Bescheiden feestje in Manchester

In tegenstelling tot in Amsterdam werd de wedstrijd in de Engelse textielstad nergens op een groot scherm uitgezonden. Dit uit veiligheidsoverwegingen, maar ook voor de aanslag plaatsvond was zoiets nog niet gepland. Daarom verzamelden de echte fans zich al vroeg in een aantal kroegen waar de wedstrijd wel te zien was. Daar ontstonden, nog voor de wedstrijd begonnen was, enkele opstootjes omdat het erg druk was.

Van een door terrorisme verscheurde stad is weinig te merken als het laatste fluitsignaal klinkt. Vanuit meerdere kroegen rennen supporters de straat op, en zelfs politie-agenten die de afzetting van de Manchester Arena bewaken kunnen een glimlach niet verbergen en delen felicitaties uit.

In bar Yates, op zo'n 400 meter van de plek van de aanslag vandaan, is het gedurende de eerste helft nog rustig. Pas als de 2-0 wordt gescoord worden er liederen ingezet en ontstaat er een sfeer die past bij een Europese finale. Maar bij het laatste fluitsignaal barst er een klein feestje los. Er zijn maar weinig fans met een voetbalshirt aan, maar vader en zoon Campbell wel. Zoon Frazer verhuisde zes jaar geleden uit Scunthorpe naar Manchester en is opgegroeid met de club. ,,We are proper fans!", antwoordt hij. Op de vraag waarom ze deze club supporten, antwoordt vader Andy (65): ,,Waarom? Is dat een serieuze vraag? Waarom hou je van seks? Het is een passie!" Ze hadden als vaste supporters een ticket voor de finale bemachtigd, maar een reis naar Stockholm was toch iets te prijzig. Daarom zitten ze in Yates.

Op het moment van het eindsignaal schreeuwt Andy: ,,Dit voelt nou als een orgasme!" Wat zoon Frazer vindt van zijn vaders taalgebruik? ,,Wacht maar, als je het voelt, snap je het."