Nieuws/Buitenland

Barak: militaire held en politieke mislukkeling

Ehud Barak was al langer moe van de politiek. Met de aankondiging uit de politiek te stappen komt een einde aan een lange staat van dienst van de 70-jarige Israëlische minister van Defensie en vroegere legerleider.

In 2007 maakte hij nog een comeback als partijleider van de Arbeidspartij en minister van Defensie, nadat hij zich in 2001 al had teruggetrokken uit de politiek, toen zijn premierschap op een mislukking was uitgelopen. Hij boerde goed in het bedrijfsleven en hertrouwde na een echtscheiding met een jeugdliefde.

Barak (Ehurd Brog) werd in 1942 in kibboets Mishmar HaSharon in Palestina geboren uit Oost-Europese ouders. Hij was klein van stuk en leek geen topmilitair te worden, maar eerder een voortreffelijk pianist wat hij overigens ook is.

Maar eenmaal in militaire dienst bleek Barak reeds op zijn 17e zijn draai te hebben gevonden. Hij werd lid van een elite-eenheid en was al commandant op zijn 30e. Barak was onder meer betrokken bij de bevrijding van gijzelaars uit een door Palestijnen gekaapt Belgisch verkeersvliegtuig in 1972. Hij was in 1976 ook lid, verkleed als vrouw, van een Israëlisch doodseskader dat moorden pleegde in Beiroet op vermeende daders van terroristische aanslagen.

De militaire held stortte zich in 1995 in de Israëlische politiek en werd minister van Binnenlandse Zaken onder premier Yitzak Rabin. Die werd eind dat jaar vermoord, toen hij serieus werk leek te gaan maken van het vredesproces met de Palestijnen. Barak profileerde zich als erfgenaam van Rabin en hamerde erop dat Israël in een sterke positie vrede kan sluiten met de Arabieren, maar dat daarbij ook serieuze concessies moeten worden gedaan. In 1997 werd Barak voor het eerst leider van de Arbeidspartij, wat hem twee jaar later het premierschap bracht.

Zoals onder alle Israëlische regeringen ging de kolonisatie van bezet Palestijns land gewoon door, maar Barak ontruimde wel in mei 2000 de in Libanon bezette strook land. Hij ging verbaal ook verder dan welke Israëlische politicus dan ook bij concessies aan de Palestijnen over het in 1967 bezette Oost-Jeruzalem. Maar de onderhandelingen met de Palestijnen leverden praktisch niets op.

Op een topconferentie in Camp David (VS) in 2000 kwam er een plan op tafel dat de Palestijnen enkel wat verspreide getto's bood. De conferentie mislukte en de Palestijnen, die geloofden dat er aan de conferentietafel vrede zou kunnen worden bereikt, raakten nog verbitterder. De tweede intifida begon in september 2000 en Baraks politieke loopbaan leek met zijn falende premierschap voorbij.