Nieuws/Vrouw

Weblog van de week

Het lege nestsyndroom

Laura Marcus (43) is moeder, directeur van openluchttheater Caprera in Bloemendaal, agente van Leonie Jansen én programmeur bij theater de Muze in Noordwijk. Hoe zij al die ballen tegelijk in de lucht houdt, leest u deze week in haar blog.

Naam: Laura Marcus

Leeftijd: 43 jaar

Beroep: Directeur Openluchttheater Bloemendaal (en programmeur Theater de Muze Noordwijk en Agente Leoni Jansen)

Relatie: met Michel (46)

Kinderen: Pim (11) Lola (8, bijna 9)

Favoriete website: www.theaterkrant.nl

Typisch vrouwelijke eigenschap: Eerst denken aan anderen dan aan jezelf

Een vrouw moet ooit in haar leven: niet lopen zeiken over haar gewicht (dat ooit moet nog komen bij mij)

---------------------------------------------------------------

 

Komende weken moet ik mijn hoofd er goed bijhouden en strak plannen. Afgezien van het jaarlijkse pannenkoekenfeestje bij ons thuis met 38 kinderen, Lola’s 9 verjaardag, het graf van papa bezoeken (18 jaar is lang) en de informatieochtend op de balletacademie omdat Lola naar de oriëntatie-klas mag, is het enorm druk op het werk. Naast mijn kantoorwerk zijn er drie voorstellingen per week en is het Paviljoen nog een paar maal verhuurd. Dat betekent dat ik ’s ochtends op mijn werk achter de laptop kruip met de telefoon vastgegroeid aan mijn oor en dat ik veelal diep in de nacht het huis insluip. Maar de adrenaline stroomt en het geluksgevoel over mijn baan lijkt oneindig. Dit weekend hebben we Dolf Jansen staan (ik hou zo van cabaret vanwege het persoonlijke materiaal), Van Velzen en VET kindercabaret. Een heerlijk werkweekend dus.

Maar het is bijna zover. Nog vier weken en dan is het seizoen van Openluchttheater Bloemendaal afgelopen en vliegen de meeste medewerkers en vrijwilligers weer uit, bedenk ik me melancholisch. Want wat ga ik het missen; mijn team (freelancers en vrijwilligers) dat dit jaar zo met me heeft meegedacht, maar ook de heerlijke catering, de spanning voordat een voorstelling gaat beginnen, de sfeervolle nazit en de fans bij de poort. Bij Ilse DeLange en de 3 J’s stonden er al vroeg in de middag mensen met flessen rosé te wachten tot de poort open zou gaan. Bij Ilse waren er zelfs fans die drie dagen lang op een camping sliepen en elke avond vooraan stonden. Pizzakoeriers reden af en aan bij de wachtrij. Maar het mooiste was een stelletje dat spareribs had besteld. Toen de jongen op z’n scooter langs de wachtrij reed en hun naam riep, bleken ze er niet te zijn. Ze zaten nog in auto, maar hadden maar alvast spareribs besteld.