Nieuws/Vrouw

'Papa, waarom lijk ik niet op jou?'

Het lijkt zo simpel. Papa en mama knuffelen ’s nachts een beetje en negen maanden later ligt er een baby in de wieg. Voor veel mensen is het minder eenvoudig; die zijn om medische redenen aangewezen op een spermadonor. En dat is ingrijpend, voor álle betrokkenen.

In VROUW Magazine nummer 13 worden er drie kanten belicht als er een spermadonor om de hoek komt kijken.

Het kind

Zo kwam Amanda zes jaar geleden erachter dat de man van wie ze dacht dat het haar vader was, haar niet had verwekt: “Als ze het voor voor me hadden willen verzwijgen, hadden ze zorgvuldiger een donor uit moeten zoeken.” Dat was oorspronkelijk wel de bedoeling van haar ouders. “Mijn vader had veel moeite met zijn onvruchtbaarheid. Hij liet mijn moeder daarom beloven nooit tegen mij en mijn broertje (die zeven jaar later met het sperma van dezelfde donor is verwekt) te vertellen, dat wij kinderen waren van een spermadonor. Maar mijn ouders zijn gescheiden. Ze hebben tot mijn zestiende een latrelatie gehad. Toen ze definitief uit elkaar waren, vond mijn moeder het tijd voor de waarheid."

De ouders

Gerrit (36) en Lieneke (38) zijn de trotse ouders van twee kinderen: Lianne van vier jaar en Jarco van twee. De twee kindjes lijken sprekend op hun vader. En dat terwijl ze biologisch gezien helemaal geen band met hem hebben. “Ze hebben een heel goede match gemaakt in het ziekenhuis,” zegt Gerrit. “We waren ruim twee jaar aan het proberen een kindje te maken, toen we erachter kwamen dat ik het Klinefeltersyndroom heb. Ik maak geen spermacellen aan. Heel even stortte onze wereld in. We hebben de mogelijkheid van adoptie overwogen, maar we wilden heel graag een kindje van onszelf. In het ziekenhuis vertelden ze ons toen over kunstmatige inseminatie met donorsperma.

De donor

Martijn (27) heeft vier kinderen. Vier jongens, zegt hij trots. Op zijn computer bewaart hij foto’s die de ouders van zijn biologische zonen hem opsturen. Want Martijn vervult geen rol in het leven van zijn nageslacht. Dat wil hij ook niet. Hij is spermadonor. “Ik wil geen relatie,” zegt hij. “Relaties vind ik sneu. Als je net verliefd bent, kun je niet buiten elkaar en als de liefde op is, wil je elkaar nooit meer zien. Dat snap ik niet. Ik blijf liever mijn hele leven vrijgezel. Maar ik wil wel graag mijn genen doorgeven.” Via verschillende sites op internet biedt hij zijn sperma aan. Het enige wat hij ervoor terugvraagt is een reiskostenvergoeding.

Wat is beter voor het kind: een anonieme of een bekende donor? Praat met ons mee.