Nieuws

Fransen trots en eigenzinnig, maar vriendelijk

Taalbarrière

Waarom zouden Fransen in hun eigen land een andere taal spreken? Hun prachtland is vijftien keer zo groot als Nederland en de meeste Fransen komen nooit over de grens.

Voor veel Fransen is de Franse taal zo’n vanzelfsprekendheid dat een andere taal eenvoudig niet in hun hoofd op komt. De overgrote meerderheid komt nooit in enig buitenland. Bijna alle Fransen gaan in eigen land op vakantie en hebben dus geen idee hoe het voelt om in je eigen taal elders niet begrepen te worden.

Dit geeft aan het Franse land 'n aparte charme.

Lezers reageerden massaal op mijn vraag van vorige week, over stugge, arrogante Fransen, die nu nota bene door hun eigen toeristenorganisatie worden opgeroepen om eens wat vriendelijker te zijn tegen buitenlandse toeristen en eens te proberen een paar woordjes Engels te spreken. De taal blijkt telkens weer een struikelblok, ook in de verhouding met Nederlanders, van wie er elk jaar toch meer dan een miljoen naar wondermooi Frankrijk afzakken.

Frankrijk is ons meest geliefde vakantieland. Heel wat lezers nemen de Fransen daarbij op de koop toe!

Toch mailt mij ruim de helft van alle respondenten dat Nederlandse vakantiegangers er beter aan zouden doen éérst eens even naar hun eigen, lompe gedrag te kijken, voordat zij dé Fransen van botheid beschuldigen.

Nederlanders verwachten dat de hele wereld ze begrijpt, met hun steenkolen-Engels. Frankrijk niet altijd.

Sinds ik in Frankrijk mijn Europese rijbewijs haalde - uiteraard inclusief de theorie in het Frans - heb ik zelf ook wel wat ideeën ontwikkeld over de Fransen en hun taal. De doorsnee Fransman snapt eenvoudig niet dat er nog andere talen bestáán. Vertelde ik daar met lichte trots dat ik mijn rijbewijs had gehaald, in één klap nog wel, dan keken de Fransen heel verbaasd: wat is daar nou zo bijzonder aan? ,,In het Frans!", riep ik. ,,Nogal wiedes", reageerden zij dan: ,,En France on parle francais!"

,,Bravo", schoot ik dan terug: ik nodig u uit om met mij mee te gaan naar Nederland om daar het rijexamen te doen, uiteraard in het Nederlands, want aux Pays-Bas on parle hollandais!

Waren ze toch heel even de weg kwijt. Een verwarde enkeling mompelde nog dat de Fransen mij toch niet hadden gevráágd om naar hun land te komen – de bijna typische reactie ook van veel Nederlanders die in Frankrijk wonen en die de Fransen te vuur en te zwaard verdedigen. Zij doen Franser dan de Fransen zelf en kunnen over Frankrijk geen kritische noot verdragen.

,,Het is geen onwil of stugheid, maar een vorm van gêne bij de Fransen, omdat ze geen andere dan hun eigen taal spreken", mailt mij Els Siderius, die al acht jaar in de Bourgogne woont.

Zelf is zij vaak gegeneerd door de directheid van Nederlandse vakantiegangers en hun 'weinig hoffelijke omgangsvormen'. Niet alleen is het in Frankrijk gebruikelijk dat je bij binnenkomst iedereen 'Bonjour!' toewenst, of het nu in een restaurant is of in een winkel, maar ook bij vertrek zeg je iedereen gedag, ook als je een restaurant verlaat. Kom daar in pummelland Nederland eens om!

,,De gemiddelde Nederlandse toerist is boers en onbeholpen en vindt bovendien dat de hele wereld Engels moet spreken", concludeert Hans van der Bij. Irène Bidault reageert boos, ze vindt mijn stukjes vaak anti-Frans. Opmerkelijk, want van veel lezers kreeg ik complimenten over mijn korte column over het land, waar courtoisie en savoir vivre zo hoog in het vaandel staan, maar dat elk jaar wordt overlopen door een horde lomperiken uit het noorden. ,,Ondanks uw pleidooi voor de Fransen blijf ik het vervelend en arrogant volk vinden", volhardt Frans Wiersma. ,,Wij vliegen er alleen nog overheen om zo snel mogelijk in Spanje te komen."

Maar rechtstreeks vanaf haar zonneterras in de Provence mailde mij Dineke Bruins: ,,Wie goed doet, goed ontmoet. Aanpassen is het toverwoord."

jvnoord@telegraaf.nl