Nieuws
1273324
Nieuws

'Ik heb er vrede mee dat ik geen geboorteakte van haar heb'

Als het aan Roos Schlikker ligt, heeft iedereen die een doodgeboren kind krijgt, het recht om dat officieel te laten registreren, zo schreef ze in Het Parool. VROUW-journalist Marjolein was 24 weken zwanger toen er bij het ongeboren kindje een niet met het leven verenigbare afwijking werd ontdekt. Ook haar kind werd nooit geregistreerd. Maar in tegenstelling tot Roos heeft zij daar vrede mee.

Ik werd geboren als moeder op 30 juli in 1993. Niet eerder. Niet op de 29ste en ook niet negen maanden daarvoor. Zelfs niet tijdens de helse uren waarin mijn buik zich met messcherpe precisie om de paar minuten samentrok. Ik werd moeder op het moment dat ik in die twee blauwer dan blauwe oogjes keek en dat minuscuul kleine handje mijn vinger greep voor de allereerste keer; op het moment dat ik besefte: voor dit mensje geef ik mijn leven als het moet.

Ik werd geen moeder in mei 1987.

Onverwachts zwanger

Ik was 24 weken zwanger. Mijn beste vriendin werkte in het ziekenhuis. "Weet je wat je aan je huisarts moet vragen", zei ze,  "je moet vragen of je een echo mag. Dan zie je de baby. Dat is hartstikke leuk." In de jaren '80, toen ik net 20 was en per ongeluk in verwachting geraakt door de pil heen, waren echo's nog niet standaard. Je kreeg ze alleen als er redenen waren om aan te nemen dat er iets mis kon zijn.

Dat was niet zo in mijn geval. Niet met het kindje in ieder geval. Met mijn leven wel. Het vriendje dat me bezwangerd had, was nog maar net in beeld. Of hij de man van mijn leven zou worden, was nog maar de vraag. We woonden in een studentenkamer van 3 bij 4, hadden geen geld en namen allerlei bijbaantjes om geld opzij te kunnen leggen voor de onverwachte baby.

Lees verder op VROUW: "Niemand zei iets. Iedereen keek maar naar dat schermpje..."