Nieuws/Binnenland
1082909
Binnenland

Wees niet te lief voor je partner

undefined

Soms moet je niet te goed zijn voor deze wereld, maar juist voor jezelf opkomen. Dat blijkt maar weer eens uit een uitspraak van het Gerechtshof in Amsterdam.

 

Graag wil ik die uitspraak onder uw aandacht brengen, omdat die van belang is voor iedereen met een eigen huis die er over denkt om (versneld) af te lossen op de hypotheek.

 

De casus bij de rechter

Een man en een vrouw wonen al lang samen en zij hebben ook samen hun woning aangekocht. Zij bezitten ieder de helft ervan. Voor de aankoop hebben zij een hypotheek opgenomen op het huis en zij zijn hoofdelijk aansprakelijk voor de schuld bij de bank.

 

Toen ze het nog fijn hadden, was de man bang dat als hem iets zou overkomen, zijn partner niet in het huis zou kunnen blijven wonen. Het bedrag dat maandelijks aan rente betaald zou moeten worden, zou zij in haar eentje nooit kunnen ophoesten.

 

Nu had hij eigen spaargeld en een hoog inkomen. Zijn partner had noch spaargeld, noch een goed salaris. Zijn conclusie lag voor de hand: los versneld op de hypotheekschuld af met het spaargeld, dan hoeft er maandelijks minder rente betaald te worden.

Daardoor zou zijn partner na zijn dood in het huis kunnen blijven wonen omdat zij die lagere rente wel kon betalen van haar bescheiden inkomen.

 

Hij boekte zijn spaargeld over naar de hypotheekbank en daarmee was de hypotheek voor een groot deel afgelost. Hij kon weer rustig slapen in de wetenschap dat hij zijn partner verzorgd achter zou laten bij zijn overlijden.

 

Einde relatie. Moet de overwaarde 50/50 gedeeld worden ?

Waarom de liefde tussen hen beiden overging weet ik niet, maar feit is dat de relatie verbroken wordt. En dan komt de vraag naar voren of de man het bedrag terug krijgt dat eerst op zijn spaarrekening stond (maar gebruikt is om de hypothecaire schuld versneld af te lossen) of niet.

 

Volgens de man was het nu toch echt niet meer zijn bedoeling dat zijn partner goed verzorgd achter gelaten zou worden. Dat was ooit wel de reden geweest, maar dat is verleden tijd.

 

Helaas voor de man redeneren de rechters rechtlijnig: omdat hij toen wel die bedoeling had, heeft hij toen voldaan aan een zogeheten natuurlijke verplichting jegens zijn partner. Dat het gevolg daarvan nu niet meer door hem gewenst is, maakt niet uit. Heden en verleden moet je dus niet door elkaar gooien.

 

De aflossing uit het verleden komt ook nu in het heden ten goede van de partner. De huidige overwaarde van de woning (die door zijn versnelde aflossing hoger is dan die anders zou zijn geweest), moet gewoon 50/50 gedeeld worden. Oftewel: zijn partner heeft in feite recht op de helft van zijn spaargeld.

 

Notariële oplossing

Op zich is het te prijzen dat de man zo begaan was met het lot van zijn partner. Dat hij haar financieel in staat wilde stellen om bij zijn overlijden in hun huis te blijven wonen is ook een loflijk streven.

 

Maar misschien had hij, voordat hij ging aflossen, beter informatie kunnen inwinnen bij de notaris. Die had waarschijnlijk geadviseerd om een contract tussen hem en zijn partner op te stellen. Daarin had vastgelegd kunnen worden dat als zij uit elkaar zouden gaan alleen híj recht zou hebben op het bedrag dat hij af zou lossen op de hypotheek. In dat document zou dan ook een andere regeling daarover opgenomen kunnen worden indien hij zou overlijden en daardoor hun relatie zou eindigen.