1108004
Binnenland

 ‘En daar stond Brad Pitt: akelig knap met een grote glimlach’

Filmfreak

Presentatrice/journaliste Sandra Schuurhof schrijft elke week over haar boeiende bestaan. Deze keer heeft ze het over beroemde acteurs.

Ik ben een enorme filmfreak. Cult, western, Bollywood, actie, komedie, kostuumdrama, thriller; het genre doet er niet toe. Evenmin als het land van herkomst. Ik kijk net zo lief naar een film uit Japan of Indonesië als naar een kaskraker uit Hollywood. Ik wil ze alleen wel in de bioscoop zien, want daar komt de magie tot leven. Ik begrijp niets van vrienden die de kelder ombouwen tot thuisbios en een klein fortuin steken in een supersonisch dolby surround systeem met gigantisch scherm. Een avondje naar de film is toch veel meer dan dat?! In de rij voor een kaartje steggelen met je gezelschap over de grootte van de bak popcorn en beker cola. Nog snel even plassen, je stoel in het halfdonker opsnorren en bidden dat er niet net voor aanvang een twee meter lang manspersoon voor je neerploft. Het gegiechel van tienermeisjes op rechts, een verliefd stel op links, de twee jongens schuin voor je die hun bek niet kunnen houden. En na tien minuten alweer nodig naar de wc moeten. Charmant ongemak dat bijdraagt aan de beleving. Als tiener kwam ik al regelmatig in de bioscoop. An Officer and a Gentleman was mijn eerste film en meteen ook mijn tweede en derde, want ik kon er geen genoeg van krijgen.

Van de film niet en van hoofdrolspeler Richard Gere niet. Het kwijl liep me bijkans over de lippen. Dat bakvisje van toen had geen idee dat ze jaren later oog in oog zou staan met de knappe officier. Oké, hij was inmiddels aanzienlijk ouder en grijzer, maar nog steeds aantrekkelijk, innemend en ondeugend. Richard  had de Geuzenpenning gewonnen voor zijn strijd voor mensenrechten in Tibet en ik interviewde hem daarover tijdens een ontbijtje. Aan een piepklein tafeltje in een kletsnat Vlaardingen liep de temperatuur hoog op. Bij mij althans, want de acteur zat onbeschaamd met me te flirten. Later stuurde hij nog een fotoboek met  zijn telefoonnummer en de vraag “te bellen als ik in New York was”. Nee dat heb ik nooit  gedaan. Echt niet. Al was het idee wel bijzonder aanlokkelijk om een keer woest te zoenen met dé American Gigolo. Maar ik durfde niet, kon natuurlijk alleen maar tegenvallen en ik wilde die luchtbel vol jeugdsentiment niet uiteen laten spatten. Richard was niet de eerste bekende Hollywood-acteur die ik van dichtbij kon inspecteren. In 2001 liep ik stomtoevallig Brad Pitt tegen het lijf in Casablanca. Bezweet stapte ik uit de taxi die mij van het vliegveld naar het hotel had gebracht en daar stond hij: akelig knap met een grote glimlach. Ik kneep mezelf heel hard in de arm; was ik aan het hallucineren of gewoon gek aan het worden? En daar kwam ook al Robert Redford de hoek omzeilen. Waren dit perfecte look-alikes? Aarzelend begroette ik het tweetal en vroeg wat ze aan het doen waren in Marokko. Ze bleken opnames in mijn hotel te maken voor de film Spy Game. Zo werd ik de hele week getrakteerd op de goddelijke aanblik van de gespierde Pitt die rondholde, moeiteloos over auto’s sprong, explosies ontweek en af en toe in het voorbijgaan mij een vette knipoog gaf. Nee, zo mooi had ik het niet kunnen fantaseren. De realiteit overtrof voor één keer de magie van het witte doek.