Nieuws/Binnenland
1122437
Binnenland

Nederland in zijn achteruit

Lange neus naar Ryanair’s veetransport en hóp, volgepakt op weg naar Salzburg via Keulen, Frankfurt en München, voor een korte autovakantie in Oostenrijk. Bij Montabauer wordt je als bij donderslag de oorzaak van Neerlands economische rampspoed glashelder: Autosnelwegen voeden als slagaders de bloedsomloop van élke natie. Duitsers snappen dat als geen ander.

Nederland is door haar flitsterreur en trajectcontroles in een diepe en langdurige winterslaap gegleden. “Tevreden met weinig”, tekende weekblad Elsevier op uit de monden van Nederlandse managers en ondernemers, die op hun gezicht gingen in de crisis. Hun producten waren niet meer in trek. Hun bedrijven gingen op de fles. De stap van overdaad naar soberheid kwam snel.

De luxe tand werd zonder verdoving getrokken. Jaguar-rijden werd fietsen. Seychellen ingeruild voor Texel. Het Gooi maakte plaats voor Het Zand. De zevendaagse Britse nanny moest wijken voor een 3-uurs Ghanese hulp. De Bijenkorf schoof op voor Marktplaats. En ze voelen zich er kiplekker bij, zo wordt opgewekt beweerd.

Zij leggen zich neer bij hun teloorgang met de smoes dat fietsen gezonder is dan gereden worden, een hamburger pittiger smaakt dan carpaccio en de woeste branding van Texel bij windkracht zeven spannender is dan het gefluister van de Blue Lagoon. Zélf tweehonderd meter heg knippen biedt méér lol dan het je hovenier te zien doen. En gij geleuft da!

Knock-out is lekker

Met de uitspraak: “Wen maar aan minder véél en aan wat méér kwaliteit” wordt het hoofd in de schoot gelegd. Zo’n houding lijkt op de reactie van een vent die tegen de grond geslagen wordt en zegt dat liggen comfortabeler is dan staan.

Wat die ondernemers zich onvoldoende realiseren is dat hún neergang duizenden banen kostte in de auto-, reis-, zorg-, en woonindustrie. En de meeste werknemers dáár hebben geen auto met chauffeur om op te kunnen bezuinigen. Zij wijzen met enige afgunst naar onze Oosterburen.

“Die doen het beter, omdat ze op tijd omgeschakeld zijn naar kwaliteit!” leidt zo’n pechondernemer uit de jaren negentig de aandacht af van eigen falen. Maar Duitsers gaan al sinds jaar en dag in een paar versnellingen hoger dan hun buren en 'Deutsche Gründlichkeit' en 'Made in Germany' zijn écht niet uitgevonden ná de Tweede Wereldoorlog.

Eye opener

Zij leren al van jongs af aan zich op een motor of in een auto staande te houden in één van de dodelijkste jungles van de wereld: Autobahnen zonder snelheidsbeperking op plaatsen waar dat onnodig is. Dat was zélfs voor mij weer even wennen aan snelheden tot 200 km/u .

Snél reageren, anticiperen, op tijd naar de rechterbanen, links en rechts ingehaald worden als je niet alert genoeg handelt en in je 'Holland-modus' blijft hangen. Grote lichtpitten in je rug van snelle VW’s, Audi’s of BMW’s om je wakker te houden.

Uitkijken voor Sloveense truckers die als EU-groentjes hun combinaties nog wel eens plots voor je neus willen trekken. Goed op de juiste afslag letten, of anders 50 kilometer omrijden om weer op koers te komen. De dynamiek giert je er om de oren. Als Jeroen Dijsselbloem dáár had leren rijden, was hij niet zo gruwelijk uit de bocht gevlogen.

Brave burgers

Dát is precies wat die gesjeesde Nederlandse ondernemers kan zijn overkomen. Achteroverliggend in het warme bad van hun voorspoed werden ze links en rechts ingehaald en misten toen de afslag. Zij konden het niet helpen. Ze zijn niet grootgebracht in een vechtomgeving. De afstomping begint in Nederland al heel vroeg.

Dag-in dag-uit op je scootertje niet harder dan 25 km/u, of op een vijfbaans snelweg met maximaal 100 km/u in een supersnelle bolide-met-chauffeur en een krantje achterin kweekt geen spitse geesten. De TomTom is niet voor niets in ons ingesufte landje uitgevonden. Zelf denken is niet nodig. Je wordt naar je bestemming gelúld.

Het slaapverwekkende gepolder in Nederland heeft de economie in zijn achteruit gezet. Neem op de A2 rustig alle tijd om de op cruise-control ingedutte medeweggebruiker naast je te wekken door op zijn zijraam te tikken. Je kunt hem daarna vriendelijk gebaren om eens op te schuiven naar de tweede baan, zodat je hem met 1 kilometer snelheidsverschil kunt inhalen.

In zo’n omgeving valt geen vechtersmentaliteit te ontwikkelen, waar je een economische strijd mee wint. Die 90 km/u grens in het overigens zeer welvarende Zweden heeft van haar koele en saaie inwoners ook geen extraverte fuifnummers gemaakt. Abba is een uitzondering.

Tegengif

Elsevier deed er goed aan om als tegengif voor die naar eigen zeggen met hun neergang tevreden zijnde pechvogels-met-snelheidsbegrenzer een paar topondernemers te laten vertellen, hoe díe met hun inventiviteit en een enorme dosis ambitie ook in deze malaisetijd successen boeken, én daar met volle teugen van genieten.

Die ondernemers vinden het nog steeds prettig om hun gasten in Le Ciel de Pierre te trakteren op een 6-sterren menu, waarbij Ben Cramer laat horen dat hij nog steeds één van de beste zangers van ons land is, en gelukkig niet van opgeven weet.

Interview dan ook meteen een paar medewerkers van failliete bedrijven, en vraag hen naar de veranderingen in hún bestedingspatroon, nadat ze op straat kwamen te staan. Ze komen er dan vaak te laat achter dat hun bazen toen al vonden, dat het met de pensioenen voor de werknemers óók wel wat minder kon.

Graf Spee

Tevreden zijn met een pak op je donder? Het moet niet gekker worden in Polderland. De geest van de Graf Spee (U weet wel, van die flitspalen) moet opnieuw tot zinken gebracht worden, vóór dat ál onze ondernemers weer voor ouderwets vuurwerk kunnen gaan zorgen. Jammer dat daar eerst een generatie over heen moet gaan. Een tikkie terug mag. Opgeven nooit.