1100152
Binnenland

Manco EU: Taal als bindmiddel

De taal als bindmiddel voor internationale samenwerking is in het Europese kind met een waterhoofd tegenwoordig vér te zoeken. Snapt u één woord van Hongaars? Pools? Tjechisch? Roemeens? Bulgaars? Sloveens? Lets? Kroatisch? Montenegrijns? Allemaal landen uit de voormalige invloedssfeer van het Rusland van vadertje Stalin, inclusief het voormalige Joegoslavië van Moskou-vazal Tito.

Verdrag van Rome

Tot het Verdrag van Rome in 1957 was de situatie anders. Nederlanders waren landbouwers, veeboeren, kaasmakers, internationale handelslieden, zeevaarders, wetenschappers, bollenkwekers, bankiers, glastuinders, bierbrouwers, bloemen- en fruitkwekers, kunstschilders, bouwmeesters, luchtvaarders en - helaas - ook slavenhandelaren. Handelsgeest en taalvaardigheid openden de deuren van alle werelddelen. Onze zeehavens werden toegangspoorten tot het Europese achterland.

De handelsroutes naar Europa van China en Japan werden mede door onze handelslieden geopend en tot grote bloei gebracht. Daar is veel en vaak vuil geld mee verdiend. Het bracht welvaart in ons land en ook in onze handelslanden en latere koloniën. Japan geeft toe dat het Europese succes van haar wereldberoemde porselein en aardewerk mede aan de Nederlanders te danken is.

We bepaalden tot 1957 zélf waar en aan wie we onze koopwaar aanboden. Onze handelsgeest zorgde er voor dat er scherp werd ingekocht en ons oog en gevoel voor kleine details stond er borg voor dat het “Made in Holland” vignet kon concurreren met  het “Made In Germany”  begrip. Van onze handelspartners verwachtten we hetzelfde.

Eigen broek ophouden

We waren later zo slim om in Benelux-verband nauw samen te gaan werken met België, het andere Nederlandse taalgebied in Europa. Daar werden in Londen in 1944 afspraken over gemaakt. Luxemburg deed als appendix van België mee. Het “Afrikoans” is gesneden koek voor onze taalkunstenaars. Er lopen historische bloedlijnen naar Zuid Afrika. Onze beheersing van de Engelse taal maakt Nederlanders graag geziene werknemers in Australië, Canada, Nieuw Zeeland en de VS.

Die rijkdom aan taalvaardigheden en karaktereigenschappen zorgden er al eeuwen voor dat Nederland zijn eigen broek kon ophouden. Onze grote broers de UK en de VS zagen er op toe, dat die broek niet te groot groeide en kegelden ons uit Indonesië en Nieuw Guinea. Dat de UK eigenlijk niets in de Falklands en de VS niets in Hawaii hebben te zoeken vergeven we ze maar....Ze haalden ons immers twee keer uit de shit in 1914-1918 en 1940-1945.

McDonald's op het Rode Plein

Ronald Reagan, met dank aan Gorbatsjov’s Glasnost, overtuigde de Russen er in 1989 van, dat hun weg naar welvaart langs Amerika’s in Europa onverkoopbare TV’s, koelkasten en wasmachines zou lopen. Voor dit McDonalds akkoord kreeg Europa van het duo Reagan-Gorbatsjov de voormalige Oostbloklanden als wisselgeld, verpakt in een exemplaar van de Perestroika, in de maag gesplitst.

Oost- en West Duitsland konden in 1989 herenigd worden. Het feestje kostte de “Wessies” honderden miljarden. Laat de rest van het rijke Europa er nu maar voor zorgen, dat die in de communistische periode uitgemergelde Warchaupact landen met onze gigantische Europese subsidies aan het infuus kunnen, inclusief de corrupte structuren. Opgeruimd staat netjes.

Met hulp van het Marshallplan is Europa immers na 1945 door de VS (ook uit eigen belang) weer op de been geholpen? Nu is het onze beurt.

