland wordt door enkele zeer avontuurlijk ingestelde wadlopers gelopen.