Nieuws

’Krachtig maar menselijk’

Paul Russell, Pieter-Jaap Aalbersberg, Orhan Ergul en Jaap Rost Onnes. Vrienden van de Politie 2016
1 / 2

Paul Russell, Pieter-Jaap Aalbersberg, Orhan Ergul en Jaap Rost Onnes. Vrienden van de Politie 2016

De Telegraaf

De politie moet onverbiddelijk optreden tegen lastposten. Maar goede politiemensen weten ook wanneer ze een uitzondering kunnen maken. ,,Jullie hebben op tijd het protocol doorbroken”, huldigde de Amsterdamse corpscommandant Pieter-Jaap Aalbersberg een van zijn teams op het hoofdbureau. ,,Dit was krachtig maar menselijk.”

Paul Russell, Pieter-Jaap Aalbersberg, Orhan Ergul en Jaap Rost Onnes. Vrienden van de Politie 2016
1 / 2

Paul Russell, Pieter-Jaap Aalbersberg, Orhan Ergul en Jaap Rost Onnes. Vrienden van de Politie 2016

De Telegraaf

Politieman Orhan Ergul kreeg op een zaterdagochtend het bericht dat er een arrestant onderweg was naar het hoofdbureau van politie in Amsterdam. ,,Daar komen de gekste personen binnen. Je bent voorbereid op alles.”

Ook vanavond is het weer raak: op drukke uitgaansavonden kan de politie cellen tekortkomen. Alleen al in Amsterdam worden elk weekeinde zo’n 120 types opgepakt die herrie trappen, ruzie zoeken en op een andere manier tot overlast zijn. ,,Soms roepen we ’We zitten vol!’”, lachte Orhans teamgenoot Johannes Spijksma aan tafel bij de hoofdcommissaris.

,,We kregen door dat het een lastige man was”, vervolgde Orhan. ,,Onder invloed van iets. Dus je doet handschoenen aan en je gaat bij de kooi staan.” Dat is de met hekken afgesloten ruimte, waar de arrestantenbusjes worden uitgeladen. Doorgaans luidt het protocol: met een arts de gezondheid controleren, langs de hulpofficier en dan de cel in met alleen cameratoezicht.

Uit de bus kwam een kaalgeschoren kickbokser die agressief was geweest op het Rembrandtplein. ,,Hij was drijfnat van het zweet en hij reageerde vreemd. Drugs, dachten we”, zegt projectleider John Drenth.

Orhans afgetrainde arrestant verstond hem niet. ,,Hij kroop in de hoek. Hij keek ons bang aan en riep alleen: ,,Mamma, mamma”, zegt Desiree Thijmensen uit het politieteam. Hij gaf over en zei alleen: ,,Vies, vies.” Hij had teveel gedronken.

Orhan vond op de mobiele telefoon van de arrestant het nummer van zijn moeder in Roosendaal. Ze zei dat hij 24 was en dat je duidelijk tegen hem moest articuleren. Zo kon deze slechthorende sportbink liplezen. Ze vertelde over zijn verstandelijke beperking, dat hij nog nooit alcohol had gedronken en dat hij een trauma heeft voor de politie. Dit was niet de zoveelste doorsnee zatlap. Voor hem geen officier, geen cel.

Ze lieten hem buiten een luchtje scheppen in de kooi. ,,Hij viel gewoon in slaap op de straatstenen”, herinnert Orhan zich. Hij legde een deken over hem heen en bleef drie uur bij hem. Toen zijn moeder hem kwam halen, vloog de kwetsbare kickbokser luid roepend in de hekken om haar te begroeten.,,Zijn afscheid was aangrijpend”, zei Desiree. Het team keek met vochtige ogen toe hoe Ohran een stevig kus van hem kreeg.

,,De gemiddelde arrestant doet dat niet”, merkte Aalbersberg droogjes op.

Het voorval leverde het team de lof op van de Vrienden van de Politie, van voorzitter en oud-bankier Jaap Rost Onnes, en vice-voorzitter, advocaat Paul Russell. ,,Jullie krijgen een stortvloed van verwijten als iets fout gaat. Maar als zoiets moois gebeurt, vindt iedereen het vanzelfsprekend. Zo blijkt dat je bij de politie niet alleen opgesloten, maar ook opgevangen kan worden.”

,,Dat is het dilemma in ons werk”, zei Aalbersberg. Het kwaad te lijf gaan, maar ook bescherming bieden.