Nieuws/Vrouw

VROUW vertelt

'Ik ga stiekem naar mijn oude liefde'

"Laatst keek ik nog eens in mijn kistje met oude liefdesbrieven. Ik heb ze allemaal bewaard, van elk vriendje. Het is best een aardig stapeltje en eens in de zoveel tijd kijk ik er weer even in. Puur uit nostalgie, want ik ben al twintig jaar gelukkig getrouwd.

Een aantal weken geleden herlas ik de mooiste brief die ik ooit kreeg, die van mijn tweede vriendje. We waren zeventien en beleefden drie stormachtige weken op Texel, op de camping bij de Koog.

Ik was zwaar verliefd op hem en hij op mij, ook al waren we elkaars tegenpolen: ik verlegen en hij zo’n beetje de stoerste gast van de camping. Maar gek genoeg klikte het. Al duurde de liefde niet lang. Ik woonde in Groningen en hij in Zuid-Holland, we hadden nog geen rijbewijs, dus ons contact verwaterde al snel. Maar vergeten ben ik hem nooit.

In een dwaze bui heb ik hem op internet opgezocht. Hij bleek een mooi hotel te runnen in Spanje. Ik zag zijn foto en voelde m’n wangen meteen weer rood kleuren. Hij was ouder geworden, natuurlijk, maar nog steeds knap. Met dezelfde felgroene ogen waar ik zo verliefd op was geworden.

Mijn fantasie begon meteen overuren te draaien. Zou hij getrouwd zijn? Zou hij mijn brieven hebben bewaard? Zou hij ze ook soms doorlezen en zich dan afvragen hoe het met mij gaat? Zou hij überhaupt nog aan me denken? En wat als we elkaar weer zouden zien: zou de vonk dan opnieuw overslaan?

Misschien is het mijn domste actie ooit geweest, maar ik heb een weekje geboekt in zijn hotelcomplex. Elk jaar ga ik met mijn drie beste vriendinnen een paar dagen naar de zon en ik heb de boel zo gemanipuleerd dat we nu naar zijn hotel gaan. Ik heb ze niks over mijn oude liefde verteld. Ik weet zeker dat ze het me dan uit mijn hoofd zouden proberen te praten, omdat ze natuurlijk niet willen dat ik domme dingen doe en mijn huwelijk op het spel zet. Dat wil ik zelf ook niet. Ik hou van mijn man, wil hem echt voor geen goud kwijt. Maar ik wil mijn oude liefde zo graag weer eens zien.

Ik weet niet eens of hij me herkent, en eerlijk gezegd hoeft dat ook niet. Misschien heb ik er wel genoeg aan om hem vanaf een afstandje te bekijken, zien of hij nog steeds dat stoere loopje heeft en met zijn vingers door zijn haar strijkt als hij nerveus wordt. Dat alleen al lijkt me leuk. Maar ja, het kan net zo goed anders lopen. Dat hij me wel herkent. En zich misschien nog steeds tot mij aangetrokken voelt. Toenadering zoekt. Ben ik dan sterk genoeg om afstand te houden? Ik ben geneigd te denken van wel, maar een klein stemmetje in mijn hoofd zegt dat je zoiets nooit zeker kunt weten.

En stel dat ik me laat verleiden...kan ik het dan zien als een eenmalig avontuur? Kan ik er dan op vertrouwen dat mijn vriendinnen het voor zich houden? Ik weet niet eens of ik het zelf geheim zou kunnen houden voor mijn man. Misschien moet ik het afzeggen. Of zal ik het erop aan laten komen?”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam

Volg VROUW ook op Hyves, Facebook, Twitter, Google+ en Pinterest