Nieuws/Binnenland

Opgroeien op Slot Zuylen

Kind in een kasteel

Hoe is het om als kind een barones te zijn of een jonkheer? Ben je te benijden als je opgroeit in een kasteel? Weegt de luxe van veel personeel, een enorme tuin, schilderijen aan de muur en een massa kinderboeken en spelletjes op tegen ongemakkelijke kleren, kou in de winter en een gedisciplineerde opvoeding? Zowel kinderen als volwassenen kunnen dat ervaren op de nieuwe tentoonstelling ’Kind in een kasteel’ op Slot Zuylen in Oud-Zuilen aan de Vecht.

In het kasteel, dat sinds januari ook met de Museumjaarkaart te bezoeken is, is een spoor uitgezet waarin de opvoeding van de vroegere bewoners, de adellijke familie Van Tuyll van Serooskerken, wordt belicht. In een uitgebreide rondleiding (het kasteel kan alleen worden bezocht samen met een gids) zien we onder andere hoe de kinderen een eigen kleine eetkamer hadden naast de grote van de volwassenen.

Meisjes werden met poppen en het poppenhuis Kindervreugd voorbereid op het leiden van een huishouden. Jongens gingen al jong mee op jacht, kregen boks- en schermlessen om zich te kunnen verweren en leerden met een miniboerderij hoe een landgoed moest worden beheerd. Hun deftige kleding zat niet altijd even aangenaam. Hoe dit voelde, kunnen jonge museumbezoeksters aan den lijve ervaren door een korset of een hoepelrok aan te passen. Bij de jongens wil de rondleidster wel even met haar knokkels over je ruggengraat gaan om te controleren of je wel mooi rechtop zit.

Afdankertjes

„In mijn tijd was het allemaal niet zo streng meer”, vertelt Lucile barones Van Tuyll van Serooskerken, die vlak voordat haar grootouders in 1952 het kasteel in een stichting onderbrachten nog enige tijd op het terrein van het slot woonde. „We moesten ons wel netjes gedragen en er werd ons op het hart gedrukt om rekening te houden met anderen. Er werd van je verwacht dat je je sociaal en maatschappelijk zou inzetten. Verder ging men zuinig om met spullen. Je gooide niets weg wat nog gerepareerd kon worden. Dat gold voor meubels, voor het servies dat weer aan elkaar werd gelijmd, voor het linnengoed en voor de kleding.

Als je een van de jongste kinderen was, liep je je hele jeugd in afdankertjes. Ik kreeg pas toen ik 10 jaar was voor het eerst nieuwe schoenen. Dat was dan ook nog voor een speciale gelegenheid waarbij ik de voormalige koningin Juliana bloemen mocht aanbieden.”

Hoewel sommige delen van het kasteel, zoals de Gobelinkamer die nu trouwzaal is, verboden gebied waren, mochten de kinderen van Slot Zuylen andere dingen juist weer wel. Zoals van de vele trappen roetsjen en rolschaatsen in de marmeren gangen. Ook de grote tuin met de slotgracht, de boomgaard en de bijzondere slangenmuur vormden een paradijs voor de kinderen. „Ik heb ook hele goede herinneringen aan de spelletjesavonden waarop mijn grootvader me leerde dammen als de beste”, zegt Lucile. „De meisjes leerden dammen en de jongens schaken. Dat bleef strikt gescheiden.”

Kindermuseum

Samen met haar neef Frits heeft Lucile Van Tuyll van Serooskerken zitting in het bestuur van de stichting die Slot Zuylen beheert. Met het oog op de toekomst, waarin ze in de kelders van het kasteel een kindermuseum willen inrichten, is er ook een speciaal kinderbestuur opgericht. Voor de opening van de expositie ’Kind in een kasteel’ kwamen de bestuursleden aan in een oude A-Ford. Zij knipten gezamenlijk het lint door bij de voordeur van het kasteel.

Voor de tijden van de rondleidingen zie www.slotzuylen.nl