Nieuws/Binnenland
1061460
Binnenland

Van Beijing tot Shanghai

Enerverend China

In het kader van onze Reiskrant Reporter-actie bezocht onze verslaggever samen met de winnaars China. Met natuurlijk een uitgebreide tour door hoofdstad Beijing en bezoeken aan Shanghai, Guilin en Yanshou. Een verslag van een bijzondere trip in een bijzonder land.

Eigenlijk hebben we moeite om onze ogen open te houden na een doorwaakte nachtvlucht vanuit Amsterdam, maar het enthousiasme van gids Sharon werkt aanstekelijk. Slapen kun je altijd nog, zegt ze gedecideerd. Wat is er nou leuker dan kijken hoe de inwoners van Beijing ontwaken?

Ze heeft gelijk. Het is nog vroeg op de zaterdagmorgen en toch drommen we al met honderden mensen tegelijk een stadspark binnen. Niet om een beetje te slenteren of luieren, nee, hier wordt gewerkt. Overal waar we kijken zijn groepjes – veelal ouderen – bezig met het gezamenlijk oefenen van danspassen, met buikspier- of rekoefeningen op de door de overheid neergezette toestellen, of het zo sierlijk mogelijk naar elkaar werpen van een soort shuttles. Een meneer die we toch zeker dik in de zeventig schatten, slaagt erin zich vrijwel dubbel te vouwen op een bankje, het witte haarknotje op zijn hoofd ligt tussen zijn knieën. Een paar meter verderop maken mensen ingewikkelde bewegingen met een tennisracket waarop een bal zit vastgeplakt. Denken we. Want als wij een poging wagen, valt de bal direct in de modder. Hoe doen ze dat?

 

 

Gelegenheidsorkest

Om de hoek staat een gelegenheidsorkest, aangevoerd door een hoogbejaarde dirigent. Om de paar minuten komt er iemand bij. Een jongen die een fluit uit zijn zak trekt, een man met een vioolkoffer onder zijn arm, een vrouw die een microfoon pakt en spontaan begint te zingen. Veel mensen dansen, trekken anderen van de bankjes waarop ze met elkaar zitten te keuvelen.

Zagen we 's morgens in het park vooral veel ouderen, de avond is voor de jongeren. Op aanraden van gids Sharon nemen we een taxi naar Lotus Road, een uitbundig verlicht, bruisend uitgaansgebied langs het water met veel restaurants, theehuizen en bars, dat gids Sharon ons had aangeraden. En ben je in de hoofdstad, dan moet je toch minstens de Pekingeend één keer hebben geprobeerd. Heerlijk krokant, zoals hij moet zijn. Met een verzadigd gevoel lopen we naar buiten, òp naar het hotel.

Het verkeer raast aan ons voorbij. Van iedere tien auto’s zijn er toch gauw zes taxi’s, maar niemand wil ons meenemen. Ze staren naar het kaartje dat de receptionist van het Changan Grand Hotel ons meegaf. 'Wilt u ons brengen naar…' staat er in fraaie Chinese lettertekens. 'Nee', schudt de ene chauffeur na de andere. Voor een uitleg schiet hùn Engels tekort, en òns Mandarijn-Chinees. Ondertussen pikken ze wel het ene groepje Chinezen na het andere op. Aan werk rond Lotus Road geen gebrek, geen taxichauffeur heeft zin in een lange rit naar de andere kant van de stad waar geen retourklantje wacht.

Snorder

Na anderhalf uur vergeefs onze hand opsteken, nemen we toch maar onze toevlucht tot een snorder die we eerst angstvallig meden. Je moet toch wat. Twee keer zo duur – 60 yuan – maar voor Nederlandse begrippen nog steeds spotgoedkoop. Ongeveer 8 euro; dat ben je in Amsterdam al kwijt als de taxi de straat uitrijdt.

