1125263
Binnenland

Vaarvakantie in Amerika

Trossen los in de VS

De zeilen staan bol, de Friedlich klieft door het water, de kinderen dansen uitgelaten over het dek. Zeilen met drie onervaren kinderen op Lake Michigan, een Amerikaans meer zo breed als een halve Noordzee. Het was een gok, maar het blijkt een succes. De moderne  haventjes hebben elk hun eigen charme, er is volop te beleven voor jonge zeilers en het is zelfs in juli prettig rustig. Nu alleen nog alle blauwe plekken en schrammen op de kinderarmen en -benen uitleggen aan de buitenwereld.

De eerste indruk bij de haven in Traverse City in het noorden van Michigan is niet top. Thomas (16) loopt kritisch over de steiger. „Ik dacht dat het een groot schip zou zijn”, aldus het vernietigende oordeel over Friedlich, de tien meter lange Hunter. „Is ie wel veilig?”

Zus Anna (18) krijgt medelijden met ons. „Maar wel een lief bootje hoor. Dat wordt best gezellig.” Eric (12) maakt alles goed. Hij schreeuwt van blijdschap en voor iemand iets kan zeggen, is hij al aan boord gesprongen en klimt hij in een stag… Zeilen met onervaren kinderen moet je goed begeleiden, dat is meteen duidelijk. Op het achterdek leggen we met een serieuze blik de spelregels uit.

Wij sturen en leggen aan, je moet verplicht helpen, maar vingers en voeten binnenboord houden, je mag pas op de kant springen als wij dat zeggen, wel in de stalen stagen, maar niet in de losse schoten klimmen en iedereen moet op dit kleine schip zijn rommel achter zich opruimen. Zo, bemanning geïnstrueerd. Beetje naïeve start, want tijdens de week moeten we de regels tenminste twintig keer herhalen.

 

Grand Traverse Bay

Een bruingebrande zeiler van de charterorganisatie geeft een rondleiding over het schip. Hij wijst waar we de pakken ijs kunnen storten. Er moet een scheepslading aan boord om het voedsel vers te houden. De Friedlich heeft geen koelkast. Het is 30 graden Celcius en een week zonder elektrische koeling klinkt weinig aantrekkelijk, maar er is geen keuze.

Dit is kamperen, daar komen we voor. De trossen gaan los, want we zitten nog in het zuiden van Grand Traverse Bay en het ruime sop lonkt. Het duurt een kwartier steken en enig egoverlies voor de Friedlich zijn kont gedraaid krijgt in de nauwe havenbox, maar dan is het koers richting Lake Michigan. Vier uur dobberen met windkracht 2 later besluiten we dat die baai zo slecht nog niet is. Suttons Bay is het eerste reisdoel.

Een wijs besluit. Suttons Bay blijkt idyllisch gesitueerd tussen de wijngaarden, met roodgeschilderde havenhuizen die fraai afsteken tegen de groene heuvels. Het enthousiasme van de bemanning is groot. Eric springt zonder toestemming op de steiger en rolt er zo overheen het water in. „Zoet water”, komt hij blij hijgend boven.

 

Turtle ijs

Zelfs de splinter in zijn voet en de strenge toespraak kunnen de stemming niet drukken en we besluiten uit eten te gaan in het dorp. Suttons Bay is een perfecte afspiegeling van Michigan.

Er zijn boerenmarkten, antiekwinkels, kleine snuisterijenshops waar bejaarde dames zelfgeknutselde kunst verkopen en de geuren uit de restaurants zijn om te watertanden. Verse baars en de beroemde walleye, vandaag nog aan de staart uit het meer getrokken, met een glas onderscheiden Black Star Farms-wijn.

De kinderen eten kip en storten zich na afloop eindelijk op het beroemde ’turtle’ ijs. Italianen mogen fameus zijn voor hun verse ijs, maar Amerikanen weten van een icecream echt een feestje te maken. IJs met hele stukken chocolate chip cookie, aardbeienkwarktaart, bonken chocola of chocoladekuipjes gevuld met pindakaas en pecannoten.

De komende dagen blijft de wind uit, dus we mountainbiken op het mooie zanderige Beaver Island midden in Lake Michigan, rollen van enorme zandduinen, eten elke dag caloriebom-ijs, blakeren hamburgers als echte Amerikanen op de grill van Elk Rapids, leren zeemansknopen uit een Engels boekje en schaffen een tube aan, een grote luchtband met handvatten om achter de boot te spelen. Maar dag vijf is veelbelovend.

 

Lake Michigan

Tijdens het brood-met-pindakaas-met-hele-pinda’s ontbijt staat de vlag van de haven van Charlevoix al strak. Thomas begint nerveus iedereen op te jagen. We moeten zeilen. Hij heeft ondertussen al aardig wat opgestoken van het zeilen en maakt de lazy jack, een soort vangnet waar je het zeil ’s avonds zo in kan laten kledderen, vrij van elastieken. We stormen volle vaart de haven uit.

Lake Michigan, here we come!Zodra Friedlich moeizaam door de zware golfslag begint te ploegen, realiseren we ons dat dit serieus openwaterzeilen is. Onder protest hijsen de kinderen zich in zwemvesten. Thomas rust niet voor hij aan het roer staat. Het duurt nog geen tien minuten en Thomas geeft het roer alweer af.

„Ik voel me niet zo lekker.” Eric hangt al over de reling en Anna’s gezicht wordt langzaam grauw. Zeilen getrimd, emmers buiswater over de boot, zo’n zes tot zeven Beaufort, de bemanning gestreken en een eenzame zeiler aan het roer…Na een week avonturieren op het grote Amerikaanse meer varen we de haven van Traverse City weer binnen.

Thomas nu wel zelfverzekerd aan het roer, Anna met een gezonde ’tan’ springt soepel op de kant om de boot vast te leggen, Eric wacht keurig tot hij het sein krijgt om de achtersteven vast te leggen. Een licht gevoel van trots. We mogen dan van top tot teen onder de blauwe plekken en schrammen zitten, de Friedlich is weer veilig en krasloos thuis.

Reiswijzer

Om het startpunt Traverse City in Noord-Michigan te bereiken kun je het beste vliegen op Detriot. KLM/Delta Airlines vliegt dagelijks.

Reken nog wel op een rit met de huurauto van bijna 400 kilometer. Michigan telt veel kampeerplaatsen en voordelige motels, waar je met een heel gezin op een kamer kunt slapen, dus je kunt de reis prima een paar dagen uitsmeren.

Kampeer in nationaal park Sleeping Bear Dunes (www.sleepingbeardunes.com) of maak een trip naar Mackinac Island (www.mackinac.com). Een zeilboot huur je voor een week vanaf 2200 dollar bij Bay Breeze Yacht Charter (www.bbyc.com). Er komt nog en verzekering van zo'n 175 dollar bij. Meer toeristische informatie vind je op: www.michigan.org