Nieuws
1309353
Nieuws

BLOG JOSHUA VAN EIJNDHOVEN

Zeilen naar de oorlog

Joshua en Katia

Joshua en Katia

Wereldzeiler Joshua van Eijndhoven is vanuit Maleisie op de terugweg naar Nederland. Hij en zijn vriendin Katia varen door een gebied dat wordt geteisterd door oorlogen, piraten en cyclonen.

Joshua en Katia

Joshua en Katia

Ik sta in mijn boxershort aan dek en kijk naar de lichtjes van de schepen in de verte. De maan werpt een wit licht op de olieachtige golven. Hope klieft door de Birma zee, terwijl de lome deining tegen de romp klotst. Katia slaapt. Het voelt surrealistisch om na acht maanden weer op zee te zijn. En dan te bedenken dat we het bijna hadden opgegeven om rond de wereld te zeilen. Maar hoewel we afkoersen op gebieden van oorlog en piraterij, gaan we het “rondje wereld” toch afzeilen. Nou ja, motoren dan, er staat al een paar dagen geen zuchtje wind.

Kans op een cycloon: middelmatig

De laatste twee weken waren we in de ban van het weer. We hadden bedacht om vlak na Kerst uit te varen en samen oud & nieuw op zee te vieren; fles champagne, oliebollen, en dan in boxershort aan dek het glas heffen, terwijl we westwaarts oudjaarsnacht in zeilen. Maar de weersvoorspelling stak een stokje voor ons plannetje, en liet de ene cycloon na de andere zien, met huilende wind en huizenhoge golven. Uiteindelijk blijkt het mee te vallen, maar uitvaren met een “middelmatige” kans op een cycloon doe je niet, dus we bleven in Maleisië. Bij gebrek aan inspiratie, volgden we het voorbeeld van de backpackers op het eiland, en vierden oud & nieuw op het strand met harde muziek, cocktails en het oplaten van Chinese zweeflantaarntjes.

De nachtwacht

Ik kijk nog één keer naar de maan boven mij, en ga dan naar binnen. Ik leg het zitkussen tegen het hout van de elektrakast, en vlij mijzelf in mijn hoekje aan de navigatietafel. Ik zit wat rond te klikken op de schermen, en ververs mijn e-mail inbox. Geen mail. Dan maar een boek lezen. Ik pak de maritieme almanak van de Middellandse zee, en lees dat het in februari in Egypte gemiddeld 8 graden is ‘s nachts. Het is moeilijk voor te stellen dat we het koud gaan krijgen. We zijn al zo lang in de tropen, dat ik niet beter weet, dan dat ik aan dek sta in mijn boxershort.

Zullen we eens tellen?

“Welke landen zijn we allemaal geweest dit jaar?” vraagt Katia, terwijl we ’s ochtends ontbijten. We zitten buiten in de kuip terwijl Hope door de kalme zee verder  pruttelt, en denken terug aan onze reizen van afgelopen jaar. “In ieder geval zijn we dit jaar op de meest verschillende plekken geweest van de hele reis” zeg ik. “We waren in exotisch Kiribati en Lamotrek, maar ook in Sardinië en Palma de Mallorca.” We tellen de verschillende plekken en komen op 12 landen en 18 eilanden. “We zijn echt bevoorrecht dat we al deze plekken hebben mogen zien, vind je niet?” zegt Katia. “Dat zijn we”.

Alleen maar oorlog

Na Sri Lanka komt het spannendste stuk van onze reis. We zeilen straks langs de kusten van Somalië, Yemen, Sudan en Saoedi Arabië en stoppen in Sudan en misschien ook Djibouti. Niet bepaald vakantiebestemmingen. In de maritieme gids uit 1985, die ik digitaal heb, lees ik de waarschuwingen voor diverse oorlogen in dit gebied. Het jaar 1985 is ook mijn geboortejaar. Terwijl ik sindsdien de tijd had om op te groeien, naar school te gaan, te studeren, honderden reizen te maken, en de wereld rond te zeilen, kenden deze mensen in dit gebied, mijn hele leven lang, alleen maar oorlog.

Deze blog is verzonden met mijn Iridium Go supplied by Schaart Communications.

Joshua zeilt de wereld rond met CS Rigging verstaging.