Van een vervoersprobleem hebben we de volgende dag geen last. Naast gids Sharon staat de hele dag chauffeur meneer Wong tot onze beschikking die ons moeiteloos door het loeidrukke verkeer in Beijing loodst. Je moet er niet aan denken dat je zelf met een huurauto een weg moet zien te vinden over de vijf overvolle ringwegen die de stad telt, naast de elf nationale, en negen autosnelwegen. Terwijl de bewegwijzering hoofdzakelijk in het Chinees is. En dan te bedenken dat misschien slechts de helft van het werkelijke aantal auto’s in de noordelijke hoofdstad op pad is. De overheid probeert het file- èn milieuprobleem binnen de perken te houden door de ene dag de kentekens met even nummers, en de volgende dag de oneven nummers het rijden te verbieden.

 

 

Voor de vervuiling maakt het niet veel uit. De zon hebben we in Peking wel gevoeld, maar niet gezien door de dikke smoglaag boven de stad. Op het immense Plein van de Hemelse Vrede – Tiananmen – stappen in alle vroegte al duizenden overwegend Chinese toeristen uit touringcars. Gidsen met versterkers en megafoons proberen hun groepen bij elkaar te houden, boven het geluid uit van muziek dat uit tientallen ghettoblasters schalt.

Op die vlakte van 880 meter lang en 500 meter breed vonden in 1986 3000 mensen de dood tijdens het eerste grote protest tegen het communistisch regime. Nu lopen er horden toeristen, die zich hier splitsen. De ene groep schaart zich in de rij voor het mausoleum waar sinds 1976 partijvoorzitter Mao Zedong ligt opgebaard. De andere groep trekt naar de overkant, naar de Poort van de Hemelse Vrede die toegang biedt tot de Verboden Stad, van waaruit de 24 keizers van de Ming- en de Qing-dynastie hun enorme rijk bestuurden.

Gouden Waterstroom

Bij de zuidelijke ingang die wij nemen zwaaide de keizer de troepen uit als ze een veldslag gingen leveren, en heette hij ze weer welkom als ze terugkeerden. Als ze tenminste gewonnen hadden. De keizers leefden er achter de hoge muren in het gezelschap van duizenden paleiswachten, concubines en eunuchen. Voor de ‘gewone Chinees’ was het verboden terrein. Anno 2013 stromen ze met tienduizenden tegelijk de poort binnen. En laten zich bij voorkeur fotograferen op de middelste van de vijf bruggen over de Gouden Waterstroom. Dat was de brug die in vroeger tijden alleen de keizer mocht betreden. Lang niet alle gebouwen zijn toegankelijk, en bij een aantal mag je alleen een blik vanuit de deuropening naar binnen werpen. Als je er tenminste in slaagt om vooraan te belanden, want in China geldt bij vrijwel alle rijen het recht van de sterkste.

Vanuit de Verboden Stad is de Grote Muur niet ver weg. We mijden het drukke, toeristische Badaling, en stappen uit bij Mutianyu, 70 kilometer ten noordoosten van Beijing. Ook daar trouwens geen gebrek aan verkopers van t-shirts met opdruk 'I climbed The Wall', waaiers, nep-jade en polyester kimono's. „Niet meer dan 20 procent van de vraagprijs betalen”, waarschuwt gids Sharon.

Naar boven klimmen kan, maar bij een temperatuur van 35 graden is de kabelbaan of stoeltjeslift aanzienlijk comfortabeler. Op de trappen naar één van de wachttorens poseert een bruidspaar. Ze zijn allebei in het vuurrood gekleed. „De kleur van het geluk”, zegt Sharon vertederd. Achter het bruidspaar slingert de 6.259 kilometer lange verdedigingswal zich omhoog en omlaag en verdwijnt in de verte in de wolken.

Naar beneden kun je hier via een soort metalen rodelbaan. Leuk idee, en de wind in je haren brengt nog wat verkoeling ook. Wel opletten of je niet een noodstop moet maken voor iemand die onderweg foto’s wil maken.

