Nieuws
1173615
Nieuws

Laatste loodjes

Ziek zijn komt nooit gelegen, en al helemaal een week voor de verhuizing niet. Laatste loodjes zijn niet alleen zwaar, maar komen ook in belachelijk grote aantallen.

We moesten doorpakken, niet zeuren, tanden op elkaar en alle avonden tot laat doorgaan om ervoor te zorgen dat we vanaf morgen in een huis wonen waar alles af is. Dat was de planning.

Maar vrijdagavond hoorden we een vreemd geluid uit de kamer van Cato. Ze had haar hele bed ondergekotst. En het bleef niet bij één keer overgeven. Vier dagen en nachten gooide ze alles eruit. Slapen deed ze pas weer na twee dagen, maar dan alleen overdag. Eten wilde ze niet, drinken ook niet. Het enige waar ze 'zin' in had, was bij haar moeder liggen. 'Die neemt afscheid van Amsterdam,' zei de zus van mijn vriendin. 'Toen ik de stad uit ging was ik er ook ziek van.' Het klonk als een logische verklaring, al vermoed ik dat er ook wel iets van een virus in het lichaam van Cato aan de slag was.

Over aan de slag gesproken, doordat Cato ziek was wilde mijn vriendin er vooral voor haar zijn. Uiteraard, maar dat betekende dat ik het klussen voor mijn rekening moest nemen. Ik deed het. Zonder mokken, zonder acht te slaan op de oververmoeidheid van wekenlang werken en 's avonds in het huis klussen. Maar wat moet dat moet, dus trok ik afgelopen week nachten door om te kitten, te schilderen, de vloer te egaliseren en rotzooi op te ruimen. Ik kreeg er mentale energie van om het huis mooier en mooier te zien worden. Dat heeft me op de been gehouden. En nu is het bijna zover. De eerste dozen staan al in het nieuwe huis, morgen gaan we de laatste dingen verhuizen en dan wonen we daar. Dan wonen we niet meer hier.

Als Cato ziek was van het afscheid, dan heeft ze het inmiddels verwerkt. Ze is er weer bovenop en slaapt nu een paar nachtjes bij opa en oma. Ze heeft afscheid genomen, van Amsterdam en van ons huis. Nu ik nog.

www.jeroennan.nl