Nieuws/Binnenland
11603
Binnenland

Verwarring kunstgras compleet

Amsterdam -

Een onderzoek door de VACO, de brancheorganisatie van autobanden, heeft uiteindelijk alleen maar meer verwarring gesticht. De korrels, gemaakt van vermalen autobanden, zijn nodig zodat voetballers zich bij een sliding niet openhalen aan het kunstgras. Ballen stuiteren bovendien beter op rubbersnippers. Maar zijn de korrels veilig? Wel volgens de norm voor ’mengproducten’. Ze overschrijden echter de norm voor ’consumentenproducten’ die duizend keer strenger is. Die standaard geldt bijvoorbeeld voor fopspenen.

Toxicologen verschillen van mening welke norm moet worden losgelaten op de rubberkorrels op kunstgrasvelden. Brancheorganisatie VACO pleit voor een soort tussencriterium, zegt beleidsmedewerker Arie Verhoef. ,,Die vormt een gulden middenweg, waar wij prima mee uit de voeten kunnen. Een fopspeen maakt nou eenmaal een ander contact met het menselijk lichaam dan rubberkorrels.’’

,,Het is slechts een handvol clubs en gemeenten die besluit om niet meer op kunstgras te spelen’’, zegt een woordvoerder van de KNVB. ,,Het grootste deel van de wedstrijden gaat gewoon door. Het aantal afgelaste wedstrijden tot nu toe is niet groter dan vorig jaar.’’

De KNVB houdt voorlopig vast aan het standpunt dat spelen op kunstgras geen kwaad kan, zolang voetballers maar niet gaan spelen met de korrels. Het wachten is op het resultaat van nieuw onderzoek door het RIVM. Het instituut gaat meten hoe groot het risico is dat een voetballer kankerverwekkende stoffen binnenkrijgt. Het gaat dan om polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK’s) die in het lichaam kunnen komen door huidcontact, inademen van dampen of zelfs inslikken. De uitslag komt nog voor de kerst. In het kielzog volgt dan nog een groot Europees onderzoek. Ook in Amerika zitten wetenschappers niet stil en worden de kunstgraskorrels momenteel tegen het licht gehouden op schadelijkheid. Dertig tot veertig clubs en gemeenten hebben zelf een onderzoek ingesteld.

Een vader van drie voetballertjes in de Zaanstreek wilde al die resultaten niet afwachten. Hij haalde zijn kinderen van de club en stuurde ze naar een andere. Hij was de enige op de club en ontving niet alleen applaus voor zijn actie. ,,Het bestuur van de club toonde wel begrip, maar ik merkte dat ze het toch wel gezeur vonden. Ik merkte ook dat andere kinderen op een vervelende manier over mijn kinderen spraken. Mijn jongste van zeven had er de meeste moeite mee, de oudere begrepen het wat beter.’’

Na de training lag het huis altijd vol met zwarte dingetjes. De vader had zich eigenlijk nooit gerealiseerd dat het ging om vermalen autoband. ,,Toen kwam de uitzending van Zembla. Ik schrok en ben zelf op onderzoek gegaan op internet. Ik las over een Amerikaanse voetbalcoach die bijna tweehonderd voetballers had opgespoord die leukemie of lymfeklierkanker hadden gekregen. Ik heb mijn kinderen uitgelegd dat het misschien slecht is voor hun gezondheid om te blijven spelen op deze velden. Ik wilde het risico gewoon niet nemen om de onderzoeken af te wachten. Als mijn kind iets zou krijgen, zou ik het mezelf nooit vergeven.’’

Los van het gezondheidsrisico vindt hij het uitstrooien van rubber op voetbalvelden gewoon milieuvervuiling. ,,Het is geen recycling, het spul sijpelt weg in de grond en in de sloten. Autobanden zijn hier gewoon niet voor bedoeld.’’