Nieuws/Binnenland

‘Hun toekomst is in één klap weggevaagd’

Klein leed

Soms lees ik een nieuwsbericht dat aan me blijft kleven.

Als krantenlezer ben ik ongewild een beetje immuun geworden voor de treurigheid die er dagelijks over me wordt uitgestort. Dat klinkt misschien hard, maar als ik ’s ochtends écht ga stilstaan bij het in brand steken van Afghaanse meisjes omdat ze naar school willen, of bij het verminken van Indiase straatkinderen omdat ze dan meer geld ophalen bij het bedelen, zink ik weg in een diepe depressie. En dus steun ik Amnesty International, zet ik me in voor goede doelen en stem ik op een partij die niet blind is voor het leed van de wereld. En dan - dan sluit ik me netjes aan in de ochtendfile naar mijn werk. Want je moet door. In mijn eigen omgeving zijn er immers problemen genoeg: vriendinnen bij wie het uitstrijkje niet goed blijkt te zijn, die hun baan verliezen door de kredietcrisis, die ontdekken dat hun man al jaren een ander heeft. Kleine golfjes in de ogen van een ander, maar een vloedgolf van verdriet voor de betrokkenen.

Maar soms zie ik een verhaal waar ik wat langer aan blijf denken. Zo las ik op CNN.com dat drie Chinese jongeren die in Amerika studeerden, in Ohio waren doodgereden door een dronken chauffeur. Tragisch, zou je denken. Maar dan dringt het achtergrondverhaal tot je door. In China mogen ouders maar één kind hebben, dus de dood van deze drie studenten betekent een enorme klap voor hun families. Hun hele toekomst en oudedagsvoorziening is door zo’n dronken lulhannes in één klap weggevaagd. De straatarme vaders en moeders hadden per student 44.000 dollar bij elkaar geschraapt via vrienden en familie om hun enige kind te laten studeren. Dat is een fortuin bij een schamel inkomen van 350 dollar per maand, maar voor de goede opleiding van hun kind waren ze bereid jarenlang op een houtje te bijten. Nu de drie jongeren dood zijn, zal het geld nooit terugbetaald kunnen worden – een enorme vernedering in China, waar je woord en de familie-eer het meest waardevolle is dat je bezit. Door het ongeval gaat ook de naaste omgeving het schip in: hele dorpen hebben meegefinancierd aan de studies van de veelbelovende kinderen.

Bovenop deze schande moesten de ouders ook nog eens tienduizenden dollars uitgeven aan vliegreizen naar Amerika, het repatriëren van de lichamen en het bijwonen van de rechtszaak. Maar van een kale kip kun je niet plukken. De dronken rijder had natuurlijk geen geld en de verzekering keerde nauwelijks iets uit. De Chinese vaders en moeders bleven verbijsterd en gebroken achter: hun enige kind dood, hun toekomst kapot, de schuldenlast enorm en de schande onverdraaglijk. “Zelfs als ik straks dood ben, zal ik niet kunnen rusten,” huilde een van de moeders. De Universiteit van Ohio heeft een hulpfonds opgericht dat inmiddels enige duizenden dollars heeft vergaard. Maar als de herinnering aan het ongeluk is weggeëbd, zullen ook de Chinese families worden vergeten. Want je moet door. Soms realiseer ik me ten volle hoeveel verdriet er achter het kleinste krantenberichtje schuil kan gaan. Daar kan ik echt ontdaan van zijn. En dan sluit ik me weer netjes aan, in de ochtendfile naar mijn werk.