Nieuws/Binnenland
1719568
Binnenland

Noodklok over intimidatie in gemeenteraad

’Beschaafd? Rijk? Bloemendaal is slangenkuil’

Meindert Fennema (midden) op archiefbeeld naast VVD-prominent Frits Bolkenstein, familie van co-auteur Martijn Bolkenstein. Fennema schreef eerder een biografie over Geert Wilders.

Meindert Fennema (midden) op archiefbeeld naast VVD-prominent Frits Bolkenstein, familie van co-auteur Martijn Bolkenstein. Fennema schreef eerder een biografie over Geert Wilders.

BLOEMENDAAL - Intimidatie in de lokale politiek komt vaker voor dan gedacht, en zeker niet alleen door criminelen. Dat zegt emeritus hoogleraar politieke theorieën Meindert Fennema tegen De Telegraaf. Zelf werd hij ook geïntimideerd als raadslid voor GroenLinks. „De meesten zwijgen erover. Het ingewikkelde van intimidatie is dat het meestal werkt.”

Meindert Fennema (midden) op archiefbeeld naast VVD-prominent Frits Bolkenstein, familie van co-auteur Martijn Bolkenstein. Fennema schreef eerder een biografie over Geert Wilders.

Meindert Fennema (midden) op archiefbeeld naast VVD-prominent Frits Bolkenstein, familie van co-auteur Martijn Bolkenstein. Fennema schreef eerder een biografie over Geert Wilders.

Fennema presenteerde zondag het boek Dorpspolitiek, waar is het lokale gezag?, waarbij de vloer wordt aangeveegd met de huidige lokale politiek. Door schaalvergroting is de binding met burgers verdwenen, raadsleden zitten voor eigen hachje in de raad, en het interesseert bewoners allemaal geen biet meer, die lokale verkiezingen, zo betogen Fennema en medeauteur Martijn Bolkenstein. Het moet anders.

U zat zelf in de Bloemendaalse gemeenteraad. Was het leuk?

Eh… Nee. Ik heb het niet met groots enthousiasme gedaan. Het was ook kort. Maar dat was zo afgesproken.

Waarom kon u er niet van genieten?

Er was ruzie om niets. Het ging niet over hoofdlijnen, mensen accepteerden besluiten niet, en er werd op de persoon gespeeld. Toen ik mijn maiden speech (een belangrijke toespraak, red.) hield, liepen allerlei mensen weg, waaronder de wethouder. Dat kwam omdat ik een andere wethouder had verdedigd. Dat is toch onaangenaam. Er is weinig respect over en weer.

Zelfs in Bloemendaal. Je zou denken dat er beschaafde mensen wonen.

Het is niet: hoe rijker, hoe beschaafder...

Er was ook ophef over intimidatie van ambtenaren. Iemand zou tegen een ambtenaar hebben gezegd: ’Ik ga net zo lang door totdat jij bent ontslagen. Toen zei u: in Bloemendaal moeten we dat niet als bedreigend ervaren.

Ja, dat was ironisch. Er werd wel degelijk geïntimideerd. Dat hebben ze bij mij ook gedaan. Wanneer je je geïntimideerd voelt, zwijgen de meesten. Als je het in vertrouwen aan de wethouder meldt, wordt dat via WOB-procedures boven water gehaald. Zo ligt op straat wie er geklaagd heeft. Daar is iedereen bang voor. Mensen die geïntimideerd worden, zijn bang voor méér intimidatie. Die mensen treden niet vaak in het volle daglicht, omdat je dan weer onmiddellijk wordt aangeklaagd wegens smaad. Jij moet namelijk bewijzen dat er geïntimideerd is, maar meestal gebeurt dat één op één. Onmogelijk dus. Het ingewikkelde van intimidatie is dat het vaak werkt.

Is het een landelijk probleem?

Ja, het gebeurt veel vaker. De focus ligt vaak op criminelen, die met wapens intimideren. Maar er is een bredere stroom van intimidatie zoals het dreigen van mensen met ontslag. Dat zijn dingen die je niet zou moeten accepteren.

Als u iets mocht veranderen, wat zou het zijn?

Allereerst moet er meer politieke macht naar de gemeenteraad. En ik vind dat je in goede harmonie van mening moet kunnen verschillen. Steeds vaker krijgen politieke meningsverschillen een persoonlijk karakter. Dat moet anders. Maar je kunt zo’n verandering niet afdwingen.

Het klinkt toch een beetje als een slangenkuil, die gemeentepolitiek.

Ja, dat is het ook. En dat is jammer.