Nieuws/Binnenland
1365987
Binnenland

Automobilisten hebben maling aan handicap Juliette (55)

Parkeerplek invalide continu ingepikt

Juliette Zwaanswijk heeft maar één been en is afhankelijk van haar invalide parkeerplaats op de Keizersgracht. Zij treft een paar keer per week andere automobilisten aan op haar parkeerplaats als zij thuiskomt van werk. ,,Ik ben er helemaal klaar mee.”

Juliette Zwaanswijk heeft maar één been en is afhankelijk van haar invalide parkeerplaats op de Keizersgracht. Zij treft een paar keer per week andere automobilisten aan op haar parkeerplaats als zij thuiskomt van werk. ,,Ik ben er helemaal klaar mee.”

AMSTERDAM - Juliette Zwaanswijk heeft zo genoeg van auto’s op haar persoonlijke invalideplek op de Keizersgracht, dat ze vorige week een voorstel deed aan de gemeente: ze wilde op eigen kosten een omklappaal bekostigen. Binnen een dag had ze antwoord. Haar voorstel is afgewezen.

Juliette Zwaanswijk heeft maar één been en is afhankelijk van haar invalide parkeerplaats op de Keizersgracht. Zij treft een paar keer per week andere automobilisten aan op haar parkeerplaats als zij thuiskomt van werk. ,,Ik ben er helemaal klaar mee.”

Juliette Zwaanswijk heeft maar één been en is afhankelijk van haar invalide parkeerplaats op de Keizersgracht. Zij treft een paar keer per week andere automobilisten aan op haar parkeerplaats als zij thuiskomt van werk. ,,Ik ben er helemaal klaar mee.”

Zwaanswijk (55), een ballerina die na een verkeersongeluk in New York 26 jaar geleden met één been verder moest, heeft zich nimmer door haar handicap laten leiden. Ze werkt tegenwoordig fulltime als zelfstandig ICT-inkoper en kan zich prima bedruipen. Alleen is ze, net als ongeveer 3000 andere invalide Amsterdammers afhankelijk van de eigen parkeerplaats. Zwaanswijk: ,,Een klein stukje lopen met een kunstbeen kan, maar als het een paar honderd meter is, raak ik uitgeput.”

Witte kruis vervaagd

Eén blik op haar parkeerplek leert dat die voor verbetering in aanmerking komt. Het witte kruis op de vloer is compleet vervaagd, de bordjes met haar kenteken zijn groen van viezigheid. De blondine: ,,Ik woon hier nu vier jaar en in het begin ging het goed. De laatste tijd en vooral afgelopen maand was het echter geen doen. Buren, toeristen, werklieden; ze staan gewoon te pas en te onpas op mijn plek. Voor een verhuizing, omdat ze even iets moeten halen, je kan het zo gek niet bedenken.”

De tragiek die zich elke keer voltrekt, treft haar. ,,Als ik aankom en er staat weer een auto, heb ik boze automobilisten achter mij. Zij willen dat ik doorrij. Mensen hebben niet door dat ik compleet afhankelijk ben.” Tot een oplossing is het met de gemeente niet gekomen. Zwaanswijk: ,,Ik was vooral onder de indruk van de snelheid waarmee ze het besluit namen om geen paaltje te plaatsen. Binnen een dag was het bekeken. Terwijl niemand poolshoogte is komen nemen.”

De gemeente erkent liever geen paaltjes te plaatsen, omdat het straatbeeld rommelig wordt en het struikelobjecten kunnen zijn. Met de scanauto’s, die sinds 1 oktober ook worden ingezet op foutparkeren, hoopt het de problematiek zoals bij Zwaanswijk op te lossen.