Nieuws

Anneke kon afscheid nemen van haar dochter door kordaat optreden agent

'Laura sterretje in de hemel'

Massaal reageren lezers van deze krant op de actie KERSTGROET AAN DE HULPVERLENERS. Eerstehulppersoneel, ambulancebroeders, politieagenten, zij verdienen het zo om deze kerst in een positief daglicht te worden gezet vanwege alle moeite die zij voor ons doen. Neem het bijzondere verhaal van Anneke Hesterman uit Amersfoort. Dankzij kordaat optreden van een jonge agent heeft zij nog enkele dagen lang afscheid kunnen nemen van haar gehandicapte dochter, die bij een gruwelijk auto-ongeluk betrokken raakte.

"Fantastisch vind ik het dat De Telegraaf dit jaar de hulpverleners in het zonnetje wil zetten”, vertelt Anneke Hesterman uit Amersfoort. „Mijn gehandicapte dochter Laura is op 19 augustus 2009 op 40-jarige leeftijd betrokken geraakt bij een verkeersongeval. De wagen waarin zij vervoerd werd, ramde een paal, sloeg over de kop en belandde omgekeerd in de sloot. Mijn Laura is door agent Rody Oliekan uit de wagen gehaald en gereanimeerd. Dankzij deze man hebben wij nog drie volle, moeilijke, maar bijzondere dagen afscheid kunnen nemen van ons engeltje. Ze is uiteindelijk in mijn armen overleden.”

Gehandicapt door hersenvliesontsteking

Laura werd 43 jaar geleden geboren als een kerngezonde baby. Het kleine meisje kreeg echter een hersenvliesontsteking. Doordat een blunderende arts niet tijdig de juiste diagnose stelde, raakte het hummeltje op haar tweede gehandicapt. „Zo is ze door de jaren heen lichamelijk volwassen geworden, maar met de verstandelijke vermogens van een kind van anderhalf jaar.” Anneke somt op: „Koffie, lekker, nog een keer, pappa, mamma en Marco”, dat is wat Laura kon zeggen. „Onze namen en die van haar broer. En liedjes zingen, hè? ’In de maneschijn’, ’Meisjes met rode haren’ en ’11 november’. Dat waren haar drie favorieten.

Moeder Anneke vervolgt: „Laura woonde in Reigersdaal in Heerhugowaard, een centrum voor geestelijk gehandicapten. Het personeel daar was in één woord ge-wéldig! Ze waren zó ontzettend gek met mijn meisje en zorgden voor haar alsof het hun eigen dochtertje was. Weet je hoe wij als ouders de instelling noemden? ’Het hemeltje Reigersdaal’, zo ongelooflijk blij en dankbaar waren we hoe men daar met onze dochter omging.”

Ongeluk

Maar op 19 augustus 2009 slaat het noodlot in alle hevigheid toe. „Laura mocht met drie andere cliënten, Carla, Melvin en Jacqueline, een dagje mee naar een zorgboerderij.” Even moet Anneke haar tranen bedwingen, dan vervolgt ze zacht pratend: „Er was een plekje over in de auto, daarom kon zij ook mee.” Maar op de Molenweg in Heerhugowaard gaat het echter helemaal mis.

Anneke: „De cliëntverzorgster van Reigersdaal verloor de macht over het stuur. De wagen raakte in de berm, ramde een paal en belandde op z’n kop in een sloot met water. De kinderen hingen dus ondersteboven in hun gordels in de auto. In totaal zijn er twee brandweerwagens, ambulances, politie en een traumahelikopter uitgerukt.”

Sloot

„Anita Koopman, een clientbegeleidster van Reigersdaal, kwam toevallig aanrijden en zag de auto in de sloot liggen. Zij aarzelde geen moment, sprong het water in en heeft de bestuurder, Jacqueline en Carla uit de auto gekregen. Een vrachtwagenchauffeur die het ongeluk heeft zien gebeuren, heeft 112 gebeld, omstanders gesommeerd om hulp te halen en is ook in de sloot gesprongen en haalde Melvin en Laura uit de wagen.”