Acteur-President Ronald Reagan heeft dat slim bekeken. Gorbatsjov liep binnen met zijn revolutionaire boek Perestroika, de koude Oorlog werd beëindigd en de arme Russen konden zich op nieuwe welvaart gaan concentreren. Een McDonald's op het Rode Plein. Een olieboer kocht Chelsea.

Het EU-monster

Inmiddels is het EU-monster opgetuigd en zorgt het hoofdkwartier in dwergstaat Brussel (Parijs of Berlijn zou té opvallend zijn na de fratsen van Duitsland en collaborerend Vichy Frankrijk in 1940-1945) voor voldoende banen en doorstroming om ijdele politici aan het werk te houden. Je hoeft het monster alleen maar te laten groeien. 

En door het EU hoofdkwartier één keer per jaar (politieke idioterie!) voor een  half jaar naar het Frans/Duitse Straatsburg te verhuizen, zijn de gevoeligheden tussen de aartsrivalen gesust en kan daar onopvallend de koek verdeeld worden tussen de grootmachten Duitsland en Frankrijk, die in de EU uiteindelijk tóch de dienst uitmaken.

Taal als bindmiddel

“Allemaal goed en wel, maar hoe zie jij dan de toekomst?” Terechte vraag van een geëngageerde column-lezer.

Het zou logisch zijn als Spanje,  Griekenland, Portugal en Italië als Mediterrane Unie exclusief  de zorg voor Zuid Amerika op zich namen. Het levert die Fufusela-landen nieuwe welvaart op en Spaans, Portugees en Italiaans zijn de talen waarmee iedereen daar uit de voeten kan. Die exclusieve samenwerking binnen een vrijhandelszone zal Spanje en Portugal doen bloeien als nooit tevoren en zij kunnen meteen van de EU-risicolijst geschrapt worden.

Frankrijk mag zich vanuit historisch en taalkundig perspectief bekommeren om de Noord-Afrikaanse landen Marokko, Tunesië en  Algerije. Samen met Italië kunnen Egypte en Lybië geholpen worden met hun democratiseringsproces. Hoe Centraal Afrika in te passen zou ik eerlijk gezegd niet weten. Misschien moeten we ze in alle rust hun eigen weg laten kiezen. Het gebied beschikt over onmete- lijke bodemschatten.

Noorwegen, Zweden, Denemarken, IJsland, Finland, Letland, Estland en Litouwen hebben de handen vol aan elkaar om in een gezamenlijke Scandinavische Oostzee Unie, mede dank zij hun gedeelde spraakgebrek  (grapje), de kou uit de economische lucht te halen en te houden.

Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland hebben eigenlijk niemand nodig. Met elkaar kunnen ze in hun gemeenschappelijke taalgebied een nieuwe en deze keer vrijwillige Anschluss in elkaar sleutelen. De geld- toerisme- en maakindustrie zijn daar in de best denkbare handen en de berglanden krijgen directe toegang tot de zeehavens Hamburg en Bremen. Polen kan zich bij die unie aansluiten.

Turkije, Syrië, Jordanië, Bulgarije en Roemenië zouden uitgelezen partnerlanden van elkaar zijn.

Het Verenigd Koninkrijk Engeland, Wales, Schotland en Ierland zijn taal-technisch de aangewezen partijen om India, samen met gidsland Amerika, een belangrijke rol te laten spelen en de welvaart daar te ontwikkelen. Dan is de discussie, of die linksrijdende, aan Pound Sterling verslaafde eilandbewoners in de UK nu wél of niet in de EU willen, direct overbodig geworden. Gewoon afscheid nemen.

China, Japan, Zuid Korea, Vietnam, Australië en Nieuw Zeeland zullen hun handen vol kunnen hebben om als Asian-Pacific Union elkaars rijkdommen en bodemschatten op die continenten en eilanden te exploiteren om de groei van die regio te onderbouwen en de expansiedrift van Noord Korea in toom te houden. In al die landen is het Engels de bindende factor.

