Nieuws/Binnenland

Strikte scheiding

Mijn nichtje van twee wil alleen roze kleertjes dragen en met roze speelgoed spelen. Waar komt de traditie blauw voor jongetjes en roze voor meisjes vandaan?

Eeuwenlang werd er helemaal geen onderscheid gemaakt. Baby’s en kinderen tot een jaar of zes droegen wit. Dit was gemakkelijk te wassen en kon worden gebleekt.

Rond de Eerste Wereldoorlog kwamen pastelkleuren voor baby’s in zwang, schrijft de Amerikaanse wetenschapper Jo B. Paoletti. Toen was de dracht nog andersom: veelal roze voor jongetjes, omdat dat verwant is aan rood, een krachtige en mannelijke kleur. Blauw is een fijne, zachte kleur, dus perfect voor meisjes. Pas na de Tweede Wereldoorlog kwam de switch. Naarmate er meer onderzoek naar de effecten van kleuren werd gedaan, ontdekte men dat meisjes zich van nature meer door roze voelen aangesproken en jongens door blauw. De oorsprong hiervan ligt volgens wetenschappers in de oertijd, toen mannen voor de jacht op blauwe luchten waren gefocust en vrouwen in hun rol van verzamelaars naar rijpe, dus rode vruchten zochten.

Onder invloed van de commercie werd de verdeling in roze en blauw uiteindelijk definitief. Toen in de jaren 80 het geslacht al voor de geboorte kon worden vastgesteld, ontstond de mogelijkheid om een typische jongens- of meisjeskamer in te richten. Daar speelde commercie weer handig op in. Die strikte scheiding betekende immers extra inkomsten; welke ouder laat zijn dochtertje in het Formule 1-bed van haar oudere broer slapen of legt zoonlief in de roze kinderwagen van zijn grote zus?

De laatste jaren is er steeds meer kritiek op de overduidelijke scheiding tussen seksen. Kinderen zouden er te veel door in een rollenpatroon worden geduwd.