Nieuws/Columns

Lekken

Britse politici lekken dat het een lieve lust is. Nee, geen bloed of zweet, en zelden tranen. We hebben het hier over het lekken van nieuws. Een heel arsenaal aan media wordt te vriend gehouden door met een zekere regelmaat beleidsvoornemens door te spelen.

Aangezien het belangrijkste nieuws van kranten ruim voor middernacht wordt gedeeld met andere media, is iedereen in staat om de gelekte informatie met de lezers te delen. De krant waarnaar de informatie is gelekt doet dit op de voorpagina, de rest verstopt de informatie ergens binnen in de krant.

Politici lekken natuurlijk ook informatie met de intentie om te voorkomen dat sommige maatregelen waarover wordt gedacht ook bewust worden doorgevoerd. Dat is een gevolg van het Britse kiesstelsel. In Nederland is iedere beleidsmaatregel een met wikken en wegen tot stand gekomen en door talloze compromissen gelardeerd baksel. Stelselmatig lekken zorgt dan voor een fundamentele aantasting van het onderlinge vertrouwen.

In het Verenigd Koninkrijk werkt het anders. De Britten hebben (vrijwel altijd) een meerderheidskabinet. Dat is ogenschijnlijk gemakkelijk regeren. Maar in de praktijk betekent het dat de echte oppositie niet aan de andere kant van het Lagerhuis te vinden is, maar binnen de eigen gelederen.

Met name rondom de Brexit speelt dit op grote schaal. De Conservatieve regering is immers enorm verdeeld over het onderwerp. Vooral de tegenstanders van een harde Brexit, een vertrek uit de interne markt, lekken onwelgevallige informatie op zo’n grote schaal dat premier May paal en perk aan het fenomeen wil stellen.

May liet haar secretaris Jeremy Heywood een brief (geen e-mail!) schrijven waarin ze opriep om op houden met lekken. Ze dreigt mobiele telefoongegevens en e-mailbestanden op te vragen. Het werkt vooralsnog niet. Ook deze brief werd onmiddellijk gelekt.