Indonesië is als zich snel moderniserend, Engelstalig georiënteerd en overwegend moslimland perfect geëquipeerd om met de Zuid-Oost Aziatische buurlanden, de Arabische Golfstaten en Iran en Irak een toevluchtsoord te bieden aan alle Moslims in de wereld die in eigen land vervolgd worden, of daar geen passende arbeid kunnen vinden om een menswaardig bestaan naar op de Koran gebaseerde eigen inzichten op te bouwen.

Steun voor Israel

De Benelux kan met haar ouderwetse handelsgeest en talenknobbel als oliemannetje dienen voor al die nieuwe samenwerkingsverbanden en daar goed geld aan verdienen. Misschien ontstaat er zelfs ruimte om probleemstaat Israël als Benelux openlijk en royaal bij te staan.

We kunnen alle samenwerkingsverbanden inspireren om de inwoners van Israël de keuze en de gelegenheid te bieden terug te keren naar hun oorspronkelijke leef- en woonomgeving, van waaruit hun (voor)ouders destijds moesten vluchten om aan vernietiging tijdens de Holocaust te ontkomen. Onder teruggave van al hetgeen hun families destijds is afgenomen. Mét interest en mét de garantie dat een bezoek aan en een verblijf in de Heilige Joodse plaatsen door de VN gewaarborgd zullen zijn.

Het zou een ongekende culturele verrijking betekenen. Haar rol als waakhond van de oliebelangen van de VS rond de Golf heeft het landje méér ellende dan rust of een leven in vrede gebracht. Bovendien raakt die rol door massale omschakeling op zonne- en windenergie en exploitatie van schaliegas  in de VS vroeg of laat uitgespeeld. Riskeert de VS dan nog stééds een wereldbrand om haar kleine partner en vooruitgeschoven post in de olie-regio te beschermen?

Jalta akkoord 1945

Het wordt tijd dat we definitief afrekenen met het monstrueuze Jalta akkoord uit 1945. Op dat Krim-eiland verdeelden Winston Churchill, Franklin Roosevelt en Joseph Stalin na de op handen zijnde geallieerde overwinning op Duitsland en Japan de wereld alvast op een wijze, die hen toen politiek gezien qua verdeling van macht het best uitkwam. De logica van die verdeling is inmiddels ruimschoots achterhaald.

Die heeft ons opgezadeld met een kluit elkaars taal niet sprekende ontwikkelingslanden, die koste wat kost in de EU gesleept moeten worden om aan de groei- en bestuurshonger van bemoeial Brussel te voldoen. Dit alles onder het mom van de noodzaak om toekomstige economisch groei van Europa te waarborgen.

De financiële crisis heeft ons inmiddels hardhandig met de neus op de feiten gedrukt. Het plakken van een eenheidsmunt als de Euro op een verzameling landen zonder enige samenhang of taal- verwantschap, is geen garantie voor financiële rust. Eerder voor misbruik van vertrouwen en creatief boekhouden.

Benelux - Small is beautiful

Taal is het enige bindmiddel. Liever een taalunie dan een economische unie. Small is beautiful! Voor Nederland is dat terug naar de Benelux. Kunnen we ook zélf weer bepalen of de hypotheekrentaftrek moet worden aangepakt en waar we onze Hogesnelheidstreinen gaan kopen. Bouwend Nederland hunkert naar duidelijkheid.

De waarde van de nationale munten wordt weer een economisch instrument en een glasheldere en directe afspiegeling van de werkelijke problemen in een land. Creatief boekhouden van Mediterrane grappenmakers is er dan niet meer bij.

Dit soort ideeën wordt meestal tegengehouden door leiders, die zichzelf het liefst als wereldleider zien. Regioleider zijn is ook al een mooie uitdaging. Vanuit die nieuwe taalunies kunnen zich later vruchtbare samenwerkingsverbanden ontwikkelen. We zijn toch op de wereld om mekáár, om mekáár, te hellepen………? Juist!

Het is maar een idee.