Nieuws/Binnenland

Oud en afgedankt

Velen van ons kunnen zich waarschijnlijk de aangrijpende songtekst van een oude hit van Marco Borsato herinneren: 'Oud en afgedankt, in een straatje zonder bomen. Zit ze voor het raam, door niemand serieus genomen. Oud en weggedaan, zelfs door haar eigen zonen. Die met hun vrouw en kinderen vier straten verder wonen'.

Ik weet niet of dit nummer ooit in het Chinees is vertaald, want dan zou het hen kunnen hebben geïnspireerd. Het is Chinezen namelijk met ingang van deze maand verboden om je bejaarde ouders te negeren of te isoleren. Het is daar nu bij wet, gebaseerd op de traditionele Chinese waarde om ouders te eren, verplicht je oude moeder en vader regelmatig te bezoeken of met hen onder één dak te leven. Of dat praktisch gaat lukken, is de vraag. In China heerst al jaren een één-kindpolitiek.

Ook in Nederland is het als oudere niet echt fijn toeven. Geen eigen plekje, koud en passieloos eten, uren wachten met een volle blaas. Is dit de manier waarop wij met oude mensen omgaan, is dit hoe je zelf wilt eindigen?

Dit is zeker geen kritiek op mensen op de werkvloer in deze instellingen. Zelden heb ik medewerkers met zoveel toewijding, liefde en passie hun beroep zien uitoefenen. Maar als je het dagelijks budget van een verpleeghuis van ongeveer 100 euro per bewoner vergelijkt met dat van een tbs'er - 500 euro - zou je senioren bijna willen adviseren een dubbele moord te plegen vlak voordat ze aan onze verzorgingsinstellingen worden overgeleverd. Hoewel deze oplossing zeker niet duurzaam is, krijg je door de schrijnende situatie wel zulke rare gedachten.