Nieuws/Binnenland
1403457305
Binnenland

88-jarige kan woning niet meer in of uit

Cornelia Klapwijk is voorlopig veroordeeld tot een verblijf in het Flevohuis

Cornelia Klapwijk is voorlopig veroordeeld tot een verblijf in het Flevohuis

AMSTERDAM - Het verhogen en toegankelijk maken van een portiek op de Rooseveltlaan in Amsterdam Zuid bezorgt bewoonster Cornelia Klapwijk al maandenlang kopzorgen.

Cornelia Klapwijk is voorlopig veroordeeld tot een verblijf in het Flevohuis

Cornelia Klapwijk is voorlopig veroordeeld tot een verblijf in het Flevohuis

In oktober vorig jaar maakte de 88-jarige Amsterdamse een lelijke val bij het vrijwilligerswerk wat ze deed in het OLVG-ziekenhuis. Ze kwam zo lelijk terecht dat ze een nieuwe heup nodig had.

Sindsdien is ze zeer slecht ter been en afhankelijk van een rolstoel of, op betere dagen, de rollator. Snel werd bij het stadsdeel een verzoek tot aanpassing van haar portiek aangevraagd: een nieuwe stoep waar ze met rollator eenvoudig op kan rijden, net zoals bij de twee identieke portieken van de buren verderop in de straat. Normaal is dat een fluitje van een cent en gebeurt dat snel, maar bij Klapwijk, die al dertig jaar in de straat woont, werkten de ambtelijke molens traag.

Leuk hekje

In februari leek het goed te gaan. „Nog drie weken en dan zou de portiek aangepast zijn”, zegt Klapwijk die tegenwoordig resideert in revalidatiecentrum Flevohuis in Oost. „Maar pas twee weken geleden, op Hemelvaartsdag, kwamen een paar bouwvakkers mijn portiek toegankelijk maken. Heb je gezien wat ze er van hebben gemaakt? Het trottoir is verhoogd en er staat een leuk hekje, maar de traptreden zijn nog steeds intact. Het resultaat is dat ik nog steeds niet het Flevohuis kan verlaten omdat ik mijn appartement niet zelfstandig in of uit kan komen. Nog steeds is de woning niet toegankelijk.”

Lees verder onder de foto

De traptreden in het portiek.

De traptreden in het portiek.

Haar dochter Eveline krijgt bij wijze van spreken nog steeds vlekken op haar hele lichaam als ze er aan denkt hoe lang het duurde. „Zo vaak heb ik gebeld naar de gemeente over hoe en wat. Nu maken ze het wel heel erg bont. Pinksterzaterdag werd de stoep iets verhoogd als een soort van rechtzetting. Een zinloze actie, want er blijft nog steeds een traptrede over. Mijn moeder kan dan nog steeds de deur niet in of uit. We krijgen sterk de indruk dat het stadsdeel en het zorgloket langs elkaar heen werken. Ook werd er naar de aannemer gewezen.”

Cornelia wil niets liever dan terug naar huis. „Op mijn balkon genieten van de zon is het liefst wat ik nu wil”, zegt ze.

Bij de gemeente heeft men geen antwoord hoe het allemaal zo lang kon duren en waarom de portiek voorzien is van drempels. „We vinden het vervelend voor de mevrouw”, laat een woordvoerster weten. „We gaan onderzoeken hoe dit verkeerd heeft kunnen gaan.”