Nieuws/Binnenland

Voedsel bepaalde hun leven, maar nu niet meer!

Vluchten in eten

Door Denise Mosbach

Sam, Ute, Esther en Simone (v.l.n.r.)

Sam, Ute, Esther en Simone (v.l.n.r.)

Dennis van Doorn

Veertigplussers Sam, Ute, Esther en Simone hebben één ding gemeen: (niet) eten beheerst(e) hun leven. Met bijna fatale gevolgen. Maar er is hoop. Esther en Simone hebben hun eetstoornis overwonnen!

Sam, Ute, Esther en Simone (v.l.n.r.)

Sam, Ute, Esther en Simone (v.l.n.r.)

Dennis van Doorn

Sam heeft ANOREXIA

Ze viel 17 kilo af en werd dit jaar drie keer opgenomen op de spoedeisende hulp, omdat haar hart ermee dreigde te stoppen.

Sam Dielen (43) is getrouwd en werkt als relatie- en gezinstherapeut en als ervaringsdeskundige bij Stichting JIJ. Sam heeft anorexia.

Ik liep onlangs uit de kliniek weg... „Omdat het niet werkt voor mij. Sinds mijn eerste opname, zeven jaar geleden, ben ik 17 kilo afgevallen. Een meisje op mijn afdeling had het over de mooie reizen die ze wilde maken, maar maakte een eind aan haar leven. Net als twee vrouwen daarna. Toen besloot ik een ticket naar India te boeken. Ik wil leven als Sam en niet als patiënte. Het was geweldig! Ik heb geleerd op eigen benen te staan en de controle op het leven los te laten.”

Op jonge leeftijd... „Voelde het leven voor mij onveilig en instabiel. Op mijn elfde ontdekte ik dat ik dan misschien geen controle had over mijn leven, maar wel over mijn eten. Als ik daarmee bezig was, hoefde ik niet na te denken over gevoelens. Ik was er zo goed in... Zes maanden later lag ik in het ziekenhuis.”

Ik bleef daarna aardig op gewicht... „Totdat ik op mijn zeventiende op kamers ging. De deur van mijn kamer was nog niet dicht of ik kreeg mijn eerste eetbui. Ik voelde me zo alleen. Ik sloeg compleet door en ging elke avond op stap met vrienden. De angst om alleen te zijn was zo groot. Ik vluchtte door het leven, maar had een redelijk gewicht en wow, wat had ik toen een geweldig lijf!”

Het ging mis… Toen het leven serieuzer werd. Ik kreeg een baan als gezinstherapeut, maar kon mijn cliënten niet gelukkig maken. Het voelde als falen. Ik ging daarmee om door nauwelijks te eten en alles daarna uit te braken. Zo begon het verval.”

Ik was inmiddels getrouwd… „Met Roger, een heel lieve man. Hij wilde me helpen, maar dat lukte niet. Toen heb ik gezegd dat hij het moest loslaten. Dat is hem gelukt. We zijn nog steeds bij elkaar en hebben het fijn samen, maar laten elkaar ook vrij.”

Een jaar geleden dacht ik aan... „Euthanasie. Maar India heeft me levenslust gegeven. Ik zoek het niet meer in therapie, maar in yoga, hypnose en ademhaling. Dat lijkt te werken. Ik kan nog niet eten, maar geloof in beterschap. Stapje voor stapje, hapje voor hapje. Dwars door alles heen ben ik gelukkig. Ik wil blijven leven!”

Ute heeft boulimia

Rommelen met eten begon al in haar puberteit, maar ontaardde tien jaar later in boulimia. Haar eetprobleem is er nog steeds, al gaat het veel beter.

Ute Schlicher (60) is single, was medisch analiste en nu werkzaam bij Stichting JIJ. Ute heeft boulimia.

Rommelen met eten… „Doe ik al sinds mijn puberteit. Ik hoorde mijn vader een keer zeggen dat hij liever een zoon had gehad. Ik voelde me niet goed genoeg en ging me als jongen gedragen. We deden veel samen. Op mijn elfde overleed hij plots aan een hartaanval. Ik heb hem in zijn auto gevonden…”

Mijn moeder is een sterke vrouw… „Want ze wilde mijn zus en mij niet belasten met haar verdriet. Ruimte voor emotie was er niet. Daarom stopte ik het weg. Daar kwam bij dat ik erg onzeker was over mijn uiterlijk. Hoorde nergens bij en vluchtte in eten.”

De eerste echte eetbuien… „Kreeg ik pas tien jaar later. Na een periode van seksueel misbruik en een moeizame relatie van zes jaar. Ik werd overspoeld door emoties. Woede, verdriet, eenzaamheid... ik kon er niet mee omgaan. Dus ’at ik ze weg’.”

Na elke eetbui… „Lag ik met een propvolle maag huilend in bed, omdat ik me zo walgelijk voelde. Het was een vicieuze cirkel: ik werd steeds ongelukkiger en ging alleen maar meer eten...”

Ik woog inmiddels… „95 kilo, was depressief en stond op het punt om zelfmoord te plegen. Ik zou nog een laatste keer met mijn familie op vakantie gaan, maar werd stapelverliefd op mijn latere man. Zo werd het geen afscheid, maar een nieuwe start. De eetbuien verdwenen! Maar na een tijdje staken mijn verdriet, angsten en onzekerheid weer de kop op.”

Ik heb allerlei therapieën gevolgd... „Maar veel kennis over eetproblemen was er toen nog niet. Mijn boulimia werd alleen maar erger. Ik werd steeds depressiever en mijn lieve man steeds wanhopiger. Uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan.”

