Nieuws/Binnenland
1228947
Binnenland

Review: Lollipop Chainsaw (Xbox 360)

Of je houdt van hem, of je vindt zijn hersenspinsels helemaal niks. Een gulden middenweg met de videogames van de Japanse creatieveling Goichi Suda, onder gamers beter bekend als Suda51, is er niet. Ook Lollipop Chainsaw, waarin een cheerleader het opneemt tegen hordes zombies, valt in die categorie. Je moet er van houden.

Het is met games van studio Grasshopper Manufacture, waarvan Suda51 het creatieve brein is, vooral een kwestie of je mee wilt gaan in de bizarre uitgangspunten van hun games. In Lollipop Chainsaw opent een gothic leerling van een willekeurige Amerikaanse highschool de poorten naar de hel. Al snel overspoelt een golf van zombies, demonen en ander gespuis het schoolgebouw, stadje en omringende platteland. Gelukkig is daar Juliet. Een cheerleader die in haar vrije tijd op zombies jaagt. Sterker nog, haar hele familie bestaat uit zombiejagers!

Kalverliefde

En dan is er nog haar grote liefde Nick. Deze wat naïeve jongeman wacht Juliet tijdens haar verjaardag op in een parkje om haar te verrassen. Laat die golf aan zombies nu net langs dat parkje voorbijtrekken zeg. Nick wordt onvermijdelijk gebeten en als Juliet hem vindt, aarzelt ze geen moment. Ze pakt haar kettingzaag erbij (geen enkele zombiejager verlaat het huis zonder) en snijdt zijn hoofd van zijn lichaam. Het hoofd wordt magisch ingewijd en bungelt voortaan als sprekend souvenir aan het (zeer korte) rokje van de cheerleader.

Zouden alle games volgens jou zo moeten zijn? Zoek dan niet verder. Zo niet, blijf er dan ver van uit de buurt. Want eerlijk is eerlijk. De game heeft verder verschrikkelijk weinig om het lijf. Het vechtsysteem – Juliet krijgt natuurlijk steeds krachtigere aanvalsmogelijkheden – werkt niet optimaal. Zombies kunnen wel op de meest spectaculaire wijze om het leven worden gebracht. Goorheid wordt daarbij niet geschuwd en de game heeft terecht een volwassen leeftijdskeuring meegekregen. Verder is de gedwongen speelweg (pijltjes geven aan hoe je verder moet lopen) echt niet meer van deze tijd. Zelfs niet als nostalgisch knipoogje naar videogames van weleer.

“Lelijke birkenstocks”

Je koopt en speelt Lollipop Chainsaw gewoonweg vanwege de totale bizarheid van het verhaal. Daarbij let Suda51 weer op de details. Hoewel de graphics van de hoofdgame wat tegenvallen, zit het menuscherm barstensvol met grapjes en moet je regelmatig een absurde mini-game spelen. In de dialogen zitten dan ook nog kritische verwijzingen naar onze ‘echte’ wereld. Zo schreeuwt Juliet richting een hippie zombie dat ze lekker terug moet gaan naar de hel met haar “lelijke birkenstocks”. Mocht Juliet onverhoopt het leven laten dan zal ze er met haar laatste adem een “Oops, I did it again” uitzuchten. Juist. Voor Lollipop Chainsaw geldt bovenal: je moet er écht van houden.