Nieuws/Vrouw

Weblog van de week

Gooische Sukkels in de Jungle

Twee jaar geleden verhuisde Ilse van Kooten (42) met haar twee kinderen (11 en 9) naar Paramaribo in Suriname. Daar liggen haar roots en wil ze een nieuw bestaan opbouwen.

Naam: Ilse van Kooten

Leeftijd:  42 jaar

Beroep: Ondernemer

Kinderen: Sarah (11) en Gijs(9)

Favoriete sitewww.switi-sranan.com

Typisch vrouwelijke eigenschap: Nou, afhankelijk van wie om mij heen je dat vraagt krijg je natuurlijk een ander antwoord. Maar zie het zo, niets vrouwelijks is mij vreemd.

En hoe gaat dat dan in het begin? Nou, niet altijd over rozen. Deze dan. We gingen op weg naar Saramacca. Is een soort provincie zeg maar, nooit eerder geweest. Familiebezoek. Had instructies gekregen. “Neem de bus naar Saramacca tot aan de brug, daar halen we je op”. Voor echte Surinamers waarschijnlijk gesneden koek, voor mij toch wat lastig. Welke bus? Welke brug?

Nu kom je hier al snel uit op dit soort beschrijvingen. Rij tot aan de brug. Tegenover de begraafplaats. Ga naar rechts bij het meloenenveld. Is ook nodig. Bebording ontbreekt meestal. Wegwijzers? Heb er al drie geteld. En het bord “Welkom in Saramacca” hoef je niet te zoeken, die is er niet.

Bij de bushalte raak ik al danig in de war. Blijkbaar ben ik zo geconditioneerd dat ik het allemaal niet meer snap als ik boven het raam van de bus geen nummer en bestemming zie staan. Die vermelding kan hier in Suriname namelijk overal staan. Ergens op de bus zelf. Of op een met balpen beschreven kartonnetje achter het raam. Papiertje geplakt linksboven op de ruit. Overal.

Voor een toerist is dit een uitdaging, die bereidt zich ook voor. Lonely Planet Guide, plattegrondje. Zouden wij ook eens moeten doen. Besef me opeens dat ik altijd in een zeer gereguleerde habitat hebt geleefd. Mijn hele referentiekader blijkt opeens volledig onbruikbaar. Nou, lekker dan.

Aangekomen op de plaats van bestemming lijkt de buschauffeur toch enigszins bezorgd. Ik weet toch wel zeker dat we worden opgehaald? Tuurlijk! Ik zou even bellen. Maar nadat de telefoon voor de tweede keer niet over gaat, bestudeer ik het scherm van mijn iPhone iets beter. Geen service staat er. Damn! Waarom heb ik daar niet aan gedacht? En ja, dan opeens begrijp ik de werkelijke betekenis van “The Middle of Nowhere”!

En zo leek deze dag steeds meer op een aflevering van “Gooische Sukkels in de Jungle”. Drie hele lange kilometer hebben we gelopen op een desolate weg. In de zinderende hitte. Zoekend naar een winkel met telefoon. Barstend van de dorst maar het beetje water wat ik nog heb bewaar ik voor de kinderen. Dochterlief stort bijna  ter aarde van ellende. De bus terug? Ja doei, die vertrekt over drie uur. Natuurlijk kwam alles goed. Gestopt bij het eerste huis dat we vonden, zonder honden waarvan je werkelijk denkt dat ze je met huid en haar zullen opvreten  en daar gevraagd of we even mochten bellen. Dat mocht. We hebben hem in de categorie beginnersfoutjes gezet.