Nieuws/Binnenland
1061428
Binnenland

Tropisch Frankrijk

Reunion; Exotische smeltkroes

Een vulkaan die eens in de tien jaar vervaarlijk vuur spuwt, watervallen die samenkomen in een bron van ijskoud water, groen begroeide kliffen, een rif waar Nemo met zijn kleurrijke vriendjes zich verstoppen en talloze lycheebomen met zoete vruchten voor de grijp. Reunion is pure wildernis met een Frans smaakje.

Om vijf uur ’s ochtends gaat de wekker af, te hard, in de rustgevende stilte van de duisternis. Zelfs de vogels zijn nog in diepe slaap, alleen de Afrikaanse pad laat luidkeels van zich horen. Het liefst zouden we wachten tot de felle zon de kamer verwarmt en ons het bed uit dwingt. Maar we moeten eruit; de Piton de la Fournaise, een van de meest actieve vulkanen ter wereld, wacht op ons.

Want wie in Reunion actief wil zijn, moet vroeg op. Is ons verteld. Na het middaguur is het in de bergen al snel bewolkt of is er kans dat je overvallen wordt door een tropische bui. Terwijl even verderop hele families op het strand liggen te bakken en verkoeling zoeken in het azuurblauwe water. Door zijn vele hoogteverschillen kent het eigenwijze eilandje in de Indische Oceaan namelijk meer dan tweehonderd microklimaten.

En laat je nu net vanochtend geen hand voor ogen kunnen zien. Geen wandelpad, geen vulkaan, geen krater, niets. Nat, moe en hongerig rijden we vanaf Pas de Bellecomme via La Plaine des Cafres terug naar beneden. Gedesillusioneerd. Kraakheldere foto’s van andere Nederlandse reizigers die drie uur na ons de vulkaan opgingen en een prachtig uitzicht hadden, helpen niet. Wie zei er ook alweer dat we vroeg op moesten?

Woeste kliffen

Vijftig kilometer verderop klaart alles op en rijden we langs woeste kliffen en bomen vol lychees richting kust. Onderweg af en toe stoppend om een handjevol rijpe rode vruchten uit de bomen te plukken. Het frisse, sappige vlees laat een tinteling op de tong achter en aan elkaar klevende vingers.

Langs suikerrietvelden, geurende vanillebomen, zwarte lavavlaktes, woeste rotspartijen en levendige stadjes rijden we het eiland rond op zoek naar verborgen plekken, een afgelegen baaitje, een zondagse markt of een gezellig cafeetje.

Voor een van de mooiste plekken van Reunion rijd je bij Langevin omhoog richting Grand Galet. Aan de rechterkant van de weg vind je hier twee magische watervallen. Een prachtig plaatje. Het klaterende water in het heldergroene bassin verleidt ons tot een heerlijke – maar ijskoude - duik.

 

 

„Koman y lé? How are you?", vraagt een oudere man met diepe groeven in zijn donkere gelaat verderop vriendelijk. Hij verkoopt fruit onder een afdakje aan de kant van de weg. Met een hand biedt hij ons een jambolan-pruim aan, terwijl hij in de andere een tros banaantjes houdt. Voor ons, om te proeven. Afrekenen hoeft niet. Pas als we nog meer fruit willen meenemen, vraagt hij een halve euro.

Mengelmoes

Reunion is een fascinerende mengelmoes. Met Frans als voertaal, de euro als betaalmiddel en panorama’s van ruige bergketens is de vergelijking met een vakantie in de Ardeche snel gemaakt. Maar de Creoolse gerechten, kleurrijke tempels, exotische markten en donkere mensen vertellen een ander verhaal. Een verhaal van diverse nationaliteiten die het eiland door de eeuwen heen beïnvloedden.

 

 

Zo maakten de zestiende en zeventiende eeuwse zeevaarders er een stop om de water- en voedselvoorraden aan te vullen. En in het begin van de achttiende eeuw werden slaven uit alle windstreken gehaald om op de koffieplantages te werken. Hedentendage wonen er Creolen, Europeanen, Indiërs, Chinezen en Arabieren op het eiland. Het grootste deel van de bevolking is katholiek en er zijn hindoe- en moslim minderheden.

Op de overdekte markt en in de winkelstraatjes van St. Pierre komen al deze kleuren samen. Vrouwen in boerka lopen langs etalages met beelden van de heilige Maria en de Hindoestaanse Ganesh. Na een spannend, maar niet voor herhaling vatbaar, gefrituurd hapje uit een van de winkeltjes lopen we naar het stijlvolle café La Gare om in een van de leren fauteuils te zakken en met een fruitshake in de hand het straatleven te aanschouwen.

Op de kaart zien we naast de Piton de Fournaise nog een grote vulkaan op het eiland: de Piton des Neiges. Minder gevaarlijk dan zijn vuurspuwende broertje, maar minstens zo indrukwekkend: met zijn 3069 meter is dit zelfs de hoogste top van het hele westelijke gebied van de Indische Oceaan. De berg wordt omgeven door drie immense ‘amfitheaters’, ook wel cirques genoemd: Cilaos, Mafate en Salazie. Dit zijn brede dalen met steile ravijnen en kronkelige pieken waar je uitstekend kunt klimmen en wandelen.