’s Avonds slenteren we over de avondmarkt in Beijing, een kleurige aaneenschakeling van creatief uitgestalde etenswaren. Met tussen het fruit, de dumplings, soep, vis en vleeswaren ook koopwaar die je niet meteen zou verwachten op een voedselmarkt. Harige zwarte spinnen aan een stokje? Gefrituurde zeester? „En wat zijn die dooraderde ballen op een satéprikker”, wil een man weten. De verkoopster grijnst, prikt met het stokje richting zijn kruis. De man trekt wit weg.

 

 

Vlotten

De volgende ochtend vliegen we naar Guilin, de stad die middenin het Karst-gebergte ligt. De kegelvormige bergtoppen waarin zeker 2000 grotten verstopt zitten rijzen hoog op temidden van rijstvelden en bamboebossen. Je komt ogen tekort tijdens de vaartocht over de Li-rivier. Fruitverkopers op bamboevlotten laten zich een eindje voortslepen door ons schip. Ze worden uitgebreid gefotografeerd, maar niemand koopt iets. We zijn niet de enigen op het water. Achter ons varen nog vijf dezelfde boten, en overal zie je pleziervaarders op vierpersoons vlotten van pvc-pijp, met baldakijntjes tegen de zon. Onze gids hier, Kevin, wijst op grote vogels die balanceren op een in het water wiegende balk. Die worden gebruikt om vis te vangen, zegt hij. Dan krijgen ze een touwtje om de nek waardoor ze wel kleine visjes, maar geen grote kunnen doorslikken.

In Yangshou voert de route van de boot naar ons hotel door West Street, een gezellige toeristenstraat vol winkeltjes en kraampjes. „Hey, sugar… dear friend…. special price for you”, klinkt het om de twee meter. We besluiten tot een ontspannen voetmassage door 'nibblefish'. „Relaxing for body and mind”, belooft het bord aan de wand. Terwijl de Garra Rufavisjes in het aquarium zich uitleven op onze voeten wordt duidelijk dat de eigenaar het woord 'relaxing' toch iets anders opvat dan wij. Hij gaat schuil achter een tafel vol hoge geluidsboxen die een dreunende beat produceren, waar de schelle piepjes van zijn computerspelletje doorheen klinken. Af en toe brult hij naar twee spichtige meisjes buiten. Zijn personeel, dat op de post-it papiertjes op de rand van de bakken moet controleren hoe lang iemand nog mag blijven zitten. Relaxing? Mwah… Maar onze voeten zijn wel klaar voor de fietstocht van de volgende dag.

Tijdens de fietstocht de volgende dag peddelen we dwars door lotus- en rijstvelden met jonge aanplant. Stilte. Gids Kevin rijdt voor ons uit, gekleed in een smetteloos gestreken overhemd, lange broek, hoed en een opgerolde handdoek in de nek. Hij omklemt het stuur met wollen handschoenen. Het klamme zweet breekt ons al uit bij zijn aanblik. Warm? Kevin haalt grijnzend zijn schouders op. Na een paar uur kun je ons uitwringen, maar Kevin oogt nog steeds even onberispelijk.

De Yulong-rivier brengt verkoeling. Op meerdere plekken langs het water kun je raften op bamboevlotten die door punters richting de stroomversnellingen worden gestuurd. Wèl op tijd je voeten optillen!

 

 

Reiswijzer

KLM vliegt zeven dagen per week rechtstreeks naar zowel Beijing als Sjanghai. Zie www.klm.com

Binnen China reizen kan ook per vliegtuig. Voor de route Beijing – Guilin bijvoorbeeld betaal je tussen de 150 en 240 euro, afhankelijk van de periode en beschikbaarheid. De vlucht Guilin – Shanghai kost tussen de 85 en 180 euro. De tarieven kunnen per dag sterk uiteenlopen. Beide vluchten gaan meermalen per dag. Houd wel rekening met forse vertragingen!

Reizen per trein is een goed alternatief, het Chinese spoornetwerk is zeer uitgebreid. Voor lange reizen is het boeken van een soft sleeper een aanrader. De couchettes – inclusief kussen, deken en slofjes - zijn geschikt voor vier personen. Groot voordeel boven vliegen is dat je veel van het afwisselende landschap ziet, hoewel een groot deel van de treinreizen ’s nachts is.

