Nieuws/Binnenland

Varende Vaarkrant - De Biesbosch

De andere wereld van de Biesbosch

Zijn er plaatsen in ons land waar je nog echt kunt verdwalen? Waar de natuur niet een gekoesterde en kwetsbare vriend is, maar zich nog kan ontpoppen als een tegenstander? Echte natuur dus. De Biesbosch zou een kandidaat kunnen zijn, ontdekte onze verslaggever in deze laatste aflevering van de Varende Vaakrant.

De schroef van onze sloep woelt modder op en voor ons wordt de begroeiing dichter en dichter, tot het een soort tunnel van bladeren is. En dan voor ons verspert een omgevallen boom de doorgang, in dit slootje dat steeds meer gaat lijken op een ruime volgelopen greppel. Terugvaren in dit nauwe water kan ook niet meer. En eigenlijk willen we verder, dieper deze mysterieuze waterjungle in. We zijn in het hart van de Biesbosch, samen met de Waddenzee en het Lauwersmeer een van de laatste stukken oorspronkelijke natuur in Nederland.

Hemelsbreed

Mijn maat Ronald, die in Dordrecht woont en het noordelijke deel van Biesbosch goed kent, vaart mee. Hij gaat regelmatig met een kano dit bekende natuurgebied in, aan de overkant van de Nieuwe Merwede. Hoewel hij er hemelsbreed maar circa vijftien kilometer vanaf woont, is dit zuidelijke deel, ook wel Middelveld genoemd, waar wij ons in bevinden voor hem ook nieuw.

Uithoekjes

We maken vanuit de jachthaven Vissershang, midden in de Biesbosch, een tocht in een elektrische 5,5 meter electrische sloep met 2 kw elektromotor, ons ter beschikking gesteld door Biesbosch Adventures (www.teamsloep.nl). We hebben met opzet gekozen voor een licht electrisch bootje met maar enkele tientallen centimeters diepgang, zodat we ook in de kleinste uithoekjes van dit natuurgebied kunnen komen.

Diepgang

En die keus voor die lichte elektroboot met die geringe diepgang blijkt nu zijn vruchten af te werpen. Recht voor ons lijkt het eerder een oerwoud dan vaarwater. „Laten we maar kijken hoe ver we komen”. Na die aarzelende opmerking varen we stapvoets verder.

Meter voor meter

De een neemt een peddel om de diepte te meten, de ander bedient het gas, hoewel dat woord bij deze elektroboot eigenlijk niet passend is. Meter voor meter kruipen we voort, totdat de takken tegen de kap van onze sloep komen. Dan trekken we ons aan diezelfde takken verder door deze kleine sloot, die niet meer op de kaart staat. Het gaat langzaam, maar het gaat.

Robinson Crusoe

Erachter wordt het al snel weer breder. Hier lijkt geen mens meer te komen. We leggen de boot even later in een opening tussen het riet en doen de motor uit. Stilte. We horen alleen het ruisen van de wind in de bomen en het riet. En zo voelen we ons, zo eenzaam en alleen hier, even Robinson Crusoe in ons eigen land.

Sint Elizabeths-vloed

De Biesbosch is een natuurgebied dat ontstond na de bekende Sint Elizabeths-vloed van 1421. Sindsdien is het destijds ondergelopen gebied verder verwilderd en is de natuur er volledig de baas geworden. Misschien was het in de Tweede Wereldoorlog nog wel het meest ruig. Toen waren er nog geen grote spaarbekkens aangelegd voor de drinkwatervoorziening van Rotterdam en werd het gebied een vrijplaats waar de Duitse bezetter nauwelijks durfde te komen.

Gedenksteen

Er ligt nog een bruggetje, over de zogenoemde ‘Sloot van Sint Jan’, waarin een gedenksteen herinnert aan de gevangenneming op die plaats van een groep Duitse soldaten. De Biesbosch was tot aan de bouw van de Haringvliet in 1970 nog getijdenwater, maar dat is nu over. Wel fluctueert het waterpeil er omdat de stand van de rivieren, concreet de Merwede en de Amer, verandert.

Moerdijk

De afgelopen jaren is er weer een beweging om het gebied voorzover mogelijk terug te geven aan de natuur. Enkele polders in de Biesbosch werden onder water gezet en bevers werden uitgezet. Na enkele uren besluiten we het ruimere water op te zoeken. We varen de Amer op en genieten van de open ruimte om ons heen. Er is nauwelijks scheepvaart op deze rivier en ongelukken zullen zich hier niet snel voordoen. „Zullen we in de richting van de Moerdijk gaan”, zegt Ronald, die goed thuis is in dit rivierenlandschap.

Horizon

Een uur later liggen we er. We dobberen met ons kleine handzame boot voor het meest westelijke puntje van de Biesbosch. Hier komen de rivieren de Nieuwe Merwede en de Amer bij elkaar. In de verte is de Moerdijk-brug te zien, verderop aan de horizon Dordrecht. Erboven hangt een typische Nederlandse hemel.

Eentoning

Geen stralend blauwe lucht maar een wolkenhemel die ieder kwartier volledig kan veranderen. Net voeren we nog in een van de laatste zoetwaterjungles van West-Europa, door een tunnel van groen. Nu hebben we alleen maar wolkenluchten en weidsheid om ons heen. En dat in een tijdsbestek van twee uur. Wat een geweldig contrast. Laat niemand meer beweren dat we in een eentonig land leven.

Meer Varende Vaarkrant vindt u op www.vaarkrant.nl