Na jaren van vechten „Heb ik leren leven mét mijn eetstoornis en heb het geaccepteerd. Dat bleek voor mij de sleutel; ik heb er nu veel minder last van. Ik leerde dat in een kliniek, in een groep voor mensen met een langdurig eetprobleem. Het gaat nu zo goed met mij dat ik zelf zo’n groep begeleid!”

Esther had BED

Lang dacht ze dat ze gewoon een gezellige bourgondiër was, maar ze bleek een Binge Eating Disorder (BED) te hebben. Twee jaar geleden overwon ze haar eetbuien!

Esther van Neerven (47) heeft een relatie, drie kinderen uit een vorig huwelijk en is oprichter van Mijn kind is verslaafd. Ze lijdt aan BED (eetbuien).

Pas op mijn veertigste besefte ik… „Dat ik een probleem had. ’Ik ben gewoon bourgondisch en gezellig!’ hield ik mezelf voor. Maar ik kampte al sinds mijn puberteit met eetbuien. In een keer heel veel eten, vulde letterlijk de leegte die ik voelde en onderdrukte mijn onzekerheid en angsten.”

Toen ik iets las over Binge Eating Disorder (BED)... „Dacht ik: dat heb ik ook! Maar ik had te veel andere dingen aan mijn hoofd. Net gescheiden, mijn zoon verslaafd aan drugs... Was er niet aan toe. Maar toen ik vijf jaar geleden een relatie kreeg met Henny, bracht hij het ter sprake. Ik wilde er niets van weten. Toch zijn we er steeds meer over gaan praten. Ik voelde me veilig bij hem en daardoor kwam er ruimte om op zoek te gaan naar de oorzaak.”

Ik speurde het internet af… „En kwam zo op een website voor mensen met een eetstoornis. Niet veel later bezocht ik een event en dacht: shit, ik heb dus een eetstoornis. Dat kwam hard aan. Ik kreeg daar een papieren meetlint. Aan de ene kant moest ik mijn leeftijd afscheuren, aan de andere kant de gemiddelde levensverwachting van de vrouw. Wat overbleef waren de jaren die ik nog had om er iets van te maken. Dat raakte me enorm. Het betekende echt een keerpunt.”

Ik kan nu zeggen… „Dat ik het via een coachingstraject heb overwonnen. Ik heb gewerkt aan mijn zelfvertrouwen, durfde me kwetsbaar op te stellen en leerde welke gevoelens er aan een eetbui voorafgingen. Daardoor hoefde ik ze niet meer weg te eten.”

Pijnlijk was de ontdekking... „Dat mijn zoon precies hetzelfde deed. Alleen gebruikte hij een ander middel om zijn emoties te dempen: drugs. Ik begreep hem ineens zo goed. Nu is onze relatie veel beter. Ik ben net een eigen bedrijf begonnen voor ouders van verslaafde kinderen. Alles is op z’n plek gevallen: mijn eetverslaving, zijn verslaving, de emoties daar achter. Ik ben zo trots op mezelf. Op waar ik vandaan ben gekomen en waar ik sta. Nu is het tijd om anderen te helpen!”

Meer weten? Mail naar: info@mijnkindisverslaafd.nl

Simone had anorexia

Ze begon op haar 23e met lijnen en sloeg daarin extreem door. Ze heeft het overwonnen en helpt nu lotgenoten via Stichting JIJ.

Simone Storm (41) heeft een relatie, is mede-oprichtster van Stichting JIJ en projectleider/projectontwikkelaar. Simone overwon anorexia.

Ik was 23 toen… „Een vriendin vroeg of ik met haar wilde lijnen. Dat vond ik prima, maar ik sloeg door. Binnen een jaar had ik anorexia. Voor mij was nauwelijks eten en extreem veel sporten een manier van zelfkastijding. Ik had een enorme zelfhaat.”

Mijn leefpatroon was… „Extreem! Ik mocht van mezelf alleen een appel eten. Ik liep ’s ochtends om vijf uur hard en moest na mijn werk naar de sportschool. En als ik me, door mijn werk bijvoorbeeld, niet aan dat patroon kon houden, raakte ik in paniek.”

Mijn omgeving… „Maakte zich zorgen, maar ik wuifde het weg. Zag het probleem niet. Totdat ik me realiseerde dat het zo niet langer kon. Drie maanden later zat ik in een kliniek. Maar eenmaal ontslagen was mijn zelfhaat nog niet weg. Het was slechts een kwestie van tijd voordat het weer mis zou gaan. Ik weet nog dat mijn vrienden zich rot schrokken toen ze me zagen: ik was vel over been! Hun zorgen raakten me diep. Het ging ook heel slecht met me. Ik viel steeds vaker flauw. Het was echt gevaarlijk.”

Ik realiseerde me… „Dat als ik zo doorging, ik het niet zou redden. Ik heb me weer laten opnemen, moest direct in een rolstoel. Ik zat daar in mijn kamer in die stoel en wist dat ik het niet zou redden als ik niet uitkeek. Dat betekende het keerpunt.”

Ik heb mezelf gedwongen... „Om met een positieve blik naar mezelf te kijken. Dat gaf een enorme chaos in mijn hoofd, maar ik vind mezelf nu oprecht een tof mens! Ook ontdekte ik wat ík wilde in het leven. Dat had ik altijd weggedrukt. Het leidde tot een scheiding. Het was een heftige periode.”

Op een haar na… „Was ik er niet meer. Maar ik heb het overwonnen. Mijn oplossing schuilt in het jezelf kunnen zien met een mildere blik en daarmee jezelf gaan accepteren. Dat voelt in het begin onnatuurlijk, maar je moet doorzetten. Anorexia speelt nu geen enkele rol meer in mijn leven. Echt, er is hoop.”

Stichting JIJ is er voor mensen met een eetprobleem en hun familie en vrienden. Voor meer info: www.stichting-jij.nl en www.weet.info