Het is ook mogelijk om per trein vanuit China naar Mongolië of Vietnam te reizen. Een van de meest spectaculaire routes voert van Beijing dwars door de Himalaya naar Lhasa in Tibet. Een andere route die vaak per trein wordt afgelegd is die van Beijing naar Xian. Onderweg is een onderbreking mogelijk in Pingyao, een prachtig ommuurd plaatsje dat op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat.

Meer info: 333Travel

Rietfluitgrot

Wie vanuit Guilin over water naar Yangshou wil varen, moet niet vergeten eerst een bezoek te brengen aan de Rietfluitgrot (Ludi Yan) ongeveer zes kilometer ten noorden van Guilin. Daar hebben de tijd en de natuur in ondergrondse grotten en tunnels wondermooie dingen tot stand heeft gebracht. De Rietfluitgrot is 250 meter lang en 120 meter breed en bood tijdens de Tweede Wereldoorlog veel Chinezen bescherming tegen de Japanse bombardementen op hun steden en dorpen. Nu is het het domein van toeristen, die zich vergapen aan de wonderlijk gevormde rotsformaties die, en dat is soms een beetje jammer, worden uitgelicht door kermisachtige groene, roze, paarse en blauwe spots. Als je eigen fantasie tekort schiet lees je op (te) fel verlichte neonbordjes wat je in sommige vormen kunt zien. Heel bijzonder is een ondergronds meer waarachter de rotsen oprijzen als de skyline van een stad.

 

 

Shanghai

Het Parijs van Azië wordt Shanghai ook wel genoemd. Vanaf de 267ste verdieping van de 468 meter hoge Oriental Pearl-televisietoren heb je een adembenemend uitzicht over de stad en de rivier de Huangpu Jian. Eén etage lager is zelfs nog spannender voor wie geen hoogtevrees heeft. Daar is de vloer doorzichtig en lijkt niets je nog te scheiden van een verpletterende val. Veel mensen durven er nog geen teen op te zetten. En zelfs als je geen last hebt van hoogtevrees blijken je hersenen een waarschuwingssignaal naar je maag te sturen. Niet iedereen laat zich daardoor weerhouden. Languit liggend, springend, of in kleermakerszit zwevend boven de stad, laten met name jongeren zich fotograferen. Een andere leuke manier om de stad te zien is een rondvaart. Neem die in de vroege avond, als het nog licht is. De duisternis valt snel in en het lichtspel op zowel oevers als water is adembenemend.

Visum

Voor het reizen naar China is een visum nodig. Daarvoor moet je niet naar de ambassade, maar naar het Chinese Visa Application Service Center, Rijswijksestraat 60 in Den Haag. Het zeer uitgebreide formulier kun je via de site www.visaforchina.org alvast invullen. Daarna uitprinten en meenemen, of opsturen, mèt pasfoto. Kosten voor een visum lopen uiteen van ruim 70 euro voor een beperkt geldig document dat je ruim op tijd zelf aanvraagt en ophaalt, tot 187 euro voor een ingewikkelder visum, een spoedgeval en/of het opsturen. Aanbevolen wordt het visum niet langer dan drie, en niet korter dan twee maanden voor het geplande vertrek aan te vragen.

Inentingen zijn niet verplicht, maar vaccinaties tegen hepatitis A en DTP worden aanbevolen. Gele koorts is alleen verplicht voor wie uit een gebied komt waar gele koorts heerst. Inenting tegen buiktyfus verdient aanbeveling voor wie langere tijd in China blijft. In sommige gebieden komt malaria voor. Gebruik een goede muggenolie met minimaal 40 procent deet. Ook overdag smeren, want de mug die de virusziekte Dengue overbrengt is overdag actief.

Lees hier het verslag van de winnaar van deze Reiskrantreporter-actie

Lees HIER nog meer tips over China