Nieuws/Buitenland
1702593043
Buitenland

Getuigen over bloedbad Chicago: ’Ik zag een meisje 5 meter naast me sterven’

Chicago - Pure chaos en horror, dat beschrijven de getuigen van de schietpartij maandag in Highland Park, een rijke voorstad van Chicago. „Ik zag een lichaam in een plas bloed liggen, twee meter van waar wij lagen. Het was puur geluk dat wij niet neergeschoten werden.”

Volgens Zoe Pawelczak dachten veel aanwezigen bij de parade voor de nationale feestdag eerst aan vuurwerk, toen de eerste schoten werden afgevuurd. „Mijn vader dacht dat het deel uitmaakte van de show. Maar ik zei: ’Nee, pa… Er is iets mis’. Toen iedereen achter ons opeens begon te rennen, trok ik hem mee. Ik keek nog een keer om, en ik zag een zee van paniek. Ik zag mensen over elkaar vallen. Ik zag vijf meter verder een meisje doodgeschoten worden. Ik zag haar sterven. Ik had nog nooit zoiets gezien.”

Pawelczak en haar vader verstopten zich een uur lang achter een afvalcontainer, waarna ze door politie naar een winkel werden gebracht, waar ze schuilden in de kelder. Zij en haar vader waren ongedeerd, maar anderen in de winkel waren gewond. „Een man was gewond aan zijn oor, zijn hele gezicht zat onder het bloed. Een ander meisje werd weggebracht, zij was in haar been geschoten.”

Na enkele uren mochten de mensen in de kelder de winkel verlaten. „De straten lagen vol bloed. Het leek wel een oorlogsgebied. Een man vroeg ons om op zijn kinderen te letten, zodat hij zijn andere zoon kon gaan zoeken. De kinderen waren in paniek, hun vader zette ze in een afvalcontainer om hen veilig te houden.”

’Mijn vrouw gooide zich op de kinderen om hen te beschermen’

Ook Steve Tilken en zijn vrouw en hun twee kleinkinderen verschuilden zich urenlang in dezelfde kelder, terwijl de politie naar de dader zocht. Ook hij dacht eerst dat het om vuurwerk ging. „Maar mijn 13-jarige kleindochter heeft oefeningen voor schietpartijen gevolgd op school. Zij gooide zich plots op de grond, trok ook haar broer naar beneden, en begon te huilen. Mijn vrouw bleef een paar seconden verlamd staan, tot ze zich realiseerde wat er gebeurde en gooide zich vervolgens op de kinderen om hen te beschermen met haar lichaam. En pas daarna drong het tot mij door, en gooide ik me ook bovenop hen.”

Tilken vervolgt: „We realiseerden ons dat we ons in het zicht van de schutter bevonden. We konden zo neergeschoten worden, één kogel had al onze lichamen kunnen doorboren. Daarom renden we de winkel binnen. Ik zag een lichaam in een plas bloed liggen, twee meter van waar wij lagen. Het was puur geluk dat wij niet neergeschoten werden.”

’Schoten! Terug naar de auto! Snel!’

Letham Burns wilde er vroeg bij zijn. Net toen hij een goed plekje aan het uitzoeken was voor zichzelf, een vriend en hun vijf kinderen, hoorde de man – in zijn vrije tijd een sportschutter – een bekend geluid. „Ik hoorde twintig tot dertig kogels afgevuurd worden. Het was duidelijk semiautomatisch, snel na elkaar. Dus riep ik naar mijn kinderen: ’Schoten! Terug naar de auto! Snel!’”

De familie bevond zich op dat moment op ongeveer 150 meter van de schutter, die zich op een dak van een winkel had geïnstalleerd, waar hij zonder onderscheid op de menigte schoot. De oefeningen die zijn kinderen op school hadden gehad voor schietpartijen wierpen op dat moment hun vruchten af, vertelt Burns. „Ze bleven kalm en liepen snel terug. Thuis wilden ze in het zwembad, maar er vlogen nog helikopters boven. En de schutter was nog op vrije voeten.”

Kristen Carlson vluchtte na de eerste schoten met haar twee kinderen naar het huis van haar moeder, die enkele straten verder woont. „We zagen de angst op de gezichten van de mensen die voorbijliepen. Ze lieten alles achter en begonnen te rennen, het was angstaanjagend. We hielpen hen naar de achtertuin om zich te verstoppen.”

Ook dokter David Baum was aanwezig als toeschouwer bij de parade, en zal het beeld van de lichamen van de slachtoffers naar eigen zeggen niet snel vergeten. „Dat is niet bepaald een beeld dat je zelfs als dokter makkelijk verwerkt. Ze waren vreselijk verminkt: het soort verwondingen dat je vermoedelijk ziet in oorlogstijd, het soort verwondingen dat je enkel kan veroorzaken met kogels die lichamen opblazen.”

Lang geduurd

Larry Bloom, die al 15 jaar in Highland Park woont, treurt om wat er zich afspeelde in zijn buurt. „Gezien de gebeurtenissen in dit land was ik verbaasd – en dankbaar – dat het nog niet gebeurd was. Maar toen ik veilig was en een paar seconden opgelucht kon ademhalen, dacht ik ’jep, zie je wel: het is eindelijk ook hier gebeurd’. Het is tragisch, maar ik ben verbaasd dat het nog zo lang geduurd heeft.”