Nieuws
1123875
Nieuws

Weblog van de week

Dyugudyugu

Twee jaar geleden verhuisde Ilse van Kooten (42) met haar twee kinderen (11 en 9) naar Paramaribo in Suriname. Daar liggen haar roots en wil ze een nieuw bestaan opbouwen.

Naam: Ilse van Kooten

Leeftijd:  42 jaar

Beroep: Ondernemer

Kinderen: Sarah (11) en Gijs(9)

Favoriete sitewww.switi-sranan.com

Typisch vrouwelijke eigenschap: Nou, afhankelijk van wie om mij heen je dat vraagt krijg je natuurlijk een ander antwoord. Maar zie het zo, niets vrouwelijks is mij vreemd.

Regelmatig krijg ik de vraag of ik Nederland mis. Ik word er altijd even stil van. Mis ik Nederland? Ja, beslist. Ik mis mijn familie. Ik mis mijn vrienden. En ja, vrienden heb ik hier ook. Hele leuke zelfs. Maar die in Nederland mis ik wel, absoluut.

Vaak volgt daarna de vraag of ik Nederland zelf niet mis. Daar moet ik dan wat langer over nadenken. Wat mis ik van Nederland? Natuurlijk zijn er dingen die ik mis, hoewel de eerlijkheid gebied te zeggen dat er ook dingen zijn die ik mis als kiespijn. Maar als je me dat dan vraagt staat hoog op het lijstje het hoge niveau van comfort. En gelukkig kan ik heel goed zonder, maar het is soms toch ook wel héél erg lekker.

Ik heb Nederland heel erg gemist toen ik autopech had. Mijmerend stond ik daar met last van acute heimwee naar de leasemaatschappij. Hier geen alarmdienst en ook geen gele palen. Daar verlang je heel erg naar terug als je langs de kant staat in het natuurlijke landschap dat zojuist nog leek op de nieuwe Eftelingattractie, maar plotsklaps erg veel overeenkomsten toont met het reptielenverblijf van Artis. Geeft hier een heleboel dyugudyugu. Gedoe.

Maar soms zijn het anderen die daar last van hebben. Zoals toen een vriend tegen me zei: “Joh, stuur mij even een linkje van de business guide van Su”. Heb werkelijk op de grond liggen rollen van het lachen. Dat heb je hier dus niet. In ieder geval niet zo één als hij bedoelde. Had eigenlijk ook verwacht dat hij beter zou weten, hij woont immers ook al jaren in Zuid Amerika. Sinds hij hier is geweest stelt hij niet meer van die rare vragen. Business guide. Tuurlijk.

Maar uiteindelijk is het een kwestie van je weg vinden, en lukt het allemaal wel. Want mijn ANWB Alarmcentrale heet tegenwoordig Robbie. En waar ik ook ben, hoe laat het ook is, bij pech komt Robbie naar me toe. Zoals zonet. Auto volgetankt maar wilt niet meer starten. Pool van de accu gesmolten. Dan zorgt Robbie dat hij het aan de praat krijgt, en als dat niet meteen lukt sleept hij hem naar zijn werkplaats en zet mij thuis af.

En die business guide? Die maak je zelf. Je belt en mailt maar je gaat vooral langs en zorgt dat mensen je kennen. Want in Suriname is het niet wie je bent, maar wie je kent.