Nieuws/Vrouw

VROUW vertelt

'Ik wil niets weten van mijn geboorteland'

"Toen ik zes maanden oud was, ben ik geadopteerd. Ik schijn als pasgeboren baby halfdood aan de kant van de weg te hebben gelegen en ben door voorbijgangers naar een kindertehuis gebracht.

In Nederland ben ik terechtgekomen bij twee zeer liefdevolle ouders, die na jarenlang wachten op een kindje dolblij waren met mijn komst en me tot op het bot hebben verwend. Inmiddels ben ik 32 jaar, getrouwd en vier maanden zwanger van mijn eerste kindje.

Mijn ouders hebben me een Nederlandse naam en een Nederlandse opvoeding gegeven. Ik voel me dan ook 100 procent Nederlands. Ik ga het liefst met vakantie naar Zeeland of naar een huisje op de Veluwe. Ik lees De Telegraaf van voor naar achter. Mijn lievelingseten is erwtensoep, ik ben gek op Jan Smit en ik kijk graag naar programma's als Ik hou van Holland. Ik zie er alleen helemaal niet Nederlands uit.

Iedereen ziet dat ik Chinees ben. In Chinese restaurants (waar ik graag eten afhaal, dat dan weer wel) spreken ze me altijd in het Chinees aan. Maar daarnaast vragen mensen me ook overal en altijd ‘waar ik vandaan kom’. En als ik dan uitleg dat ik geadopteerd ben, komen er nog meer vragen. Of ik weleens in China ben geweest. Of ik mijn biologische ouders heb ontmoet. Of ik geen heimwee heb, enzovoort. Nee dus. Telkens kost het me weer heel veel moeite om uit te leggen dat ik er misschien Chinees uitzie, maar me totaal niet zo voel.

Mijn adoptie-ouders hebben me meerdere keren aangeboden om op hun kosten een reis naar mijn geboorteland te maken. Maar daar heb ik helemaal geen behoefte aan. Ik wil de taal ook niet leren. Mijn biologische ouders kan ik niet opsporen, want die hebben me te vondeling gelegd. Ik neem ze dat heel erg kwalijk. Waarschijnlijk is dat een gevolg van de één kind-politiek, waardoor meisjes minder gewenst zijn. Als het aan mijn ouders, maar ook aan China zelf had gelegen, was ik dus nooit geboren. Waarom zou ik uit vrije wil naar een land gaan waar ik ongewenst ben? Ik vind het een afschuwelijk land waar ik nooit iets mee te maken wil hebben. Dus nee, ik wil er nooit naar toe, zelfs niet voor een vakantie.

Gelukkig begrijpen de mensen uit mijn omgeving dat. Het liefst zou ik mijn haar blond verven, mijn huid bleken en permanent blauwe lenzen dragen. Maar ja, dan nóg zie ik er niet Nederlands uit. Gelukkig ben ik getrouwd met een man met blauwe ogen en spierwit haar. Ik hoop dan ook dat mijn aanstaande zoon of dochter er niet zo heel Oosters uitziet, want anders moet hij of zij straks ook voortdurend uitleggen waar dat Chinese uiterlijk vandaan komt. Ik zal in elk geval proberen om mijn boosheid op dat land niet op mijn kind over te brengen. Want doordat mijn geboorteland me niet wilde, heb ik de gelukkigste jeugd ter wereld gehad. En daar ben ik dan wel weer heel blij mee!

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam

Volg VROUW ook op Hyves, Facebook, Twitter, Google+ en Pinterest