Inmiddels was agent Rody Oliekan ter plekke, die Laura reanimeerde. „Dat hoorden wij pas ’s avonds op het politiebureau”, vertelt Anneke. „Rody nam me apart en vertelde me met een ongelooflijke warmte en hoop in zijn stem: ’Mevrouw, ik heb uw dochter gereanimeerd.’ En hoewel de hoofdcommissaris ons nog vertelde dat mensen er na een reanimatie vaak heel slecht uitkomen, ben ik Rody zo ongelooflijk dankbaar. Door hem hebben wij op de intensive care van het ziekenhuis in Alkmaar nog een paar dagen lang afscheid kunnen nemen van Laura.”

Anneke vervolgt: „Het personeel van Reigersdaal was zó ondersteboven. Zij hadden net zo veel verdriet als ik, terwijl ik toch Laura’s moeder ben. Het was zo mooi en liefdevol! Ze hebben alle spulletjes van mijn dochter uit haar kamertje in Heerhugowaard gehaald en er helemaal Laura’s plek van gemaakt in het ziekenhuis. „Haar eigen radio, de poppen, de puzzels, ja, zelfs haar eigen spreitje.”

„De tweede dag ben ik met mijn zoon Marco alleen bij Laura geweest, en op de derde dag heeft ’s avonds om zes uur de hele groep van Reigersdaal afscheid genomen van mijn engeltje.” En dan schiet Anneke weer vol. „We hebben met z’n allen als groep om haar bed gestaan en hebben half huilend ’Laura’ van Jan Smit voor haar gezongen. Zo bijzonder…”

Kinderliedje

„De aarde is een engeltje armer, de hemel een sterretje rijker. Dat is precies wat van toepassing is op mijn meisje”, zegt Anneke. „Zo voel ik het ook écht en ik vertel dat aan mensen. Mijn zoon Marco las een gedichtje voor en ondertussen sliep Laura in. Dit was het: „Lieve Laura liep nog op straat. Het was al donker en heel laat. Toen kwam de maan en die keek haar aan. Toen kwam de wind, die zei ’dag kind’. Toen kwamen al de sterretjes groot en klein en die zeiden: ’Lieve Laura, jij mag bij ons in de hemel zijn.’”

„De begrafenisstoet bestond uit 200 mensen die allemaal met elkaar ’In de maneschijn’ zongen. Zie je het al voor je?” zegt Anneke. „Al die mensen die dat kinderliedje zingen? Zelfs Laura’s uitvaart was heel bijzonder. Er waren omstanders die zich afvroegen of er één of ander schooltje in de buurt was”, lacht ze.

Doorzetten

„Ik wil zo veel mensen bedanken”, blikt Anneke terug. „Mensen zoals de eerstehulpverleners, die er zelf een trauma aan hebben overgehouden. Maar ook de politie, de brandweer, de ambulancemedewerkers en in het bijzonder agent Rody Oliekan. Zij moeten allemaal weten dat deze reanimatie echt niet voor niets is geweest. Het was klasse hoe jullie daar allemaal hebben staan knokken. Ons leven stond die dag stil. Angst en ongeloof, dit kón toch niet waar zijn! We moeten verder. Vreugde en verdriet wisselen elkaar af. Doorzetten, er is nog toekomst! Weliswaar niet geheel onbezorgd meer, maar toch het liefst zo prettig mogelijk.”

Anneke besluit glimlachend: „Zelfs mijn kleinzoon heeft het over Laura. Als het donker is en hij ziet buiten sterretjes, zegt-ie tegen me: ’Kijk oma, Laura kijkt naar ons.’ En één keer zijn we in de buurt geweest van Laura’s graf en hij begint spontaan ’In de maneschijn’ te zingen. Vind je ’t niet bijzonder? Laura leeft voort in onze harten. Weet je wat ik heel bijzonder vind? Een verpleegkundige van het ziekenhuis in Alkmaar zei tegen me: ’Wat ben ik dankbaar dat ik dit allemaal heb mogen meemaken…’”