 

 

Een van de leukste uitvalsbases hiervoor is Cilaos. Vlak voor of na St. Louis neem je de afslag omhoog, die via de vele suikerrietplantages naar de beroemde ’Weg van 400 bochten’ leidt. Een fotogenieke route, die je vanwege het uitzicht en de veiligheid liever in het licht wilt rijden. Cilaos is een heerlijk plaatsje om rond te struinen, de bergen in te trekken of een van de plaatselijke gerechten te proeven. Zoals een pittige viscurry of de plaatselijke chouchou-groente bij Restaurant Chez Noe van de vriendelijke Jacky. Vraag hem naar zijn zelfgemaakte rum, met tijm, rozemarijn of kaneel, maar bedenk je dan wel dat het wel eens laat kan worden.

En dan is de volgende ochtend de Taibit beklimmen een behoorlijke opgave. Urenlang het ene been voor het andere op de onregelmatige trappen, maakt het adembenemende uitzicht op de top een welkome beloning. De komende dagen doen we even niets meer en genieten we van zeevruchten en cocktails aan het strand van L’Hermitage in St-Gilles-les-Baines. Want dit eiland mag dan vooral bekend staan om het woeste binnenland, aan de kust is het ook goed toeven.

 

 

Reiswijzer

Reunion hoort met Mauritius en Rodrigues tot de Maskarenen-archipel. Reunion ligt ongeveer 800 km ten oosten van Madagaskar en 220 kilometer ten zuidwesten van Mauritius. Aan de kust varieert de temperatuur tussen 21 en 28 graden Celsius. In het bergachtige binnenland is het aanzienlijk koeler met temperaturen tussen 4 en 18 graden Celsius. Tijdens de zomer in Nederland is het tijdsverschil +2 uur en tijdens de winter in Nederland +3 uur. Ga voor veel meer informatie naar www.reunion.fr/en

De Reiskrant reisde met Thika Travel, Kerkplein 6, Kockengen, +31 (0)346-242526, www.thikatravel.com

De cirques

In de drie ‘cirques’ (Salazie, Mafate en Cilaos), de grillige berglandschappen die zijn ontstaan toen het gebergte rondom de Piton des Neiges ging inzakken en afbrokkelen, vind je meer dan 1000 kilometer wandelpaden. Alle drie de dalen zijn totaal verschillend, maar door de uitzichten en het fascinerende landschap erg indrukwekkend om te bezoeken.

Cirque de Salazie is de best toegankelijke van de drie. De bosrijke omgeving is ideaal om te wandelen, je vindt hier vele smalle, hoge watervallen, waaronder de ‘bruidssluier-waterval’. In het rustige bergdorpje HellBourg kun je een typische Creoolse woning bezoeken.

Cirque de Mafate is één van de meest authentieke plekken van het eiland. De kloof, waar zo’n zeshonderd mensen wonen, is alleen te voet bereikbaar. Er zijn geen wegen, geen auto’s en geen elektriciteit.

Cirque de Cilaos ligt het meest zuidelijk, het is hier warmer en de lucht is het vaakst blauw. De cirque heeft een doorsnede van meer dan tien kilometer en is ideaal voor trektochten, mountainbiken of canyoning.

 

 

Doen

Rijd van de grote weg af richting kust om woeste baaitjes en groene wildernis te ontdekken.

Bekijk de prachtige Hindoetempels, zoals die in St André. Zorg ervoor dat je je schoenen uitdoet en je schouders en knieën bedekt.

Ga snorkelen of duiken bij Boucan-canot in St. Gilles Les Bains.

Bezoek de indrukwekkende lavavlakte van Piton de la Fournaise. Mits de vulkaan niet net is uitgebarsten, kun je hier prima doorheen rijden.

Leer alles over de traditie van de vanilleoogst en de eetbare orchidee op een van de vele vanilleplantages.

 

 

Slapen

De Diana Dea Lodge ligt verscholen net boven het dorp van Saint Anne. Dit hotel met spa, zwembad, luxe kamers, een romantische open haard en uitstekend restaurant is een kleine parel op het eiland (Chemin Helvetia Cambourg 94, tel: +262 (0)262 20 02 02 www.diana-dea-lodge.re).

Van de inrichting van Hotel L’Ecrin in Bourg Murat word je niet echt blij, maar als je ’s ochtends vroeg de Piton de Fournaise wilt beklimmen, zit je hier goed (Plaine-des-Cafres, tel: 262 59 0202).

Het lieflijke witte Creoolse huis Tsilaosa ligt in het hart van Cilaos. Het intieme hotel heeft vriendelijk personeel, een theesalon en charmante kamers met jacuzzi (Rue du Père Boiteau, +262 37 3939 www.tsilaosa.com).

Le Saint Alexis heeft prachtige kamers, waarbij je vanaf het terras het zwembad in kunt duiken. Er zijn volop watersportmogelijkheden en het restaurant serveert goed eten mét uitzicht op zee (Rue du Boucan Canot 44, Saint-Gilles-les Bains, tel: +262 24 4204, www.hotelsaintalexis.com).

Eten

De keuken in Reunion is simpel, maar goed. Van een croissantje en een stokbroodje brie in de ochtend tot een creoolse curry of een gevulde crêpe in de avond.

Vermijd bij Cirque de Salazie het eerste tentje en rijd door tot in Salazie zelf voor een goede lunch. In Cilaos kun je gezellig en lekkere lokale gerechten eten bij Chez Noë (www.restaurant-cheznoe.fr).

De Diana Dea Lodge heeft voortreffelijk eten, maar daar zit ook een prijskaartje aan vast. La Gare in St Pierre serveert achter op het terras goede gerechten. Saint Gilles de Bain is met de feestelijke verlichting een soort kermis en de restaurants niet echt gezellig, maar voor een Creools mosselpannetje zit je hier helemaal goed.