Nieuws/Binnenland

‘Eén stapje was je verwijderd van dat ultieme doel’

Indiana Ibiza

Journalist Bert Dijkstra schrijft voortaan elke week een brief aan een bekende Nederlandse. Deze keer valt zangeres Joan in de prijzen.

Schattige Indiana Joan,

Vergeef mij de vrijpostigheid, maar het moet me van ’t hart: ik maak me ernstig zorgen om jou. Wees niet bevreesd, ’t heeft niets van doen met dat bizarre songfestival in dat rare land. Zo’n vertoning moeten mensen met gezond verstand als jij en ik op waarde schatten. Bak zand erover dus. Nooit meer over praten. Nee, de ongerustheid heeft weinig van doen met dat lachwekkende gekweel in Azerbeidzjan, maar alles met de weken die erop volgden. De periode zogezegd waarin jij definitief tot het heilige genootschap van bekende Nederlanders had moeten doordringen. De tijd was er rijp voor, indianenmeisje. Zalig vals gezongen in Bakoe, dagenlang centraal gestaan in ’t onverbeterlijke wereldje van interessantdoenerij op niks af, dat ook zo vermakelijk regeert in ons eigen Hilversum… Kortom: aan alle voorwaarden voldaan om tot in de eeuwigheid-amen tot een sterrenstatus in het polderland te komen. Eén stapje was je verwijderd van dat ultieme doel. Een stapje in de vorm van een vliegreis van niks. Naar Ibiza. Meteen na de afgang met strandslippers in de tas landen op dat eiland, zoals die voetballers van Oranje. En mochten de plaatselijke paparazzi tijdens jouw verblijf toevallig allemaal te druk zijn geweest met siësta’s, had je gewoon zelf kiekjes kunnen maken voor facebook. Indiana Joan de nederlaag verdrinkend in het zilte nat van Benirras Bay of feestend de nacht door in discotheek Space… Had twee stappen buiten de deur van je hotelkamer gezet en je was geheid tegen Jim Bakkum opgebotst, hand in hand met zijn Bettina. Even wat drinken op ’n terras: kijk nou, daar zit Gigi Ravelli. En daar… Gerard Joling.

En is dat niet Martijn Krabbé met Amanda? Was er op af gestapt, gevolgd door flitsende mobieltjes. Was hen om de nek gevlogen, als volwaardig lid van dat bevoorrechte gilde. Nee, dat hádden ze niet gevoeld als inbreuk op hun privacy. Vakantie is voor deze BN’ers bovenal het koesteren van ’t goddelijke besef dat ze zelfs op twee uur vliegen van Schiphol worden herkend. Daarbij troosten ze zich met de gedachte: zijn er onverhoeds geen fans, dan hebben we altijd nog elkaar. Wonderlijke wezens in een kolderiek reservaat vol klatergoud, genaamd Ibiza. Dé plek, als je het echt wilt maken. Maar nee, jij moet zo nodig aankondigen dat je op wereldreis gaat, mét je muziek. Ik zie je zitten, met je tooi voor je tipi, in een woud vol grizzlyberen. Onbevangen genietend van ’n moment voor jezelf… Jij moet nog zóveel leren.